Trouw: Marokkaanse meisjes hebben "meer begrip voor het Joodse lijden"

In het huidige antisemitismedebat begint elke grip op de werkelijkheid en rationaliteit te verdwijnen. In Trouw reageert chef binnenland Maaike van Houten op een schrijven in Trouw van de Nederlandse schrijver Abdelkader Benali, die het probleem van antisemitisme onder Marokkaanse jongens bespreekt. Hij schreef onder meer:

"Veel [Marokkaanse] meisjes hebben het dagboek van Anne Frank gelezen en hebben begrip voor het joodse lijden. Ze weten meer van de geschiedenis en hebben in ieder geval oog voor de menselijke kant van elk conflict. Ze zijn geloofwaardig."

Ik ben daar niet bekend mee, maar ik neem dat gerust aan. Enter Maaike van Houten:

"De schrijver Abdelkader Benali adviseerde gisteren op Podium Marokkaanse meisjes thuis en op school in te zetten om antisemitisme onder Marokkaanse jongens te bestrijden. Zij hebben, zegt Benali, meer begrip voor het Joodse lijden. Is zijn voorstel reëel?"

Allereerst, en niet onbelangrijk, herschrijft Van Houten wat Benali schreef: "het joodse lijden" vertaalt zij veelbetekenend naar "het Joodse lijden". Benali heeft het over religie, maar Van Houten 'het Joodse volk'. Dat joden een volk zouden zijn, is gebaseerd op een zionistische mythe, zo betoogt o.a. de Israëlische historicus Schlomo Sand. De joden zijn eerder een kleurrijke mix van groepen die op verschillende tijdstippen in de geschiedenis het Joodse geloof aannamen. Sand beargumenteerde ook dat bij een aantal zionistische ideologen de mythische perceptie van de Joden als een oud volk heeft geleid tot een racistisch denken (Wikipedia). Wat Benali schrijft is blijkbaar ondergeschikt aan de zionistische ideologie, zo moet Van Houten geredeneerd hebben, en greep zij naar het redactionele rode potlood.

Nog veel merkwaardiger is dat Van Houten, daar waar Benali over "het joodse lijden" spreekt met betrekking tot de holocaust, "het Joodse lijden" in de tegenwoordige tijd plaatst, en het met het hedendaagse antisemitisme presenteert. Zij suggereert dat de joden in Nederland nog steeds "lijden".

Gisteren werd negende rapportage Monitor Racisme & Extremisme van de Anne Frank Stichting gepresenteerd:

"Bij de inventarisatie over 2009 was in 81 gevallen van racistische geweldpleging voldoende informatie voorhanden om de autochtone dan wel allochtone identiteit van de vermoedelijke daders te kunnen benoemen: in 70 gevallen waren de daders autochtonen en in 11 gevallen allochtonen. Bij het antisemitische geweld vonden de onderzoekers in 2009 bij een van de 18 incidenten een allochtone dader en bij twee een autochtone. Bij de 52 incidenten tegen moslims waren alle bekende daders van autochtone afkomst." (rnw.nl)

In Trouw mag Ronny Naftaniël van het CIDI ook weer een duit in het zakje doen. Dat het nogal vreemd is dat een instituut, dat vooraleerst een lobbygroep voor en woordvoerder van Israël is, zich doorlopend met onze binnenlands beleid bemoeit, via de christelijke politici en andere "vrienden van Israël", schijnt voor niemand een serieus probleem te zijn. Naftaniël komt in Trouw met een voorbeeld waaruit je kunt concluderen dat wanneer je iemand lastig valt, maar die blijkt zonder dat je dat weet ('herkenbaar' is) joods te zijn, dat dat ook een 'antisemitisch incident' is. Welnu, zou ik een joodse zijn geweest, met alle incidenten die ik heb meegemaakt in mijn leven, van naroepen tot klappen krijgen, dan zou het bijna logisch worden ik als jood in Nederland "lijd". En mijns inziens werkt de angstpropaganda van de (zelfbenoemde) vertegenwoordigers van joden in Nederland langzaam en gestaag naar dat idee toe. Natuurlijk niet omdat er een tweede holocaust op de stoep zou staan, maar omdat een exclusief joods slachtofferschap de politieke belangen van "de Joodse staat" dient, en zeker ook de politieke agenda van onze islamofobe (lobby-)groepen en partijen.

Henry Siegman, 17 jaar directeur van het American Jewish Congress en huidig directeur van het U.S./Middle East Project schreef in 2009 in de New York Times over het joodse slachtofferschap:

"The Israeli reaction to serious peacemaking efforts is nothing less than pathological — the consequence of an inability to adjust to the Jewish people’s reentry into history with a state of their own following 2,000 years of powerlessness and victimhood.

Former Prime Minister Yitzhak Rabin, whose assassination by a Jewish right-wing extremist is being remembered this week in Israel, told Israelis at his inauguration in 1992 that their country is militarily powerful, and neither friendless nor at risk. They should therefore stop thinking and acting like victims.

Prime Minister Benjamin Netanyahu’s message that the whole world is against Israel and that Israelis are at risk of another Holocaust — a fear he invoked repeatedly during his address in September at the United Nations General Assembly in order to discredit Judge Richard Goldstone’s Gaza fact-finding report — is unfortunately still a more comforting message for too many Israelis.

This pathology has been aided and abetted by American Jewish organizations whose agendas conform to the political and ideological views of Israel’s right wing. These organizations do not reflect the views of most American Jews who voted overwhelmingly — nearly 80 percent — for Mr. Obama in the presidential elections."

De Racisme Monitor meldde overigens nog een opmerkelijk feit, dat we van de (zelfbenoemde) joodse woordvoerders nooit te horen krijgen: er zijn in Nederland ongeveer 7000 praktiserende joden - op een totaal van 50.000 joden. Dat betekent dat slechts 14% van de joodse Nederlanders (geregistreerd?) religieus zijn. En nog een kleiner aantal (van de mannen) daarvan zal "herkenbaar" zijn door het dragen van een keppel. En nog een kleiner aantal daarvan zal met antisemitisme geconfronteerd worden. Natuurlijk is antisemitisme een abject en te veroordelen kwaad. Maar niet meer of minder dan islamofobie en ander racisme. Toch wordt het antisemitisme tegenwoordig bijna dagelijks gehyped - maar het inmiddels tot in Haagse kringen toe gelegitimeerde haatzaaien tegen moslims en islam, met Marokkanen met stip op een, is in de praktijk geen probleem. En dat is een gevaarlijk probleem.

Ephimenco bewijst Cohen's gelijk

In zijn column in Trouw maakt Sylvain Ephimenco Job Cohen af omdat hij opkwam voor de moslims in Nederland die in een moeilijke positie zitten omdat ze volgens Cohen net zo gediscrimineerd worden als de joden aan het begin van de oorlog. Ephimenco meent dat Cohen niet deugt door te onderstrepen dat hij niet hoog scoorde bij "een Amsterdamse jury" en in het opiniepanel van 'De beste politicus van het jaar'. Maar dat lijkt me juist een compliment, want het bewijst dat Job Cohen geen populistische schreeuwer is. Maar dat bedoelde Ephimenco er niet mee, die het blijkbaar op moreel vlak op wil nemen tegen een man die in zijn leven wel heel wat meer heeft gepresteerd dan het wekelijks oprispen van de gratuite hete lucht die columnisten normaliter produceren.

De vergelijking die Cohen tussen joden en moslims maakte was mijns inziens niet helemaal correct, want we zijn geen bezet land. Een betere vergelijking kun je maken met de antisemitische propaganda van de nazi's in de jaren dertig, in de opgang naar de Tweede Wereldoorlog en de holocaust, met de huidige islamofobe propaganda, die van iedere moslim een religieuze zeloot, een staatgevaarlijke terrorist, en in het algemeen een minderwaardig mens maakt. Net als wij ooit met joden deden.

Ephimenco eindigt zijn column met een alinea waarin hij, ironisch bedoeld, het woord moslims met joden omwisselt:

De joden, vooral jongeren, waren voor de oorlog verantwoordelijk voor het stelselmatig verjagen van homo’s en lesbo’s uit hun wijken. Ze terroriseerden hele buurten en vielen niet-joodse vrouwen lastig. Op hun steppen, de voorlopers van scooters, maakten ze Mokum onveilig en vielen winkels aan. Sommigen van hen werden af en toe gearresteerd omdat ze terroristische aanslagen beraamden of een dramaturg de keel hadden doorgesneden. Joden vormden toen ook de grootse criminele groep die in gevangenissen oververtegenwoordigd was. Ik wil natuurlijk best naar de schoolbankjes terug om bijlessen geschiedenis te krijgen. Maar dan wel samen met Job Cohen.

Maar daarmee valt alleen Ephimenco zelf door de mand. Want ten eerste bewijst hij met zijn 'grap' dat ook hij (álle) moslims wegzet als criminelen - net zoals de nazi's en hun collaborateurs in Nederland deden met joden. Ten tweede, wanneer we de taal'grap' negeren, vormt de alinea een vrij waarheidsgetrouwe weergave van wat de nazi's wérkelijk over de joden beweerden* - alleen is het aangepast aan de moderne tijd. Blijkbaar weet Ephimenco niets van die historie. Maar bewijst hij dat Job Cohen in zijn protest gelijk heeft: dat moslims worden gediscrimineerd in Nederland, net als de joden in de vorige eeuw. Ephimenco zet zichzelf in zijn column in wezen te kijk als een islamofobe nazi-propagandeur, en het is terecht dat Cohen protesteert tegen dit soort agitators die moslims doorlopend op spreekwoordelijke wijze tegen de muur zetten.

*VOETNOTEN

Onze vrijheden beschermen

"We oppose the Jews because we are defending the freedom of the German people."
Joseph Goebbels and Mjölnir, Die verfluchten Hakenkreuzler. Etwas zum Nachdenken (Munich: Verlag Frz. Eher, 1932).

"Onze vrede, onze veiligheid en onze vrijheid moeten wij koste wat het kost verdedigen. Helaas lukt dat niet altijd met vreedzame middelen. Soms moeten wij daarvoor geweld gebruiken, soms moeten daarvoor geheime operaties worden uitgevoerd. ... Het gaat vandaag om één fundamentele vraag: willen wij vechten voor onze vrijheid, willen wij vechten voor onze Westerse beschaving of gaan wij met conventies en mensenrechtenverdragen in de hand ten onder aan de barbaren die onze beschaving het liefst vandaag nog willen vernietigen?"
Geert Wilders bepleit administratieve detentie (CIA-detentiekampen als Guantanamo Bay) in Nederland, Tweede Kamer, 4 juli 2007

Durven benoemen

"The picture would be incomplete were I to be silent about the criminal side of a “decent Jew.” This has long been concealed by the cloak of Christian or Marxist brotherly love."
Hanns Oberlindober, Ein Vaterland, das allen gehört! Briefe an Zeitgenossen aus zwölf Kampfjahren (Munich: Zentralverlag der NSDAP, 1940)

"De statistieken liegen niet. De problemen zijn immens. Bijna een kwart van de Marokkanen en Antillianen tot 25 jaar is werkloos, in vergelijking met autochtonen verlaten meer dan 2x zoveel Marokkanen en 3x zoveel Somaliërs school zonder diploma en alle drie de groepen zijn zelfs rond de vier keer vaker verdachten van een misdrijf dan autochtonen.
Behalve door de risicogroepen Antillianen, Marokkanen en Somaliërs is Nederland ook cultureel verrijkt door Roma-zigeuners. Uit cijfers van de gemeente Nieuwegein blijkt dat van de Roma onder de 18 jaar meer dan 25% een strafblad heeft! Boven de 18 jaar is dat zelfs meer dan 75%!! Een bijna surrealistisch cijfer.
De standaard linkse reflex op zulk een feitenrelaas is het spelen van de sociaal-economische-achterstandskaart. Echter, uit verschillende recente onderzoeken (o.a. van Jennissen, Blom en Oosterwaal) blijkt dat ook na correctie van de sociaal-economische omstandigheden groepen niet-autochtonen veel vaker verdachte van misdrijven blijven."

'Maidenspeech: Onnodige uitgaven Antillianen-, Marokkanen- en Romagemeenten', pvv.nl

Criminelen, werelddominantie, geheimhouding

"The Jews live the lives of criminals. From the beginning, they have been told by their desert god El-Schaddei Jahwe that their task is to seize the products of the work of others and make themselves masters. From the moment the Jews decided to enslave other nations by committing crimes against humanity, they knew they were in great danger. If their crimes became known, they risked annihilation from a threatened humanity. It was necessary for the Jews to conceal their plans for world domination, to keep non-Jews from an awareness of the abyss before which they stood."
Julius Streicher, Der Stürmer, #12/1943

"In landen waar de islam nog niet domineert, mogen moslims ['de ingebakken intolerantie, de haat, het geweld'] verbergen. Er is een speciale term voor, takiyya. Dat betekent dat je als moslim in een niet-moslimland je ware moslimgezicht verbergt om vervolging te voorkomen, terwijl de strijd tegen niet-moslims wel heimelijk wordt gevoerd. ... Als de moslimcultuur dominant wordt in een land, kan hij volgens de leer van de takiyya wel zijn ware gezicht laten zien. Denk daarbij aan het spreekwoordelijke Marokkaanse jongentje van veertien dat wil voordringen in de rij in de winkel, wordt teruggewezen, en dan roept: “Wacht maar tot wij het voor het zeggen krijgen!” Zijn vader zal dat alleen nog maar gedacht hebben."
'Wilders spreekt: Ik capituleer niet', interview HP/DeTijd , 12 dec 2007

De geschiedsvervalsing van Trouw

"Israël veroverde in 2006 het noordelijke deel van Ghajar in de strijd tegen Hezbollah-strijders in Libanon. Een staakt-het-vuren, dat onder leiding van de VN tot stand kwam, maakte een einde aan de gevechten. Israël werd gevraagd zich terug te trekken uit het dorp, maar het land weigerde dit uit vrees dat Hezbollah zich weer in het dorp zou vestigen." (Trouw)

Dat Israël het dorp al had bezet voordat Hezbollah bestond wordt wijselijk door Trouw verzwegen. Dat Israël een agressief expansionistische staat is die tot op de dag van vandaag haar officiële grenzen niet wil definiëren, past niet in de officiële werkelijkheid zoals die door onze zelfbenoemde kwaliteitskranten dagelijks wordt opgedist.

Gisteren kopte Trouw: "Israël akkoord met terugtrekking uit Libanees dorp". Ook nonsens omdat Ghajar een Syrisch dorp is, veroverd op Syrië, de bewoners zien zichzelf als Syriërs, en willen terug bij Syrië gevoegd worden.

File picture dated October 2, 2008 shows Spanish soldiers of the United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL) patrolling the divided village of Ghajar on the border between Lebanon and Israeli-occupied Golan Heights. Ghajar, on the northwestern edge of the Golan, fell under Israeli control after the Jewish state seized the strategic plateau, the Sinai, the West Bank, the Gaza Strip and east Jerusalem in the 1967 Six-Day War. Golan, include part of Ghajar, was annexed in 1981 in a move never recognised by the international community.

Ghajar wordt momenteel in het noorden begrensd door Israëlische mijnenvelden, een vrucht van de 22-jarige bezetting van Zuid-Libanon, en in het zuiden door een Israëlisch electronisch hek met checkpoint. Een andere vrucht van de Israëlische bezetting is Hezbollah. Hoewel wij ons in het beschaafde Westen inmiddels hebben aangeleerd om te geloven dat verzet tegen Israëlische bezettingen onder 'terrorisme' valt, en (de 100 keer grotere) Israëlische bloedbaden in bezet gebied 'verdediging'.

Ongeveer 300 jaar geleden werd Taranje veroverd door de Koerden, die het Ghajar noemden. In 1932 kregen de bewoners de keus welke nationaliteit ze wilden hebben: die van Syrië of van Libanon. Een grote meerderheid koos voor Syrië. In 1967 werd geheel Ghajar, tesamen met de Golanhoogten, door Israël bezet. En ook toen bestond Hezbollah nog niet. De status van het dorp was echter onduidelijk, en de bewoners verzochten Israël om aan de Golanhoogten toegevoegd te worden.

Bij uitzondering doet de NOS/Sander van Hoorn het één keer goed:

"De grens waarlangs het dorp nu verdeeld gaat worden is recentelijk [2000] getrokken door de Verenigde Naties en wordt de Blauwe Lijn genoemd. De bewoners willen niets weten van een teruggave. Ze willen niet voor de zoveelste keer opgedeeld worden. Bovendien zijn ze Syriërs, en hopen ze als deel van de Golan te zijner tijd weer bij Syrië te horen."

...en één keer fout, in de titel: "Israël geeft stukje land terug aan Libanon". Terug aan Libanon?

In de pro-Israël kliniek is het feest:

Ghajar wil door Israel bezet blijven
Na de Zesdaagse Oorlog lag het maandenlang in Niemandsland, en smeekten de inwoners Israel om het te bezetten. Vooruit dan maar, zeiden de Israëli's uit puur humanitaire overwegingen. (Israël & Palestijnen Nieuws blog)

Geblinddoekte en geboeide Palestijnse vernederd

Maar zelfs dit bericht valt in Nederland nog onder De Israël Goed Nieuws Show omdat het suggereert dat Israël een democratische rechtstaat is. Is er wel eens een Israëlische soldaat veroordeeld voor oorlogsmisdaden? Nee. Sterker nog, die krijgt een promotie, en komt zelfs in de regering. Rapporten van VN-commissies en mensenrechtenorganisaties gaan direct de prullenbak in. En onze "kwaliteitspers" spant zich in om dat te legitimeren.

Reality Check: de Nederlandse Bomb Iran-lobby

14 september in Trouw:

"Het Westen verdenkt Iran ervan het atoomprogramma te gebruiken voor de productie van kernwapens."

Dit zinnetje is zo normaal geworden dat de leugen niet eens meer opvalt. Want wie zijn "het Westen" die dat denken? De Bomb Iran lobby is niet "het Westen", maar een club van oorlogzuchtige en immer oliehongerige neoconservatieven plus de illegale kernwapenmacht Israël.

---

4 september Radio Nederland Wereldomroep:

"...Iran, dat mogelijk in het geheim aan kernwapens werkt."

Een vileine leugen met in het woord "mogelijk" het venijn. Een venijn dat hier voor journalistieke ethiek door moet gaan. Uit de categorie "naar vermeend" en "volgens [anonieme] bronnen", dat je alleen in tabloids en derderangs roddelblaadjes zou verwachten.

---

Op 1 september liegt ene Ehsan Kermani de hele boel aan elkaar in Trouw, en begint al in zijn eerste zin:

"De internationale gemeenschap zet Iran van alle kanten onder druk vanwege zijn kernwapenprogramma."

Welk kernwapenprogramma? Kermani is een gevluchte Iraniër en voorzitter van een van de lobbyclubs die er naar streeft om het regime in Iran zo kwaadaardig mogelijk te presenteren, om zodoende de weg tot en consensus voor bombardementen en oorlog te plaveien (zie ook: Irak). De man doet niet eens de moeite om wat hij beweert in een "opinie" te verhullen, bijvoorbeeld omdat hij schrijft in de wij-vorm: "Laten wij duidelijk zijn. Alle kernwapens de wereld uit, te beginnen met de (toekomstige) kernwapens van Iran." Over Israël natuurlijk geen woord.

---

Op 25 augustus schrijft Rutger van der Hoeven in de Groene Amsterdammer (ja, ook die):

"Zo bouwt Iran een eigen machtspositie op ... en Teheran zicht krijgt op een eigen kernwapen"

Maar hij gaat verder:

"...een nucleair bewapend Iran dat de sluimerende kernwapenprogramma's van Saoedi-Arabië, Egypte, Turkije en Syrië kan aanzwengelen."

Het meest alarmerende vind ik nog dat Van der Hoeven niet alleen als propagandeur door de massamedia wordt ingehuurd, maar dat hij ook nog geschiedenis doceert aan de Universiteit van Utrecht.

---

Etcetera.

In Christian Science Monitor legt journalist Scott Horton bloot hoe onze zelfbenoemde "kwaliteitspers" onderdeel uitmaakt van het Bomb Iran propaganda apparaat, en hoe wij reeds jarenlang gebrainwashd worden door de dames en heren van de redactie.

---

Reality Check: Iran is Not a Nuclear Threat
Forget the neoconseratie hype. The facts show Iran is not and has not been a nuclear threat to either the United States or Israel.

CSM -- Sept, 17, 2010 - - Politicians, lobbyists, and propagandists hae spent nearly two decades pushing the lie that Iran poses a nuclear weapons threat to the United States and Israel. After a brief respite in the intensity of the wolf cries oer the past two years, the neoconseratie moement has decided to relaunch the "Must Bomb Iran" brand.

The fact that Iran is not and has not been a nuclear threat to either nation is rendered irreleant by a narratie of uniersal "concern" about its nuclear program.

US media distortions
In mid-August, for example, after The New York Times quite uncharacteristically ran a piece diminishing the supposed danger of Iranian nukes, the story was misrepresented in newspapers and on T stations across the country in the most frightening terms. As MSNBC's news reader put it that afternoon: "Intelligence sources say Iran is only one year away from a nuclear bomb!"

On August 13, on Fox News, former US ambassador to the UN John Bolton implicitly urged Israel to attack Iran's new light-water reactor at Bushehr before it began "functioning," the implication being that the reactor represented some sort of dire threat. But the facts are not on Mr. Bolton's side. The Bushehr reactor is not useful for producing weapons-grade plutonium, and the Russians hae a deal to keep all the waste themseles.

On September 6, the International Atomic Energy Agency (IAEA) released a new paper on the implementation of Iran's Safeguards Agreement which reported that the agency has "continued to erify the non-diersion of declared nuclear material in Iran to any military or other special purpose."

Yet despite the IAEA report and clear assertions to the contrary, news articles that followed were dishonest to the extreme, interpreting this clean bill of health as just another wisp of smoke indicating nuclear fire in a horrifying near-future.

A Washington Post article published the ery same day led the way with the aggressie and misleading headline "UN Report: Iran stockpiling nuclear materials," "shorthanding" the facts right out of the narratie. The facts are that Iran's terrifying nuclear "stockpile" is a small amount of uranium enriched to industrial grade leels for use in its domestic energy and medical isotope programs, all of it "safeguarded" by the IAEA.

More sensational claims

If the smokescreen wasn't thick enough, late last week a group of Marxist holy warrior exiles called the Mujahadeen-e-Khalq, working with the ery same neoconseraties who sponsored Ahmad Chalabi's Iraqi National Congress - which manufactured so much of the propaganda that coninced the American people to support the inasion of that country - accused the Iranian goernment of building a secret nuclear enrichment facility buried deep in tunnels near Qazin.

Headlines once again blared in total negligence and without erification that here indeed was, an official told Fox News, proof that Iran has a "hidden, secret nuclear weapons program.'" T news anchors on eery channel furiously mopped sweat from their brows, hearts-a-tremor. When will the forces of good rise to stop this eil?!

Yet een US officials quickly admitted that they'e known about these tunnels for years. "[T]here's no reason at this point to think it's nuclear," one US official said - a quote that appeared in Fox's article, but only after fie paragraphs of breathless allegations. All day long, top-of-the-hour news updates on T and radio let the false impression stand.

IAEA inspectors hae had open access to the gas conersion facility at Isfahan, the enrichment facility at Natanz, and the new lightwater reactor at Bushehr, as well as the secondary enrichment facility under construction at Qom.

An ignored clean bill of health

The September 6 IAEA report confirming for the zillionth time the non-diersion of nuclear material should be the last word on the subject until the next time they say the same thing: Iran, a long-time signatory of the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT), is not in iolation of its Safeguards Agreement.

So what's all the hubbub about Iran's "nuclear defiance" and "danger"?

The IAEA's latest report does note that Iran has "not proided the necessary cooperation to permit the Agency to confirm that all nuclear material in Iran is in peaceful actiities." Indeed, the agency's frequent mentions of Iran's "lack of full cooperation" is a big reason why US media reports portray Iran in ominous terms.

But here, too, US media frequently miss the point. Neer mind that 118 nations around the world hae signed a statement criticizing the IAEA's "peaceful actiities" conclusion as a departure from standard erification language. More broadly, Iran's "lack of full cooperation" by itself is an outcome of Western bullying and propaganda.

Real reason for lack of cooperation

The US and the UN, acting upon no legitimate authority whatsoeer, hae demanded that Iran submit to an Additional Protocol to the Safeguards Agreement, which would ban any further enrichment on Iranian soil, as well as demanded they submit to an endless regime of IAEA inspections and questioning, based mostly on the "alleged studies" documents, which seeral sources hae said are forgeries posing as a pilfered laptop of a dead Iranian nuclear scientist.

These separate, UN Security Council-mandated inestigations hae een demanded blueprints for Shahab 3 missiles - a subject far remoed from hexafluoride gas or any legitimate IAEA function. In 2003, Iran oluntarily agreed to the extra burden of the unratified Additional Protocol during "good faith negotiations" with the so-called "E-3," Britain, France, and Germany, acting on behalf of the US. When those negotiations broke down, Iran withdrew in 2006.

With these details left out of the discussion, the impression is left that Iran is refusing to abide by international law, when in fact, it is completely within its NPT obligations.

An outrageous standard

Meanwhile, Washington continues to apply to Iran the outrageous standard it used in the run-up to the Iraq war: an unfriendly nation must "proe" it doesn't hae dangerous weapons or a secret program to make them - or potentially face military action.

"Proing a negatie" is, to say the least, a difficult obligation to meet: You say you haen't read Webster's Dictionary coer to coer? Proe it!

The bottom line is that Iran is still within its unalienable rights to peaceful nuclear technology under the NPT and the Safeguards Agreement - a point een Tehran's fiercest critics (grudgingly) acknowledge. The only issues it is defying are the illegitimate sanctions and demands of the US and UN, which themseles defy logic and sense.

Journalists' ethical obligation

It is far past time for the members of the American media to get their act together and begin asking serious follow-up questions of the politicians, "experts," and lobbyists they interview on the subject of Iran's nuclear program.

Many of these same journalists still hae the blood of hundreds of thousands of innocent Iraqis on their hands from the months they spent continuously and uncritically parroting the lies, half-truths, and distortions of agenda-drien Iraqi dissidents and their neocon champions who pushed us into the Iraq war.

Perhaps this is their shot at redemption.

Scott Horton is host of Antiwar Radio on the Liberty Radio Network and assistant editor at Antiwar.com.

Schijnheilige "ophef", Trouw misselijkmakend (2)

"Op een foto zit Aberjil naast een geboeide en geblinddoekte Palestijne gevangene en kijkt hem glimlachend aan." (Trouw)

Vervolg. Trouw heeft er blijkbaar voor gekozen om propaganda te bedrijven in een stijl die mij doet denken aan nazi-propaganda, met de beschrijving van de foto waarop IDF-soldate Eden Abergil poseert met haar trofeeën, geboeide en geblindoekte Palestijnen. Helemaal geen "gevangenen", ze hebben namelijk nog geen rechter gezien, en erger nog: misschien krijgen ze die wel nooit te zien. Maar Trouw gebruikt het woord "gevangenen" om van de geboeide en geblindoekte mannen veroordeelde criminelen te maken, zodat de misdaad van Israëlische leger minder erg lijkt.



"Kijkt hem glimlachend aan"? Dat zie je helemaal niet op de door Trouw omschreven foto. Ze heft haar kin op, en tuit haar lippen iets, alsof ze de Palestijn een kus wil geven. Vernedering op vernedering. Dat glimlachen zuigt Trouw dus uit de duim (de Volkskrant overigens ook), ik neem aan om de dader sympathieker over te laten komen. Geen wonder dat de foto ontbreekt. Het zou al met al de lezer wel eens 'het oncomfortabele verhaal' over Israël kunnen laten zien.

Ook het 'aankijken' van de Palestijn is relatief omdat iedereen kan zien dat de andere partij geblinddoekt is, en dus zijn ogen bedekt zijn. De soldate kijkt naar hem. Hij zou haar nabijheid hebben gehoord, haar misschien wel hebben geroken, maar hij heeft geen idee wat zij met hem uitspookt. En dat is ook de bedoeling, want dat draagt bij aan de vernedering.

"Klein bier"

Enkele reacties in de media:

Joods Actueel: "deze foto’s ... tonen enkel een niet al te slimme en tactloze vrouw" en "klein bier"

CIDI: (zwijgt traditioneel)

Telegraaf: "Het is de tweede keer in korte tijd dat het Israëlische leger in verlegenheid is gebracht. Onlangs verscheen er op YouTube een video waarop te zien is hoe een paar militairen dansen op een patrouille op de Westoever."
1. Het probleem is volgens de Telegraaf niet de vernedering en mensenrechtenschending, maar dat Israël "in verlegenheid" is gebracht;
2. Het bloedbad op de Middelandse Zee is blijkbaar alweer vergeten.

NOS meldt net als de Telegraaf: "Een aantal Israëlische militairen kwam onlangs in de problemen nadat op YouTube een filmpje opdook waarop te zien is hoe de militairen dansen op een patrouille op de Westoever."
Wie fluistert toch de Nederlandse media het 'nieuws' in? Dat het uit één bron komt is duidelijk. Dat die soldaten "in problemen" zijn gekomen: o ja? Is er soms iemand veroordeeld? Slechts 6% van dit soort incidenten wordt onderzocht. En van die 6% wordt slechts 4% (licht) gestrafd.

RTL Nieuws heeft er een jolig artikeltje over geschreven waarin zelfs de uitroep "Oei!" niet ontbreekt. De vraag is natuurlijk of ze net zo jolig zouden schrijven wanneer het de foto van een nazi en zijn arrestant in het getto van Warschau zou betreffen. Of een Amerikaanse soldaat in Abu Ghraib.

Het pro-Israël Parool ook weer lekker op dreef door er een mysterie van te maken: "Ze wekt de indruk hen te beschouwen als trofeeën." Ze wekt de indruk? De lezer zou dus best eens niet kunnen zien wat hij ziet. De lezer zou zich wel eens kunnen vergissen in het motief van de soldate. Misschien wilde ze wel een sociaal bewogen foto maken! Of een kunstfoto!

De NRC confabuleert al in haar titel: 'Woede over Facebook-foto's Israëlische soldaat'. Andere kranten zijn nog voorzichtig, met hun "ophef". Welke "woede"? Ik heb nog geen woede gezien van woordvoerders, die een standaardverhaaltje afdraaien, of van de Israëlische burgers. Geen schreeuwende mensen op tv, of woedende meute die straat op gaat. Op Haaretz na schrijven de Israëlische kranten dat er eigenlijk niets aan de hand is, in de trant van "klein bier". De NRC schrijft ook over "een gebonden Palestijnse gevangene" terwijl iedereen met functionerende ogen (en hersenen) kan zien dat de man ook nog geblinddoekt is.

Laten we wel wezen: dit is geen incident. Dus laat u niet gek maken door de hype in de massamedia. Dit is slechts een symptoom. De Palestijnen gaan al generaties lang dagelijks gebukt onder nog veel ergere terreur van de Israëlische bezetters. Maar daar is geen aandacht voor.

Hasbara: nederzetting Gilo heet "wijk" en "buurt"

Het Algemeen Dagblad ('persbureau' Novum) verkoopt aan haar lezers dat de joodse nederzetting Gilo in bezet Oost-Jeruzalem een "buurt" en een "wijk" is. De bedoeling hiervan is niet om aan correcte journalistieke verslaggeving te doen, maar om voor de lezer een vals beeld van de situatie in Jeruzalem te schetsen teneinde de Israëlische bezetting van Oost-Jeruzalem sinds 1967 te normaliseren en de illegale joodse nederzetting Gilo te legitimeren.

We moeten helaas weer naar het buitenland voor correcte informatie:

BBC News geeft haarscherp aan dat het Algemeen Dagblad Israëlische propaganda bedrijft, door te melden: "The settlement, which Israel regards as a neighbourhood of Jerusalem". In de eerste zin al noemt de BBC Gilo correct "a Jewish settlement".

The Independent met de titel: Israel takes down wall near West Bank settlement. Ook: "an Israeli settlement", "the occupied West Bank"

Reuters: "Gilo, a settlement on the southern edge of Jerusalem", "Gilo is built on land annexed by Israel to its Jerusalem municipality following a 1967 war in which it captured the West Bank and the Gaza Strip."

Let dus op, wanneer u in een 'krant' of ander nieuwsmedium leest dat Gilo een "wijk" of een "buurt" in Jeruzalem is, dan heeft u te maken met een pro-Israël propagandablaadje, dat er op uit is om de bezetting te legitimeren. Dat zijn o.a.:

- Persbureau ANP
- Persbureau Novum/AP
- Persbureau Associated Press (AP)
- Persbureau Agence France-Presse (AFP)
- Algemeen Dagblad
- De Volkskrant
- Het Parool
- Trouw
- Reformatorisch Dagblad
- De Telegraaf
- NOVA (tv)

---

Checkpoint 300 van Gilo, Palestijnen staan elke nacht v.a. 2 uur in de rij totdat Israël om ± 6 uur toegang geeft tot Oost-Jeruzalem, zodat ze naar hun werk kunnen gaan. Nederlandse christenen als die van de extremistische Christenen voor Israël beweren dat Oost-Jeruzalem niet bezet wordt, maar dat de Palestijnen Israël hebben bezet... Jaarlijks zenden zij miljoenen euro's naar joodse nederzettingen en naar Israël voor hulp aan de bezetting.

---

I was very struck by the fact that reporters are supposed to be obedient now. Look at the reporting of the West Bank, where American journalists keep referring to occupied territories as "disputed territory," where the wall is called a "fence," where a colony is called a "settlement" or a "neighborhood," or an "outpost", where [there is a] constant desemanticizing of war to make it safe journalism so you won't be called controversial. Heaven spare you if someone falsely accuses you of being anti-Semitic. This kind of journalism breeds internal laziness, and it's lethal, because if a public is presented with pictures of the Middle East in which there are "fences" and "disputes," a fence like the bottom of your garden, a dispute which you can solve over a glass of water, cup of tea, and a court case, then the use of violence becomes generically violent, it becomes mindless, and thus the Palestinians, for example, who may throw stones, or whatever, become a generically violent people. In fact, if there are walls and if there are people occupying your own land and keeping it -- I'm against all violence for all reasons whatsoever, but at least you can understand what it means. (Interview met Middle East correspondent Robert Fisk, Institute of International Studies, UC Berkeley, 2006)

---

Euphemisms for Israeli Settlements Confuse Coverage

Fair.org | by Rachel Coen | August 2002

The Israeli newspaper Ha'aretz reported in May (5/31/02) that the Israel Broadcasting Authority, at the behest of a member of the Israeli cabinet, has directed its editorial departments not to use the terms "settlers" or "settlements" on radio or TV. According to Ha'aretz, "it is not clear if the editors will obey the order." What does seem clear is that settlements--housing built on land illegally seized by Israel after the 1967 war--are such a contentious issue within Israel that the Israeli government would like to stop reporters from even saying the word.

Nonetheless, the opinion pages of an Israeli paper like Ha'aretz often show a franker debate over Israel's aggressive settlement policy than one can generally find in mainstream U.S. media. Government interference doesn't seem to have been necessary to convince some major U.S. news outlets to avoid honest investigation of settlements, and sometimes even to avoid the word itself.

The "neighborhood" of Gilo

This may be partly due to campaigns by pressure groups within the U.S. Take the case of Gilo, an Israeli settlement that some pro-settler groups have used as a focal point for their campaigns to eliminate the term "settlements" in favor of "neighborhoods." In September 2001, CNN changed its policy on how to characterize Gilo: "We refer to Gilo as 'a Jewish neighborhood on the outskirts of Jerusalem, built on land occupied by Israel in 1967.' We don't refer to it as a settlement," said the order from CNN headquarters. CNN denies that its decision was a concession to outside pressure, but according to veteran Middle East reporter Robert Fisk (London Independent, 9/3/01), sources within the network said that the switch followed "months of internal debate in CNN, which has been constantly criticized by CNN Watch, honestreporting.com and other pro-Israeli pressure groups."

CNN is far from the only outlet that has trouble identifying Gilo. Media critic Ali Abunimah pointed out in a June 20 letter to NPR that the network's coverage of the suicide bombings that killed 26 Israelis that day incorrectly asserted that the attacks took place in "Jerusalem." In fact, they occurred in the settlements of Gilo and French Hill, both of which are outside of Jerusalem's traditional city limits, on land illegally annexed by Israel. Abunimah explained that "while absolutely nothing can justify such attacks...geographical accuracy in reporting remains supremely important," especially given the emotional intensity of the subject.

In a May 29 article about Palestinian attacks on Israelis, New York Times correspondent John Kifner reported the Israeli army's efforts to erect fortified barriers between Bethlehem and Gilo, which Kifner described as "a nearby East Jerusalem neighborhood, where a sprawling Jewish area has been built on land seized after the war of 1967." The sentence would have been a lot easier to parse if Kifner had called Gilo what it is: an Israeli settlement.

As Kifner indicated, Gilo is built on land seized by Israel after the 1967 war. What the Times left unsaid, however, is that this seizure violates international law. Gilo, like other Israeli settlements on "seized" land, was built in violation of U.N. Security Council Resolution 446, which states that Israeli settlements built on land occupied since 1967 "have no legal validity and constitute a serious obstruction to achieving a comprehensive, just and lasting peace." Resolution 446 also calls on Israel to observe the Fourth Geneva Convention, which states that an occupying power "shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies." Since 446 was passed in 1979, the U.N. has issued other resolutions "deploring" Israel's failure to comply with it.

According to the Israeli human rights group B'Tselem, the settler population in the West Bank (excluding East Jerusalem) increased almost 100 percent between 1993 and 2000, and there are now 380,000 Israelis living in West Bank settlements (including those in East Jerusalem). In a May 13 report, "Land Grab," B'Tselem argued that this illegal growth is a result of Israel's policy of de facto annexing Palestinian land through a variety of mechanisms, including economic incentives for settlers so large that in the year 2000, "settlement regional councils received grants averaging 165 percent more than their counterparts in Israel." B'Tselem found that while "the built-up areas of the settlements" constitute only 1.7 percent of the West Bank, the settlements' broad municipal boundaries and their regional councils mean that settlements control nearly 42 percent of West Bank land.

Again, Gilo's status as an illegal settlement does not justify the killing of civilians there, but it is central to understanding why Gilo is such a hot spot. For news outlets to report on Gilo simply as a Jerusalem neighborhood under attack, without explaining its legal status, confuses rather than clarifies the issues involved--especially since the Israeli/Palestinian conflict, which has claimed so many thousands of lives, is at bottom about who should control the land.

---

No, Gilo is not East Jerusalem

Mondoweiss | by Jeffrey Blankfort | 22 November 2009

Jeffrey Goldberg gives one of his Goldbloggers, Hershel Ginsburg, the space to explain to Goldberg’s unenlightened readers that Gilo, where the Israelis are now building another 900 housing units, is not a part of East Jerusalem, but in Jerusalem: "a neighborhood in the city, i.e., within the city limits, forming the southernmost part of the city (not in "east" Jerusalem as a number of ignorant journalists have reported)."

The use of the folksy term,"neighborhood," was slyly introduced a few years back, as British journalist Robert Fisk first pointed out, in a public relations effort to humanize what the international community and its laws had long ago determined were illegal settlements.

Even though every modern map of the city shows that Gilo is definitely in its Eastern portion, Ginzburg’s argument that Gilo is not in East Jerusalem, however, is legally correct. Until the 1967 war, the land on which Gilo now sits was part of the greater West Bank. After their rapid victory in 1967 the Israelis expanded Jerusalem’s area to three times its original size and promptly annexed it, a decision that angered the international community which has accepted it.

In fact, to protest the illegal action, all the foreign countries, including the US, moved their embassies from West Jerusalem to Tel Aviv. An " integral part of Jerusalem," as Ginzburg, Goldberg’s alter ego, would have us believe, it isn’t.
Ironically, a frank description of the annexation process and the building of Gilo and other settlements in the captured area that became today’s Jerusalem was provided by one of their most avid defenders, Moshe Elad, writing on Ynet, Wednesday:

"On June 27, 1967 [PM Levi]Eshkol decided to annex an area of roughly 70,000 dunams, only 10% of which was part of the Old City. The rest of the area included the land of 28 villages in the West Bank from the Bethlehem and Ramallah area.

"In three different stages of confiscation and construction, by 1970 the State of Israel built the following neighborhoods: Shapira Hill (known as French Hill,) Ramot Eshkol, Maalot Dafna, Neve Yaakov, Ramat Alon, Talpiot East, Gilo, and later on Ramat Shlomo – these neighborhoods were built on 23,500 dunams of the annexed territory."

Israel is not planning on giving any of them up.

Ingezonden brief aan Trouw door Jan Elshout

23-3-2010

Geachte redactie,

Uit diverse bronnen volg ik de berichtgeving over het Midden Oosten intensief en vaak vallen mij wat ik zie als onevenwichtigheden in Trouw op.

Ik neem de afgelopen dagen als voorbeeld.

Toen een raket een leven in Israel eiste kwam u op 19/3 met een bericht daar over van 22 x 16 cm, een grote kop en een foto.

Toen Israel het afgelopen weekend 4 Palestijnen dood schoot meldde u daar niets over.

Bij uw redactie heerst blijkbaar nog steeds een gevoel, dat ik sterk proefde tijdens Defensive Shield, dat Israel “onze kant” is (waar doden te betreuren zijn) en Palestijnen “de andere kant” (waar doden irrelevant zijn).

Het zou u gesierd hebben als u melding had gemaakt van Palestijnse pogingen radicalisme te bestrijden. Ik noem enkele punten.

The Jordan Times meldde op 14-2-2010 dat Hamas krachtig op trad tegen radicale Jihadi Safadis, die raketten wilden afschieten (vorig jaar kwamen bij zulk optreden niet alleen 16 Safadis maar ook 5 Hamas strijders en 5 burgers om). Vanwege de volkswoede in Gaza waren dergelijke groepen echter steeds moeilijker in toom te houden.

The Jordan Times meldde op 14-2-2010 ook dat op de Westoever “Al Qaeda suspects” waren gearresteerd.

Haaretz meldde op 12-1-2010 dat Hamas krachtig op trad tegen radicale groepen die toch weer raketten wilden gaan afvuren.

Ik breng in herinnering dat er sinds 2000 diverse eenzijdige bestanden geweest zijn, waar ondanks veel moeite, Palestijnse groepen zich aan hielden, terwijl Israelisch geweld doorging en die alleen eindigden door een zeer grove vorm van Israelisch geweld.

Een aantal jaren geleden heb ik de berichtgeving in Trouw enige tijd systematisch gevolgd (mijn brief aan Trouw 28-5-2004).

Ook toen viel op dat Israelisch geweld grotendeels werd doodgezwegen, Palestijnse slachtoffers nauwelijks vermeld werden (zo’n 10-15 %, meestal alleen als getal) en er een vrijwel complete dekking was op Israelische slachtoffers (vrijwel 100 % vermeld, vaak met namen, achtergrond informatie, interviews met ouders, etc.). Legercommuniques werden vrijwel letterlijk overgenomen. In Haaretz las je dan nog “according to a military spokesman”, terwijl je bij Inez Polak dezelfde zin vond alsof ze het net gezien had.

Blijkbaar is de opvatting dat doden aan “de andere kant” niet relevant zijn nog steeds aanwezig bij uw redactie.

Wat mij vaak opvalt is dat u nauwelijks bericht over ontwikkelingen “on the ground”, gekenmerkt door een snelle achteruitgang van de Palestijnse positie.

Guus Valk bericht van tijd tot tijd in de NRC over bezoeken aan Gaza en de Westoever, evenals Alex Burghoorn in de Volkskrant. Van Inez Polak lees je nooit over onderzoek ter plaatse.

Bij zaken die momenteel spelen denk ik bijv. aan:

- het met veel geweld bestrijden van vreedzame demonstraties en het vernielen van NGO kantoren (demo’s worden onmogelijk gemaakt door noteren autonummers en later toegang weigeren, gebied tot militair terrein verklaren, etc.; grote druk op de PA daar aan mee te werken; Haaretz ging in een editorial op 12-2-2010 fel te keer tegen dat wegnemen van “the life’s breath of democracy”)

- het strengere visa regime (voor iemand van de Westoever, getrouwd met een Arabische Israëliër is nergens een legale plaats, NGO staf kan nog maar kort blijven, Bir Zeit Universiteit is al groot deel van zijn staf kwijt, mensen met dubbel paspoort komen er niet meer in, enz.),

- de verscherpende wetgeving tegen Arabische inwoners (en hun enorme budgettaire achterstand, wat bijv. veel onderwijs onmogelijk maakt)

- het toegenomen settler geweld (“price tag for the freeze”)

- toegenomen arrestaties van kinderen en het verder beperken van rechtshulp (advocaten geweigerd bij check points)

- huisvernielingen (waarmee niet alleen in Oost Jeruzalem maar ook hele wijken in Jaffa bedreigd worden, t.b.v. “Jews only”)

The Guardian ging op 1-2-2010 in op die steeds wurgender greep door Israël op de Westoever (“crushed by Israels control regime”): “Israel is putting down the infrastructure of permanent domination”.

Waar u zelf geen onderzoek doet vermeld u ook niet de resultaten van rapporten van anderen. Ik denk bijv. aan het rapport van het Rode Kruis over de onleefbare situatie, ook op de Westoever (16-2-2010) of het Amnesty International rapport over Gaza (januari 2010).

Eigenlijk zie je alleen zo nu en dan iets in Trouw over uitbreiding van nederzettingen, maar niet over de eerder genoemde ontwikkelingen.

Wat betreft nederzettingen wordt het ook niet aanschouwelijk gemaakt. In The Jordan Times kan je nog wel eens een foto vinden van een wijk in Oost Jeruzalem die de vorige dag is weggebuldozerd, maar dat ontbreekt typisch in Trouw. Je zult ook nooit interviews vinden met de slachtoffers daar van of met Gaza vluchtelingen (zoals er bijv. een aantal stonden in de CIDSE brochure) .

Samenvattend stel ik dat de gemiddelde Trouw lezer geen idee heeft van wat er in Palestijnse gebieden gebeurt en dat betreur ik.

Als er in Nederland geen feitenkennis in m.b.t. het Palestijnse probleem kan Nederland ook nooit een bijdrage leveren aan een oplossing van het conflict.

Met vriendelijke groeten en hoogachting,

Jan Elshout

(bron)

"Gênante diplomatieke misstap"

Trouw noemt de mededeling dat Israël 1600 huizen in Oost-Jeruzalem gaat bijbouwen geen schending van het internationaal recht, maar een "gênante diplomatieke misstap", omdat het met die mededeling even had moeten wachten. Trouw normaliseert (en zodoende legitimeert) in haar zogeheten nieuwsberichten al jarenlang het schurkenstaatgedrag van Israël, o.a. door het kritiekloos overnemen van perscommuniquees van het bezettingsleger en de Israëlische regering. Wederhoor is zeldzaam.

Schaamt Elma Drayer zich?

Hier 'alle columns' van Elma Drayer.

Maar Gretta Duisenberg mag je gerust een antisemiet noemen staat er niet tussen.

Schaamte? Zelfcensuur? Krantcensuur? Lees de reacties...

Trouw over Bil'in: "de gewelddadige demonstraties"

Het is betreurenswaardig met welke pro-Israëlische berichtgeving Trouw weer wegkomt:

De afgelopen vijf jaar werd elke vrijdag in Bilin gedemonstreerd. Israëlische soldaten gebruikten traangas en granaten en schoten met scherp om de protesten uiteen te slaan. Volgens Israël waren de protesten illegaal en was de harde onderdrukking ervan een antwoord op de gewelddadige demonstraties.
(Trouw, 11 februari 2010)

Gewelddadige demonstraties? Wanneer je iets over Bil'in kunt zeggen is dat de demonstraties vreedzaam zijn. Hoewel: is dat er een paar jongens tussen de demonstranten wel eens met stenen gooien naar zwaar bewapende militairen dan "gewelddadig"? Een paar stenen over een hek heen gooien naar het op vier na sterkste leger ter wereld?
Trouw schrijft ook: "Israëlische soldaten gebruikten traangas en granaten en schoten met scherp om de protesten uiteen te slaan." En wat daar aan opvalt is dat 1. het woord "geweld" wel weer ontbreekt, en 2. wordt gesuggereerd dat het Israëlische geweld legitiem zou zijn, namelijk "om de protesten uiteen te slaan".

De onafhankelijk journalist Jonathan Cook stelt hierover:

"True, the media often represent this as a battle between young hot-headed Palestinian stone-throwers and over-excited Israeli soldiers. That’s largely a fiction. On the Palestinian side are to be found a cross-section of the resisting community, including its leaders and many middle-aged villagers who have families to support. It takes a great deal of bravery to stand off regularly against heavily armed Israeli teenagers, a significant number of them Jewish religious fanatics raised to believe they are fighting a holy war and many of the others raised to believe that the "Arabs" are a primitive, barbaric people." (lees verder)

"Israël begon in 2002 met de bouw van de muur na een stortvloed van dodelijke aanvallen door Palestijnen"

Een stortvloed, jawel, een tsunami. Wat Trouw verzwijgt is de veel grotere 'stortvloed' aan Israëlische aanvallen, moordaanslagen, buitengerechtelijke executies, het gevangenzetten, martelen en doden van Palestijnse burgers, maar ook van journalisten, buitenlandse activisten landgenoten. En het woord 'bezetting' komt al helemaal niet in het bericht voor. Alsof dat een onbelangrijk detail is. En ook niet dat de Muur door het Internationaal Strafhof, het hoogste rechtsorgaan ter wereld, als een schending van het internationaal recht is gekenmerkt.

Kijk Trouw, een "gewelddadige demonstratie" van stenengooiers in Bil'in!

Kijk Trouw, een "gewelddadige demonstrant" uit Amerika maakte kennis met een zogeheten "rubber" kogel in Bil'in, "om de protesten uiteen te slaan"!

Kijk Trouw, een "gewelddadige demonstrant" point blank in het hoofd geschoten in Bil'in, "om de protesten uiteen te slaan"! (zie video van het incident)

Kijk Trouw, een "gewelddadige demonstrant" in Bil'in succesvol uit de weg geruimd!

De Israëlische terreur die nu al meer dan 60 jaar duurt wordt niet verassend ook verzwegen. En dat "de Joodse staat" geen enkel respect heeft voor gemaakte afspraken, akkoorden, VN-resoluties en het internationaal recht ook. En wat ook wordt verzwegen is dat mensen het recht hebben om zich, ook gewapend, te verzetten tegen een bezetter. Je mag concluderen, wanneer het aan Trouw had gelegen, dan waren al onze verzetshelden uit de Tweede Wereldoorlog momenteel terroristen.

» Ha'aretz: Danger: Popular struggle
» Nonviolent Resistance in Palestine
» Video's over de demonstraties in Bi'lin

Kijk Trouw, een gewelddadige demonstratie in Bil'in!

Trouw blijft de lezer bewust misleiden

Op dit weblog schreef ik eerder:

Trouw publiceert artikel van "Uri Avnery"... dat hij nooit geschreven heeft. Waar het artikel op lijkt, met de nadruk op 'lijkt', is een her-schrijving van een artikel uit augustus 2009 genaamd Tutu’s Prayer. Avnery schreef dat niet n.a.v. het Kairos document, zoals hij volgens Trouw geschreven zou hebben, simpelweg omdat dat manifest nog niet was geschreven. Het oorspronkelijke artikel uit 2009 is onherkenbaar verkracht omdat de anonieme auteur alle kritiek van Avnery op Israël heeft verwijderd.

N.a.v. het artikel in Trouw schrijft Avnery het volgende:

I have not written any article except my regular weekly column. The Dutch paper probably took my article, as I allow anyone to do. I trust that people reprinting my articles do not change the content by headlines. My position on this matter is quite clear: I am for a boycott of the products of the settlements, against an indiscriminate boycott of Israel.

Naar aanleiding van onderstaande kwestie kreeg de redactie van Trouw verschillende kritische brieven en artikelen. Maar tot op heden weet de redactie niet de moed op te brengen toe te geven dat zij een misleidende fout heeft gemaakt. Alleen een korte ingezonden brief (27 januari) van Jaap Hamburger (EAJG) kon worden toegelaten.

PS:
In een heel klein stukje in een heel klein hoekje heeft Trouw nu (28 januari) een correctie geplaatst, maar opnieuw zonder duidelijk te maken dat, terwijl Avnery zich keert tegen een totale boycot, de Palestijnse christenen in het kairos-document zich uitspreken voor een boycot van alleen de bezettingseconomie, een boycot zoals die ook door Avnery wordt ondersteund. Beide standpunten staan niet haaks op elkaar, maar vertonen juist veel overeenkomst. Trouw blijft de lezer dus misleiden, ook ten koste van Trouws eigen reputatie. (bron)

Trouw publiceert artikel van "Uri Avnery"...

... dat hij nooit geschreven heeft. Waar het artikel op lijkt, met de nadruk op 'lijkt', is een her-schrijving van een artikel uit augustus 2009 genaamd Tutu’s Prayer. Avnery schreef dat niet n.a.v. het Kairos document, zoals hij volgens Trouw geschreven zou hebben, simpelweg omdat dat manifest nog niet was geschreven. Het oorspronkelijke artikel uit 2009 is onherkenbaar verkracht omdat de anonieme auteur alle kritiek van Avnery op Israël heeft verwijderd.

"Palestijnse wederopbouw stagneert"

Volgens Soehair Karam in Trouw is het probleem in Gaza dat de samenleving aan het islamiseren is. Als bewijs voert zij twee gesluierde vrouwen op, die aan een ongesluierde vrouw adressen voor koranles gaven. Karam suggereert ook dat de Israëlische terreur en het leed van de Palestijnen de exclusieve schuld van Hamas (en de islam) is. Het maakt Karam tot een goede Trouw-journalist.

Palestinians build a house with clay, after their home was destroyed during the 22-day Israeli offensive over Gaza, on July 02 2009 in Rafah, southern Gaza Strip. Many parts of the Hamas-run Gaza Strip are still in ruins almost eight months after the guns fell silent following Israel's war on the aid-dependent territory. Israel's blockade on Gaza doesn't allow construction material into the Palestinian territory.

Het meest doorzichtige aan Karam's laatste propagandastukje is de titel: Palestijnse wederopbouw stagneert. Wederopbouw? Stagneert? 'Wederopbouw' is nooit begonnen, vanwege de Israëlische blokkade. En iets dat nooit is geweest kan dus ook niet stagneren. "Een jaar na de oorlog heeft Hamas de beloftes van wederopbouw niet waar kunnen maken, al was het alleen al omdat Israël geen bouwmaterialen doorlaat, net zo min als Egypte." Beloftes van Hamas? Al was het alleen al...? Wat een gotspe, cement komt Gaza niet in (op 41 trucks na, terwijl er duizenden nodig zijn), einde verhaal, en daar heeft Hamas niets mee te maken. Het is de internationale gemeenschap die haar beloftes niet is nagekomen. Israël dicteert en Gaza krepeert, dat is de realiteit, bevestigd door elke grote internationale mensenrechtenorganisatie, inclusief de VN.

'Gaza radicaliseert'. Palestinian children hold candles as they take part in a memorial ceremony marking the one-year anniversary of Israel's offensive in Gaza, in front of the UNSCO building in Gaza City, Monday, Dec. 28, 2009.

Heel anders ging Soehair Karam schrijven toen ze ineens aan den lijve de Israëlische terreur ondervond. Daarvoor mocht zij een "dagboekje" ("een riskante vorm, voor de journalist en voor de krant") bijhouden op de website van Trouw. Dat is bij de lezers, en ik neem aan nog meer de adverteerders, de pro-Israël clientèle, niet goed gevallen. Want dat is natuurlijk niet de bedoeling van onze hasbara-pers waarin de feiten over de schurkenstaat Israël niet welkom zijn. Dus schreef hoofdredacteur Willem Schoonen een uitgebreide excuusbrief aan de lezer. Waarin hij ook nog eens benadrukte dat "de kant van de belaagde bewoners van Gaza .. de kant van Hamas" is, en zodoende ook weer het bloedbad met Israëlische propaganda legitimeerde. De lezer had het weblog van Soehair Karam niet goed begrepen, want journalistiek was het namelijk niet:

Deze oorlog wordt niet alleen met raketten en bommen uitgevochten, maar ook met beelden, nieuwsberichten en statistieken. Frustrerend, want veel zogenaamde feiten kun je niet checken. Maar een beetje journalist weet daarmee om te gaan en zin en onzin te scheiden.

En bij al die verantwoorde kwaliteitsjournalistiek verschijnt in de krant ineens een dagboekje van een medewerkster die opgesloten zit in Gaza. Dat dagboekje, van Soehair Karam, heeft veel reacties opgeroepen, positieve en negatieve. Het is gekleurd, het is subjectief, het is emotioneel, het is weg van de journalistieke distantie.

Dat is dezelfde 'journalistieke distantie' waarmee Trouw al decennialang de misdaden van Israël goedpraat dan wel verzwijgt. Maar gelukkig, met het nederig excuus van de hoofdredacteur voor het 'emotionele' schrijven van zijn personeel, is de pro-Israël/anti-islam propaganda van Trouw weer gered. En Karam, die blijkbaar heel goed kan slikken bij vernederingen als deze, is getuige haar laatste bericht weer helemaal 'bij zinnen' en mag dus bij Wij van WC-Eend van de "kwaliteitsjournalistiek" haar 'werk' blijven doen.

Testikels, eierstokken en het "transplantatie"-sprookje

In de Nederlandse media blijken er in berichten over de Israëlische orgaanroof in tegenstelling tot eerdere jaren opeens minder organen, of andere organen, gestolen te zijn, wanneer het om de bekentenissen van patholoog Yehuda Hiss gaat. Waarom zou dat zijn?

Het NRC, Trouw en het persbureau Belga berichten over "huid, botten, oogvliezen en hartkleppen". Het Nederlands Dagblad houdt het bij "organen" (en trekt diefstal in twijfel). De rest zwijgt in alle talen. De vraag is of dat ook het geval was geweest wanneer Palestijnen (of moslims) joodse lijken zouden leeghalen.

Een ander hiaat in de Nederlandse media is dat nergens wordt vermeld dat de besproken patholoog Yehuda Hiss tot op de dag van vandaag niet door een rechter veroordeeld is. Hij mocht geen directeur meer zijn, maar is tot op de dag van vandaag werzaam als hoofd pathologie bij hetzelfde instituut.

"Transplantatie"

Diefstal is een misdaad, en transplantatie niet. Daarom gebruikt de pro-Israël krant Trouw de term "transplantatie" in plaats van 'diefstal' of 'roof' om zodoende "de Joodse staat" nergens van te hoeven beschuldigen. Het citeert de patholoog: "We lijmden de oogleden dicht, zodat de transplantatie niet werd ontdekt." Dat kan echter nooit een juiste vertaling zijn, aangezien de geroofde organen helemaal niet voor "transplantatie" werden gebruikt, maar simpelweg werden doorverkocht.

Rebecca Dube van het joodse dagblad Forward schrijft in augustus 2009 over wat er in 2001 al bekend was:

In 2001, an Israeli Health Ministry investigation found that Hiss had been involved for years in taking body parts, such as legs, ovaries and testicles, without family permission during autopsies, and selling them to medical schools for use in research and training. (bron)

Israëlische leger stal lijken

Nancy Scheper-Hughes, antropologe bij de Berkely Universiteit, die Yehuda Hiss interviewde voor Channel2 in 2004, stelt dat het feit dat Israëlische leger dode lichamen meenam zonder toestemming van familieleden, lijken stal dus, een publiek geheim is in Israël. Maar dat artsen in het geheim opereren vanwege "een plichtsgevoel ten aanzien van de staat en de angst om op een zwarte lijst te komen." (Aftonbladet: "Man höll tyst av plikt mot landet")

Een ‘rommeldag’ voor Inez Polak

In Trouw vandaag een artikel van Inez Polak 'VS zetten Israel onder druk om serieus te gaan onderhandelen'. Mijn eerste reactie was: geloof je het zelf? Dus kijk ik waarop deze stelling is gebaseerd. Om te beginnen al wordt geen enkele bronvermelding genoemd. Wel lees ik (in volgorde van opkomst):

"Volgens Israëlische bronnen..."
"Premier Olmert lijkt..."
"Naar verluidt zou..."
"Tegelijkertijd lijken..."
"In Jeruzalem gaan zelfs al geruchten..."

Kortom, is de lezer nu werkelijk geïnformeerd? Ik niet. Inez Polak, die in Israël woont, naar verluidt wel.

Als lid van de Israëlische zionistische jeugdvereniging rolde Polak "per ongeluk" in de journalistiek. Ze vond het gewoon een leuke hobby waarmee je ook nog geld kon verdienen. Over het vak stelt Polak: "Het kan zijn dat ik al om 06.00 uur onderweg ben naar ”ikweetnietwaar‘. En ehm… afspraken heb of gewoon ergens rondloop om te kijken, of weet ik wat. Het kan ook zijn dat ik een dag thuis ben en zit te tikken aan een stuk. Het kan ook zijn, als ik een rommeldag heb, dat ik kijk naar wat is er voor nieuws, ideeën probeer op te doen. Het kan zijn dat ik naar een lezing ga. Ik heb, en dat vind ik het fijne aan het correspondentschap, geen vaste dag. Geen routine, niets. Er zijn wel terugkerende dagen, ik bedoel, dat je het een of het ander doet. En het ligt er dus ook aan hoe druk het is. Met in de kantlijn dat je soms van ‘s morgens 06.00 tot ‘s avonds 12.00 uur bezig bent. Het kan ook zijn dat je denkt: nou, vandaag doe ik het rustig aan.“

"En ik denk dat de voornaamste functie van de correspondent is, het beeld te schilderen waarmee je begrijpt waarom de Israëli zich gedragen zoals ze zich gedragen,“ stelt Polak over haar métier. Dus Polak schildert beelden. Wat is er toch met ordinaire verslaggeving gebeurd vraag ik me af. Een correspondent moet doodgewoon feiten verslaan, en dat mag best met een persoonlijk joie de vivre, maar niet 'schilderen', voor de een of andere zionistische galerie.

Opmerkelijk is dat Inez Polak ook een baantje heeft bij de World Zionist Organization, namelijk in het panel dat sinds 2004 de Herzl Award uitreikt "upon outstanding young men and women in recognition of their exceptional volunteer efforts on behalf of Israel and the Zionist cause."