NOS-propaganda: Schip Gaza-konvooi terug in Turkije

"Het Turkse schip werd in mei geënterd door Israëlische commando's ... Bij de actie kwamen negen mensen om het leven. ...negen mensen die zijn omgekomen" (NOS)

De 'actie' en de 'entering'? Het hiaat is hier dat het een aanval betrof van het Israëlische leger, en dat deze in internationale wateren plaats vond, waarbij negen mensen, waaronder Europeanen, zijn doodgeschoten, waarvan zes point blank. Minstens vijftig mensen werden verwond. De NOS doet echter net alsof de slachtoffers door een onvoorziene natuurramp getroffen werden, terwijl de VN sprak over "wilful killing". De fact-finding mission van de VN concludeerde o.a.:

"The conduct of the Israeli military and other personnel towards the flotilla
passengers was not only disproportionate to the occasion but demonstrated levels of totally unnecessary and incredible violence. It betrayed an unacceptable level of brutality. Such conduct cannot be justified or condoned on security or any other grounds. It constituted a grave violation of human rights law and international humanitarian law."

"...there is clear evidence to support prosecutions of the following crimes within the terms of article 147 of the Fourth Geneva Convention:
• Wilful killing;
• Torture or inhuman treatment;
• Wilfully causing great suffering or serious injury to body or health."

(Conclusions, pag. 53, pdf)

Kortom: het was een illegale aanval, het was een misdaad, en opvarenden zijn vermoord. Maar de journalisten van de NOS trekken blijkbaar hun 'eigen' conclusies.

Pro-Palestinian activists wave Palestinian flags during the welcoming ceremony for cruise liner Mavi Marmara at the Sarayburnu port of Istanbul December 26, 2010.

"Pro-islamitische groepen"

"Activisten, vooral leden van pro-islamitische groepen, lieten honderden ballonnen de lucht ingaan toen het schip de haven van Istanbul bereikte."

In werkelijkheid, zoals u op de foto van Reuters kunt zien, domineerden de Palestijnse vlaggen, maar dat verzwijgt de NOS. En waarom noemt de NOS het "leden van pro-islamitische groepen"? Het suggereert dat "pro-islamitische groepen" niet gewoon uit moslims en moslimorganisaties bestaan, maar dat dit een bijzondere groep mensen betreft. De toevoeging van "pro-" suggereert dat 'anti-islam' de norm is, en 'pro-islam' een uitzondering is.

Stelt u zich eens voor wanneer christenen opeens geens christenen meer heten, maar 'pro-christelijke personen'. Of dat de NOS wanneer het joden bedoelt schreekt over 'pro-joodse mensen' en groepen. Maar dat doet de NOS niet, omdat christenen en joden 'normale' mensen zijn met een religie die 'de norm' zijn - en moslims blijkbaar niet. De NOS zet moslims apart door ze "pro-islamitisch" te noemen.

Het NOS-journaal berichtte destijds alleen de Israëlische versie van het verhaal, met behulp van uitsluitend Israëlisch beeldmateriaal. De NOS-versie van het verhaal was dat de Israëlische militairen werden aangevallen door de opvarenden, in plaats van andersom:

Planeet Bibi: de wereld begint te snappen dat nederzettingen schuld zijn van Iran en Fatah

Netanyahu: World starting to understand that Israel is not obstacle to Mideast peace

Prime Minister Benjamin Netanyahu said that the world is starting to understand that Israel is not the obstacle to Middle East peace, Israel Radio reported on Thursday.
Netanyahu placed the blame for the lack of progress in the peace process on Iran's influence as well as internal divisions within Fatah, the ruling party in the West Bank. lees verder »

Some things just didn’t make sense

MondoWeiss | by Steve Feldman | December 1, 2010

I grew up in the womb of the Jewish Community of Washington, D.C, studied at our Hebrew Academy (a school that my grandfather helped found), and worshiped at the Beth Shalom Orthodox Jewish synagogue. After marrying, I travelled to visit family in Israel. On one trip, I had the pleasure of seeing one of the Israeli national forests that held trees that I had helped to plant with the coins I collected in my youth. Looking out from atop a tree-covered hill, I remember experiencing a feeling of pride in Israel military power while catching the sounds of Israeli fighter jets passing though the valley below.

My understanding of Israel evolved. On one of the trips to Israel, my uncle, proud of Israel’s many accomplishments, drove us to see diverse different parts of the country, including the swamps that were drained and the forests that were planted. In none of those places did we see any sign of places where Palestinians used to live. “That’s odd,” I wondered. “How do I reconcile us reclaiming a land of empty swamps and deserts and making them bloom with the fact that 700,000 Palestinians had become refugees? Where had these people lived?” Something just didn’t seem to fit. If the land had been empty swamps and deserts, how did 700,000 people become refugees?

In trying to learn more about Muslims, I took a course on Islam that presented the Muslim perspective of what Islam was like. Boy, was it different from the perspective learned from my teachers/rabbis and the U.S. media! The course made the basic tenets of Islam sound altogether similar to those of Judaism that I studied in Hebrew school: devotion to one God, giving charity, acting in humble, respectful ways that bring honor to one’s faith, and treating others as we would be treated. I began to wonder if our perceptions of Arabs were misperceptions.

As I studied the history of Israel, I learned disturbing things that did not fit at all with the things I had been taught. I had been taught things like, “Arabs started all the wars,” and “Jews never terrorized anyone.” I was very surprised to find that these fundamental facts of Jewish history were flatly wrong, that Israel, in collusion with England and France, started the 1957 war, and that there were organized Jewish terrorist groups—the Irgun and the Stern Gang. These organizations were recognized as terrorists by other Jewish organizations of their day. According to Israeli historians, the Jewish terrorist groups had perpetrated the first bombings of buses and civilian markets in Palestine (only much later did I appreciate the irony in the claim that we can’t negotiate with terrorists, knowing that leaders of the Irgun and Stern Gang had been elected Prime Ministers of Israel).

At least we Jews didn’t commit atrocities. Well, I found out we did one time, in a place called Deir Yassin. Later though, I learned that it wasn’t just Deir Yassin; Israeli historians documented that we Jews had expelled hundreds of thousands of Palestinian men, women and children from their homes, whole villages of people, before any Arab army declared war on the nascent Jewish state. I no longer found this surprising. Having learned that so many of the other “historical facts” I had been taught weren’t true, learning that there had been expulsions didn’t seem surprising. Indeed, the expulsions—committed by horribly persecuted European Jews desperate for a country of their own— seemed to make a whole lot more sense than what I had been taught: that “Arabs fled their villages in order to make it easier for the Arab armies to kill Jews.” When I think of that now, it never really made much sense, as up until about 1920, there were hundreds of thousands of Muslim and Christian Arabs in Palestine, living in peace alongside thousands of Jews. If Arabs had wanted to “throw the Jews into the sea,” it seems they could have done it long before 1948. Any remaining seeds of doubt were dispelled by learning that there were Haganah war plans—in writing in the IDF archives!—that called for, “Destruction of villages (setting fire to, blowing up, and planting mines in the debris)” and “the population must be expelled outside the borders of the state.”

I was left with a new appreciation of the Israel/Palestine conflict, no longer thinking of “the founding of the Jewish State” but always thinking of “the founding of the Jewish State at the expense of the non-Jewish families who were already living there.” We used to be so proud in hearing that our heroic soldiers killed 20 of theirs for every one we lost because we cared so much for human life. Now I realize that killing 20 of them for each one of ours, or imprisoning hundreds or thousands, shows nothing about our regard for human life./ I’ve begun to consider how the world looks both to us, and to them. Yes, we are horrified when a Gilad Shalit is taken prisoner. But now I feel the same pain for each and every Palestinian who is taken prisoner. We know the pain when the people of Sderot are terrorized; I feel the same pain for the terror suffered by our brothers and sisters in Gaza. I still feel the pain knowing that Jews were killed in the Hebron massacre of 1929, but now I also realize that over 800 Muslims were killed in Palestine that year, and that the conflict was caused by colonialism and nationalism, not by anti-Semitism. The idea of Israeli democracy and equal treatment was lost, too. I read the writings of Palestinian Christian families, Israeli citizens, who were displaced from their homes and not allowed to return to those homes after the 1948 war was over, even though the families were still living in Israel. A Jewish person from Minneapolis can go live in the homes of those families, but not the Israeli Christian family who had been expelled. And those trees I had helped to plant? They had been planted over the remains of Palestinian families’ homes and villages. I don’t have the same sense of pride in those trees anymore.

I hear my Israeli relatives talk of Arabs as though they were animals. Having grown up in the Jewish community, I used to think that way, too. I understand that thinking, knowing that we’ve seen Arab terrorism and that my Israeli family members have probably lost close friends to it. Still, I know that we commit most of the killing. I’m left with the same sick feeling upon hearing Arabs called animals as when I heard Blacks called animals back in a less enlightened time in Washington, DC.

My sense of Jewish morality remains as strong as ever. The lessons in Torah tell me that the expulsions of Palestinian families from their homes and villages were not in keeping with Jewish values. Yes, we Jews must have peace and security, but peace and security can’t come from mistreating other people. Peace and security will come when we realize that what we did was not in keeping with our Jewish standards, when we treat our Muslim and Christian brothers as we would ourselves be treated, and when we tear down the walls and invite Palestinians to return to their homes and villages to live in peace together.

Feldman is author of A Jewish American’s Evolving View of Israel published by the American Council for Judaism (and Compartments: How the Brightest, Best Trained, and Most Caring People Can Make Judgments That are Completely and Utterly Wrong.

Alfred Muller over de "concessie" van Israël

Hoe noem je het wanneer iemand citeert wat nooit gezegd is? In de meest gunstige zin zou je kunnen stellen dat er iets mis gaat in het hoofd van de schrijver. Maar wanneer een journalist dat doet? Kan die dan nog wel het predikaat 'journalist' dragen?

Onlangs bracht een internationale coalitie van 21 ontwikkelings-, mensenrechten- en vredesorganisaties een rapport uit over de situatie in Gaza genaamd Dashed Hopes: Continuation of the Gaza Blockade (full report pdf). Het rapport stelt dat Israël ondanks de ‘versoepeling’ cruciale elementen van de blokkade, zoals het verbod op de export van goederen, behield. Daarboven kwam het een aantal sleutelbeloftes niet na.



"Leven in Gaza niet verbeterd door concessie Israël"

Dat is de titel van het artikel van Alfred Muller in het Reformatorisch Dagblad. Die viel me op vanwege het woord 'concessie', dat volgens de aanhalingstekens een citaat betreft, en dat leek me sterk. Immers, een concessie is een tegemoetkoming, en paar procenten minder strenge door de internationale gemeenschap veroordeelde blokkade is géén tegemoetkoming. Wanneer een moordenaar zijn slachtoffer iets langer laat leven, heet dat natuurlijk ook geen 'concessie' aan het slachtoffer.

Daarom is het niet verassend dat het woord concession (of allowance) in het hele rapport niet terug te vinden is. Maar ook in het artikel zelf wordt op het citaat niet teruggegrepen. De enige die Muller zou kunnen citeren is zichzelf, moeten we dus concluderen.

Het artikel blijkt daarnaast een schoolvoorbeeld van hasbara. Ik licht er enkele voorbeelden uit.

"Israël sloot de Gazastrook in 2007 af"
Aperte nonsens. De blokkade van Gaza werd in 2001 al ingesteld, nadat de Tweede Intifada uitbrak. De door Israël ingestelde "buffer zone" rond Gaza sloot alle toegang tot Gaza hermetisch af, en werd ook het transport van goederen en personen tussen Gaza en de Westoever verboden. (Wikipedia)

"...nadat Hamas er de macht overnam van de Palestijnse Autoriteit tijdens een bloedige coup."
Nog meer nonsens. Nadat Hamas de democratische verkiezingen won in 2006, stelde het meteen aan Israël voor om de lopende wapenstilstand te verlengen. Israël weigerde, gesteund door de VS en Europa, die ineens geen boodschap meer hadden aan de verkiezingsuitslag en dus de door henzelf gewenste democratie voor de Palestijnen. De VS en Europa draaiden de de kraan naar Gaza meteen dicht, en gingenn Fatah steunen, die zodoende het voor alle Palestijnen voor het zeggen kreeg. Ook werden op de Westoever door Fatah, gesteund door het Westen, (bloedige) zuiveringen uitgevoerd om Hamas de macht te ontnemen. In werkelijkheid nam Fatah dus de macht over in de Palestijnse Autoriteit, en dat is het omgekeerde van wat Alfred Muller suggereert.

"Tijdens de Israëlische Operatie Gegoten Lood tegen Hamas in december 2008 en januari 2009 raakten veel huizen en andere gebouwen verwoest of beschadigd."
Alfred Muller suggereert met "raakten ... verwoest" dat Israël niet doelbewust "huizen en andere gebouwen" (zoals scholen, ziekenhuizen en moskeeën) heeft gebombardeerd, maar dat ze gewoon uit zichzelf in elkaar zijn gestort, als bij-effect.

"Israël startte deze actie na een hevige golf van raketbeschietingen vanuit de Gazastrook op Israëlische steden en dorpen."
Onjuiste voorstelling van zaken. Zie vooral dit korte BBC-interview met Israël-woordvoerder Mark Regev. Op 4 november 2008 verbrak Israël de wapenstilstand door een invasie in Gaza. Op 14 december stelde Hamas een wapenstilstand voor op voorwaarde dat de blokkade met Gaza werd opgeheven - helemaal conform de eis van de internationale gemeenschap - en dat Israël Gaza niet zou binnenvallen. Dat weigerde Israël.

Info: Blokkade van Gaza houdt onverminderd aan

Why NGO Monitor is attacking The Electronic Intifada

The Electronic Intifada | 30 November 2010

NGO Monitor has launched a campaign targeting a Dutch foundation's financial support to The Electronic Intifada, accusing the publication among other things of "anti-Semitism." NGO Monitor is an extreme right-wing group with close ties to the Israeli government, military, West Bank settlers, a man convicted of misleading the US Congress, and to notoriously Islamophobic individuals and organizations in the United States.

NGO Monitor's campaign of public defamation against The Electronic Intifada focuses on support the publication receives from a Dutch foundation.

NGO Monitor's campaign of public defamation against The Electronic Intifada has focused on a grant the publication receives from the Dutch foundation ICCO. NGO Monitor has pressured the Dutch government, which subsidizes ICCO, to end its support for The Electronic Intifada. Dutch Foreign Minister Uri Rosenthal has apparently already lent public credence to NGO Monitor's campaign against The Electronic Intifada, an independent publication established in February 2001 and read by thousands daily.

NGO Monitor's attack on The Electronic Intifada is part of a well-financed, Israeli-government endorsed effort to silence reporting about and criticism of Israel by attacking so-called "delegitimizers" -- those who speak about well-documented human rights abuses, support boycott, divestment and sanctions (BDS), or promote full equality for Palestinians. Last February, The Electronic Intifada reported that a leading Israeli think-tank had recommended a campaign of "sabotage" against Israel's critics as a matter of state policy ("Israel's new strategy: "sabotage" and "attack" the global justice movement," 16 February 2010).

NGO Monitor has already been at the forefront of a campaign to crush internal dissent by Jewish groups in Israel that want to see Israel's human rights record improved.

The Jerusalem-based organization poses as a project concerned with accountability for nongovernmental organizations (NGOs), but as Israeli human rights activist and journalist Didi Remez has stated, "NGO Monitor is not an objective watchdog: It is a partisan operation that suppresses its perceived ideological adversaries through the sophisticated use of McCarthyite techniques -- blacklisting, guilt by association and selective filtering of facts" ("Bring on the transparency," Haaretz, 26 November 2009).

In a 6 November article in The Jerusalem Post, NGO Monitor president Gerald Steinberg revealed that his group was part of a new "Israel Action Network" established by the Jewish Federations of North America (JFNA) and the Jewish Council of Public Affairs (JCPA) ("Turning the tables on BDS," The Jerusalem Post, 6 November 2010).

The JFNA is funding the Israel Action Network to the tune of $6 million over the next three years to target "delegitimization," which according to JFNA president Jerry Silverman, "Israeli leaders identify ... as the second most dangerous threat to Israel, after Iran's pursuit of nuclear weapons ("Federations, JCPA teaming to fight delegitimization of Israel," JTA, 24 October 2010).

NGO Monitor's and the Israel Action Network's goals appear to be nothing less than to shut down independent media such as The Electronic Intifada, as well as human rights advocacy groups in Israel, the occupied West Bank and Gaza Strip and around the world. In his 6 November article, Steinberg specifically named The Electronic Intifada and its co-founder and executive director Ali Abunimah, as well as Sabeel, the Palestinian Christian ecumenical justice and peace movement, and its founder Reverend Naim Ateek, as targets of the campaign.

Steinberg explained, "To emerge victorious in this political war, the [Israel Action] network must be armed with detailed information about the opposition, and implement an effective counterstrategy on this basis. This involves distributing information to college students and active community members, so they can name and shame the groups that lead and fund demonization."

Steinberg goes on to boast, "NGO Monitor has demonstrated that this approach can be very effective. Based on detailed research, the government of Canada cut funding ostensibly provided for human rights and development, but which was actually used for hatred and incitement. Similar discussions are under way in European governments regarding funding for some of the more poisonous NGOs involved in BDS."

In becoming the latest target of NGO Monitor's defamation and sabotage efforts, The Electronic Intifada joins previously targeted organizations including Amnesty International, Doctors Without Borders, Human Rights Watch, Adalah, Al-Haq, Mada al-Carmel as well as Israeli groups such as B'Tselem, Breaking the Silence, HaMoked and New Israel Fund, among dozens of others.

NGO Monitor -- as a glance at its publications reveals -- characterizes any documentation of, or call for an end to Israel's systematic human rights abuses, violent colonization of the occupied West Bank including Jerusalem, or its siege and amply documented war crimes and crimes against humanity in Gaza as "hate," "incitement" and/or "anti-Semitism."

Attacking funding to undermine free speech and thought

In 2007, NGO Monitor began targeting the Canadian international development and human rights organization Alternatives which did development work in the occupied West Bank and Gaza Strip. After a determined campaign by pro-Israel advocates, Canada's Conservative government cut funding to Alternatives and several other groups that worked on Palestinian rights ("Canada's neoconservative turn," The Electronic Intifada, 26 February 2010).

Earlier this year, Canada's government-supported International Development Research Centre canceled research grants to Mada al-Carmel -- an independent research center in Haifa, the only one of its kind in Israel, which focuses on the rights, needs and future of Palestinian citizens. According to the Israeli daily Haaretz, the grants which were for research on "Arab political participation in Israel and the future of Israeli democracy," and "Palestinian women in Israel and the political economy" may have been canceled under pressure applied by the Israeli foreign ministry on the Canadian government ("Did Foreign Ministry lobby to stop Canadian funding of Israeli Arab group?," Haaretz, 19 August 2010).

Minister Maxime Verhagen, premier Mark Rutte en de ministers Uri Rosenthal en Jan Kees de Jager hebben woensdag na de lunch een onderonsje voordat het debat over de regeringsverklaring wordt voortgezet. (28 oktober 2010)

Turning the fire on The Electronic Intifada

On 26 November, The Jerusalem Post published an article by Benjamin Weinthal headlined "Dutch will look into NGO funding of anti-Semitic website."

According to Weinthal, "The Dutch government has been funding the Interchurch Organization for Development Cooperation [ICCO], a Dutch aid organization that finances the Electronic Intifada website that, NGO Monitor told The Jerusalem Post on Thursday, is anti-Semitic and frequently compares Israeli policies with those of the Nazi regime."

However, The Post does not cite any specific examples from almost 12,000 articles published by The Electronic Intifada since 2001 to substantiate these lurid accusations.

With its reporting and independent commentary, The Electronic Intifada has built a global reputation since its founding, and states on its website that "our views on the conflict are based firmly on universal principles of international law and human rights conventions, and our reporting is built on a solid foundation of documented evidence and careful fact-checking."

The Post quotes Dutch Foreign Minister Uri Rosenthal stating, "I will look into the matter personally. If it appears that the government-subsidized NGO ICCO does fund Electronic Intifada, it will have a serious problem with me."

If the quotation from Foreign Minister Rosenthal is accurate (which cannot be taken for granted given the errors and false statements throughout Weinthal's article), it should be noted that The Electronic Intifada was never contacted by the Ministry of Foreign Affairs of the Netherlands before the minister apparently went on the record lending support to the allegations made by NGO Monitor.

The Jerusalem Post also charges that "EI executive director Ali Abunimah is a leader in delegitimization and demonization campaigns against Israel. In his travels and speaking engagements, facilitated by Electronic Intifada's budget, he calls for a one-state solution to the Israeli-Palestinian conflict and routinely uses false apartheid rhetoric."

The Jerusalem Post never attempted to contact The Electronic Intifada or Abunimah to verify any of these claims. Had it done so, it would have been informed that none of Abunimah's speaking engagements or travel has ever been funded by The Electronic Intifada's budget, but all such engagements are paid for by the groups hosting the events which are organized and handled entirely separately from the publication.

Since 2006, about one-third of The Electronic Intifada's funding has come from ICCO. The majority of the publication's funding has come from direct donations from readers, and another small part from other private foundations. The Electronic Intifada has never received funds from any government. The Electronic Intifada's total expenses amounted to $149,208 in 2008 and $183,760 in 2009, as reported on the publicly available Form 990 filed annually with the US Internal Revenue Service by the Middle East Cultural and Charitable Society, Inc., the nonprofit organization of which The Electronic Intifada is a program service.

NGO Monitor, Israel's government, military and the far-right

NGO Monitor is closely tied to Israel's far-right, its government and military as well as leading anti-Palestinian and anti-Muslim activists in the United States.

NGO Monitor states on its website that it is "a joint venture of the Institute for Contemporary Affairs, founded jointly with the Wechsler Family Foundation, and B'nai B'rith International."

As The Electronic Intifada reported in 2005, the Institute of Contemporary Affairs at the Jerusalem Center on Public Affairs is a think-tank providing a home for Israel's military and political elite. Among the panoply of Israeli officers who speak and write for the Institute is Doron Almog, who notoriously chose to remain on board an El Al aircraft at London's Heathrow airport and flee back to Israel rather than face a pending arrest warrant for alleged war crimes while he was a division commander in the occupied Gaza Strip ("NGO Monitor should not be taken seriously," 18 October 2005).

Among NGO Monitor's International Advisory Board are some unusual choices for an organization focused on accountability. In addition to Alan Dershowitz and Elie Wiesel (who has gone on record saying he can never criticize Israel), there is former CIA chief and pro-Iraq-war activist James Woolsey, and Elliott Abrams. Abrams was convicted in 1991 of withholding information from the United States Congress in the Iran-Contra affair in which he was deeply involved as an official in the Reagan administration. As deputy national security advisor during the administration of George W. Bush, Abrams was the architect of covert US policies intended to overturn the January 2006 Palestinian legislative elections by arming Palestinian militias opposed to Hamas, which had won the vote. Abrams' policies led to a Palestinian civil war that cost hundreds of lives (David Rose, "The Gaza Bombshell," Vanity Fair, April 2008).

NGO Monitor's "Legal Advisory Board" includes former Israeli ambassador Alan Baker, who as an Israeli government official spent years publicly defending Israel's violations of international law, including its settlements in occupied territory, which are nominally opposed by all EU governments, including the Netherlands.

Cementing the link even more closely, NGO Monitor recently published a joint report with its partner the Institute for Zionist Strategies entitled "Trojan Horse: The Impact of European Government Funding for Israeli NGOs." The Institute for Zionist Strategies, as Didi Remez has pointed out, is led by Israel Harel, a founder of the fanatical Gush Emunim settler movement.

Calling for "accountability" but only for others

While NGO Monitor is increasingly frank that its goal is to shut down open discussion of Israel's human rights abuses, it claims that it exists to promote "accountability" and transparency. But this transparency does not extend to itself or its political allies.

Some information is available about NGO Monitor's funding, but the organization does not release the names of all its donors nor the amounts they gave -- even as it insists that others should do so. In addition to the Wechsler Foundation, NGO Monitor lists among its "major donors," Daniel Pipes' Middle East Forum Education Project. Pipes has been widely criticized for purveying anti-Muslim and anti-Arab propaganda, including by United States Senator Tom Harkin (D-Iowa) who opposed Pipes' 2003 appointment by President George W. Bush to the board of the United States Institute for Peace ("Daniel Pipes nomination stalled in committee," The Baltimore Chronicle, 23 July 2003).

NGO Monitor also lists a US tax-exempt organization called American Friends of NGO Monitor (AFNGOM) among its "major donors." While AFNGOM received its recognition as a tax-exempt non-profit in early 2009, there was -- as of late 2010 -- still no legally-required, public Form 990 for 2009 available for the group on the Guidestar.org website, the information clearinghouse for US non-profits (According to Guidestar, a 990 should appear on its website approximately two months after being filed).

Among AFNGOM's board members is Rita Emerson. Emerson and her husband Steven Emerson are prominent in the US pro-Israel, anti-Muslim community and often make donations to pro-Israel causes. They jointly fund the "Emerson Fellowships" for the anti-Palestinian advocacy group Stand With Us (which works closely with the Israeli military to organize speaking tours for Israeli soldiers on North American college campuses) and are both substantial donors to the Technion Israel Institute of Technology. "Their most passionate concerns include cancer research, the defense of Israel on campus and in the media, and the struggle against the global Jihad," is how the couple was described in the program of a 2007 dinner for the American Freedom Alliance.

The Emersons have done very well financially from incitement against Muslims. A recent investigative report by The Tennessean newspaper found that in 2008 Steven Emerson paid his own for-profit company $3.4 million in fees from a non-profit charity he founded, which, according to the newspaper "solicits money by telling donors they're in imminent danger from Muslims." According to The Tennessean, Emerson's non-profit effectively acts as a front for a lucrative for-profit venture ("Anti-Muslim crusaders make millions spreading fear," The Tennessean, 24 October 2010). Unusually, the non-profit's 990 forms do not list any staff, board members or salaries except for Steven Emerson who is the organization's sole officer.

Yet a search of NGO Monitor's website found no page dedicated to exposing the lack of transparency of the Emersons' multimillion dollar "nonprofit" business.

NGO Monitor evinces a similar lack of concern for transparency when it comes to extremist Israeli groups. As Didi Remez points out, "Hundreds of millions of dollars in Israeli taxpayer money and US tax exemptions, mostly hidden from public view, are the driving force of the settlement enterprise," including organizations such as Elad which are behind the current efforts of Israeli settlers to expel Palestinians from certain neighborhoods in occupied East Jerusalem ("Bring on the transparency").

Remez notes that while most of the Israeli dissenting and human rights groups NGO Monitor targets already meet high standards of fiscal transparency, the settler groups do not. Settler groups, Remez observes, "depend on financial opacity for continued operations." NGO Monitor has never said a word about it.

With international movements in solidarity with Palestine -- including BDS -- gaining steam, Israel's leaders and apologists are becoming more desperate and unscrupulous than ever. Nothing illustrates this better than NGO Monitor attacking funding sources for media and human rights organizations like The Electronic Intifada and so many other groups doing urgently needed work.

De geschiedsvervalsing van Trouw

"Israël veroverde in 2006 het noordelijke deel van Ghajar in de strijd tegen Hezbollah-strijders in Libanon. Een staakt-het-vuren, dat onder leiding van de VN tot stand kwam, maakte een einde aan de gevechten. Israël werd gevraagd zich terug te trekken uit het dorp, maar het land weigerde dit uit vrees dat Hezbollah zich weer in het dorp zou vestigen." (Trouw)

Dat Israël het dorp al had bezet voordat Hezbollah bestond wordt wijselijk door Trouw verzwegen. Dat Israël een agressief expansionistische staat is die tot op de dag van vandaag haar officiële grenzen niet wil definiëren, past niet in de officiële werkelijkheid zoals die door onze zelfbenoemde kwaliteitskranten dagelijks wordt opgedist.

Gisteren kopte Trouw: "Israël akkoord met terugtrekking uit Libanees dorp". Ook nonsens omdat Ghajar een Syrisch dorp is, veroverd op Syrië, de bewoners zien zichzelf als Syriërs, en willen terug bij Syrië gevoegd worden.

File picture dated October 2, 2008 shows Spanish soldiers of the United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL) patrolling the divided village of Ghajar on the border between Lebanon and Israeli-occupied Golan Heights. Ghajar, on the northwestern edge of the Golan, fell under Israeli control after the Jewish state seized the strategic plateau, the Sinai, the West Bank, the Gaza Strip and east Jerusalem in the 1967 Six-Day War. Golan, include part of Ghajar, was annexed in 1981 in a move never recognised by the international community.

Ghajar wordt momenteel in het noorden begrensd door Israëlische mijnenvelden, een vrucht van de 22-jarige bezetting van Zuid-Libanon, en in het zuiden door een Israëlisch electronisch hek met checkpoint. Een andere vrucht van de Israëlische bezetting is Hezbollah. Hoewel wij ons in het beschaafde Westen inmiddels hebben aangeleerd om te geloven dat verzet tegen Israëlische bezettingen onder 'terrorisme' valt, en (de 100 keer grotere) Israëlische bloedbaden in bezet gebied 'verdediging'.

Ongeveer 300 jaar geleden werd Taranje veroverd door de Koerden, die het Ghajar noemden. In 1932 kregen de bewoners de keus welke nationaliteit ze wilden hebben: die van Syrië of van Libanon. Een grote meerderheid koos voor Syrië. In 1967 werd geheel Ghajar, tesamen met de Golanhoogten, door Israël bezet. En ook toen bestond Hezbollah nog niet. De status van het dorp was echter onduidelijk, en de bewoners verzochten Israël om aan de Golanhoogten toegevoegd te worden.

Bij uitzondering doet de NOS/Sander van Hoorn het één keer goed:

"De grens waarlangs het dorp nu verdeeld gaat worden is recentelijk [2000] getrokken door de Verenigde Naties en wordt de Blauwe Lijn genoemd. De bewoners willen niets weten van een teruggave. Ze willen niet voor de zoveelste keer opgedeeld worden. Bovendien zijn ze Syriërs, en hopen ze als deel van de Golan te zijner tijd weer bij Syrië te horen."

...en één keer fout, in de titel: "Israël geeft stukje land terug aan Libanon". Terug aan Libanon?

In de pro-Israël kliniek is het feest:

Ghajar wil door Israel bezet blijven
Na de Zesdaagse Oorlog lag het maandenlang in Niemandsland, en smeekten de inwoners Israel om het te bezetten. Vooruit dan maar, zeiden de Israëli's uit puur humanitaire overwegingen. (Israël & Palestijnen Nieuws blog)

"Put the Palestinians on a diet"

MEDIA BURY DOCUMENTS REVEALING ISRAEL'S DELIBERATE POLICY OF NEAR-STARVATION FOR GAZA

MediaLens | November 17, 2010

Israel has been forced to reveal what Palestinians and other observers on the ground have known for a long time: that the blockade of Gaza is state policy intended to inflict collective punishment, not to bolster Israeli "security".

An Israeli human rights group has won a legal battle to compel the Israeli government to release three important documents. These outline state policy for permitting the transfer of goods into Gaza prior to the May 31 attack on the peace flotilla in which nine people were killed by Israeli forces. The group, Gisha – Legal Center for Freedom of Movement, is demanding Israeli transparency. Meanwhile, Israel refuses to release documents on the current version of blockade policy which was "eased" after international condemnation following the flotilla attack.

The released documents, whose existence Israel had denied for eighteen months, reveal that the state approved "a policy of deliberate reduction" of basic goods, including food and fuel, in the Gaza Strip. Gisha Director Sari Bashi explains:

"Instead of considering security concerns, on the one hand, and the rights and needs of civilians living in Gaza, on the other, Israel banned glucose for biscuits and the fuel needed for regular supply of electricity – paralyzing normal life in Gaza and impairing the moral character of the State of Israel. I am sorry to say that major elements of this policy are still in place." (Gisha: Legal Center for Freedom of Movement, 'Due to Gisha's Petition: Israel Reveals Documents related to the Gaza Closure Policy', October 21, 2010;  http://www.gisha.org/index.php?intLanguage=2&intItemId=1904&intSiteSN=113)

As Saeed Bannoura of the International Middle East Media Center reports, the Israeli government imposed a deliberate policy:

"in which the dietary needs for the population of Gaza are chillingly calculated, and the amounts of food let in by the Israeli government measured to remain just enough to keep the population alive at a near-starvation level. This documents the statement made by a number of Israeli officials that they are 'putting the people of Gaza on a diet'." (Saeed Bannoura, 'Israeli government documents show deliberate policy to keep Gazans at near-starvation levels', International Middle East Media Center, November 6, 2010 21:32;  http://www.imemc.org/article/59843)

Bannoura adds:

"This release of documents also severely undermines Israel's oft-made claim that the siege is 'for security reasons', as it documents a deliberate and systematic policy of collective punishment of the entire population of Gaza."

When Israel and the United States were reacting to Hamas's election victory in Gaza in January 2006, long-time Israeli government adviser Dov Weisglass stated:

"The idea is to put the Palestinians on a diet, but not to make them die of hunger." ('Hamas readies for government, Israel prepares sanctions', Agence France Presse, February 16, 2006)

The released documents contain actual equations used by the Israeli government to calculate the exact amounts of food, fuel and other necessities needed to do exactly that. ('Submitted to Gisha in the framework of a Freedom of Information Act Petition, AP 2744/09 Gisha v. Defense Ministry', Appendices B, C and D; http://gisha.org/UserFiles/File/HiddenMessages/DefenseMinistryDocumentsRevealedFOIAPetition.pdf)

The policy is all the more disturbing, indeed repellent, given that almost half the people of Gaza are children under the age of eighteen. One might reasonably conclude that Israel has deliberately forced the undernourishment of hundreds of thousands of children in direct violation of international law and the Fourth Geneva Convention.


Media Response? A Polite Silence

Our searches of the Nexis newspaper database show that, as far as we could determine, not a single UK newspaper has reported the release of these damning Israeli documents. We widened our searches to include all English-language publications covered worldwide by Nexis. We found just two: one from the Palestine News Network on October 21 and one in Palestine Chronicle on November 6.

We were so surprised by the uniform silence across the English-language press that we asked US-based media analyst David Peterson to check our findings. He was able to do so, spelling out his search results as follows (email to Media Lens, November 11, 2010):

Major World Publications: zero

All News (English): two (the same two that we found, as mentioned above)

Broadcast Transcripts: zero

A search of the Factiva database (covering all major English-language newspapers and wire services) found the same results. Peterson commented:

"No mentions in any of the major English-language newspapers or wire services of the fact that someone had revealed the actual Israeli government policy towards the Gaza Palestinians is to force a 'deliberate reduction' in their access to the necessities of everyday survival." 

It takes a peculiar form of social malaise for this astonishing media silence to be maintained in ostensibly free societies.


The Fiercely "Independent" BBC

On November 11, an online BBC article reported on the Gaza blockade but made no mention of the released documents. (Jon Donnison, 'UN: No change in Gaza despite easing of Israel blockade' BBC news online, November 11, 2010 Last updated at 00:25;  http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-11731695)

Reporter Jon Donnison wrote:

"The UN says there has been 'no material change" for people in Gaza since Israel announced it was 'easing' its economic blockade of the Palestinian territory."

Jon Ging, the head of UN operations in Gaza, said few people had noticed any difference:

"There's been no material change for the people on the ground here in terms of their status, the aid dependency, the absence of any recovery or reconstruction, no economy."

Ging continued:

"The easing, as it was described, has been nothing more than a political easing of the pressure on Israel and Egypt."

The BBC gave the final word to Yigal Palmor, a spokesman for the Israeli foreign ministry:

"Why is the border blockaded? Because the territory has been overtaken by a declared terror movement."

This assertion that the Gaza blockade is motivated by security concerns went unchallenged.

World News Today, presented by Zeinab Badawi on BBC4, broadcast a piece by Donnison along similar lines to his article. (BBC World News Today, BBC4, Thursday, November 11, 2010, 7pm; http://www.youtube.com/watch?v=KwxZXfRTdj0)

We wrote to Jon Donnison and asked whether he was aware that the Israeli human rights group Gisha had obtained Israeli government documents confirming that the collective punishment of Gaza is based on politics, not security. We asked him:

"Have you reported the release of these documents?

"Will you be pursuing it in a new article?" (Email, November 11, 2010)

We emailed again on November 16 but have received no response to date.

Compare and contrast the BBC's performance on this story with a new Foreign Office-sponsored piece on the BBC by news presenter Zeinab Badawi:

"Transparency, accountability of government actions is absolutely crucial. And frankly that's the role of the media. You know, shining a harsh spotlight on truths and sunlight, after all, is a very strong antiseptic, isn't it?" ('Zeinab Badawi says freedom of expression is cornerstone of democracy in Britain', November 5, 2010;  http://www.youtube.com/watch?v=4rQM-kMPoy0&feature=player_embedded)

Badawi added that "the BBC's constitution means that we absolutely, +absolutely+ cherish and protect and fight for our independence. We don't even have an arm's length relationship with the government, we just don't deal with the government at all."

Badawi continued the self-adulation:

"It [the BBC] really is a vital, vital tool for the dissemination of information in all sorts of ways. All these things have really served to underscore that freedom of speech that we have in this country. And I suppose the BBC best epitomises that tradition."

She concluded:

"I'm very proud to be an employee of the BBC."


SUGGESTED ACTION

The goal of Media Lens is to promote rationality, compassion and respect for others. If you do write to journalists, we strongly urge you to maintain a polite, non-aggressive and non-abusive tone.

Write to Jon Donnison of the BBC
Email: jon.donnison@bbc.co.uk

Write to his editors:

Jeremy Bowen, BBC News Middle East editor
Email: jeremy.bowen@bbc.co.uk

Steve Herrmann, BBC News online editor
Email: steve.herrmann@bbc.co.uk

Write to Zeinab Badawi of the BBC
Email: zeinab.badawi@bbc.co.uk

Please blind-copy us in on any exchanges or forward them to us later at: editor@medialens.org

Holocaustzwendel: "Joodse organisaties gedupeerd"

Stan van Houcke: Arie Elshout van de Volkskrant 15

Aan de hand van het volgende voorbij flitsende nieuwsfeit dat ook door Arie Elshout in zijn Volkskrant werd behandeld zal ik proberen te beschrijven wat er niet deugt aan de verslaggeving van deze correspondent in New York. Eerst de feiten zoals de angelsaksische pers ze presenteerden over zwendel bij joodse organisaties die voor de financiele belangen van de slachtoffers van de holocaust zouden moeten opkomen:

The inside job was allegedly masterminded by Semen Domnitser, who oversaw two compensation funds at the Manhattan office of the Conference on Material Claims Against Germany. Five other employees are charged with helping Domnitser perpetrate the massive fraud, in which more than 5,600 falsified applications were rubber-stamped in exchange for kickbacks over 16 years, authorities said.

Een andere krant voegt hieraan toe:

Authorities portrayed Semen Domnitser as central to the scheme, saying he became the director of both funds in 1999 after working as a caseworker from April 1, 1994 until his promotion. A criminal complaint said it was his responsibility to make sure verifications of information were properly performed and documented and his approval was required before applications could be sent to the German government for payment.

Weer een andere krant:

The hardship fund for concentration camp survivors is paid for by the German government, which has paid out more than £37billion since 1952.

Duidelijk is dat via een 'inside job' Duitsland voor 43 miljoen euro is opgelicht door joodse medewerkers, onder aanvoering van de voormalige joods Russische 'directeur van beide fondsen'. In wezen niks aan de hand, corruptie komt overal voor. Maar wat maakt Arie Elshout van de feiten? Onder de foutieve kop:

'Joodse organisaties gedupeerd...

beweert hij het volgende:

Oplichting is van alle tijden, maar het oplichten van een organisatie die geld uitkeert aan slachtoffers van de Holocaust wordt gezien als heiligschennis, het laagste van het laagste.

Dat is allemaal best mogelijk, maar dit zijn niet de feiten. Joodse organisaties zijn niet gedupeerd, maar Duitsland, de geldgever. Sterker nog: medewerkers van die joodse organisaties zijn betrokken geweest bij de grootschalige fraude. Hoe komt het nu dat Arie Elshout deze zaak verdraait?

Welnu, om zijn handelwijze goed te kunnen analyseren moet u allereerst weten hoe over het algemeen zo'n artikeltje van een correspondent in de krant terecht komt. Arie wordt 's ochtends vroeg uit zijn bed gebeld met de mededeling van de redactie in Amsterdam dat internationale persbureaus over zwendel berichten, en niet zomaar zwendel, maar zwendel door joden. Joden is een sleutelwoord dat onmiddellijk de hoogste staat van paraatheid oproept bij een bepaald slag Nederlandse journalisten. Joden, holocaust, Israel, etc, sleutelwoorden van ultiem belang. Arie is meteen klaar wakker, zet onmiddellijk zijn computer aan en ziet in no time dat het nieuws inmiddels door alle grote kranten wordt gebracht. En dus moet de Volkskrant ook wel. Voordat hij in een paar minuten tijd de berichtgeving in de Amerikaanse kranten heeft overgeschreven staat hij even stil bij de wijze waarop dit nieuws gepresenteerd moet worden. Vergeet niet, het is voor de Volkskrant, de krant die de Westank 'Israel' noemt. Dus opletten: we hebben hier te maken met joden, en joden zijn volgens de Volkskrant een speciaal soort mensen dat altijd slachtoffer is geweest, waakzaamheid is derhalve geboden. Het gevolg is dat Arie de werkelijkheid wel moet vertekenen, het feit dat de fraude binnen joodse organisaties gebeurde en niemand anders dan de Duitse belastingbetaler werd gedupeerd, kan niet door hem verteld worden, want het geven van de feiten zou niets anders kunnen zijn dan een overduidelijk voorbeeld van rabiaat antisemitisme. Dus begint onze correspondent zijn voorstelling van zaken met deze bewering;

Oplichting is van alle tijden, maar het oplichten van een organisatie die geld uitkeert aan slachtoffers van de Holocaust wordt gezien als heiligschennis, het laagste van het laagste.

Nu zijn er mensen onder u die zich zullen afvragen: waarom raadpleegt Arie niet de betrokken bronnen? Het antwoord is even simpel als verbijsterend: Arie heeft geen bronnen, heeft geen contacten. Arie heeft alleen maar de krant en de televisie net zoals alle andere mensen die geen journalist zijn. Vergist u niet, Arie is geen verslaggever, Arie is opiniemaker die het werk van anderen overschrijft en dat vervolgens onder zijn eigen naam publiceert. Dat doet de overgrote meerderheid van de Nederlandse correspondenten in den vreemde. Vroeger wist bijna niemand dit, nu kan iedereen dit constateren zodra men het internationale nieuws via internet volgt. Arie doet geen eigen onderzoek, want bij gebrek aan contacten zou hij niet weten waar hij moest beginnen. Geisoleerd in zijn kamer met een weinig inspirerend uitzicht komt hij niet verder dan op te schrijven wat de pers hem meedeelt. Hij checkt zelfs niet internet, want dan zou hij vanuit zijn standpunt geredeneerd onwelgevallige informatie hebben moeten geven, informatie van Norman Finkelstein bijvoorbeeld of van Ilan Ziv:

TAMOUZ MEDIA, POINT DU JOUR AND ALMA FILMS
PRESENT
IN THE NAME OF THE VICTIMS



On September 10, 1952, the state of Israel and a new Jewish organization, created to represent “world Jewry in its material claims against Germany,” signed a post-war reparation and compensation agreement with West Germany. Neither the world’s Jewish communities, still devastated after the Holocaust, nor those in the state of Israel, which was still struggling to survive after only four years of independence, noticed the dangerous legal precedent created on that day. Twenty-three leaders of major Jewish organizations took it upon themselves to represent, in perpetuity, the six million Jews murdered in the Holocaust, as well as the hundreds of thousands of survivors and their decedents, in their material claims against Germany.
It is this precedent that came to haunt the Jewish world almost forty years later when in 1990 “The Claims Conference” and the World Jewish Congress, using this post-war legal precedent, started a public campaign “in the name of the victims”, to restore looted Jewish properties to their rightful owners. These two organizations, by their own words, have succeeded in amassing close to twenty billion dollars. In the Name of the Victims tells the disturbing story of how some of this astronomical sum was raised. These organizations’ legal acrobatics have left thousands of survivors bitter and resentful towards the very organizations that were supposed to act in their name. But even more shocking is where some of these billions went, and how, despite these astronomical sums, thousands of holocaust survivors in Israel and in the United States are ending their lives in utter poverty and humiliation.

"In the Name of the Victims," directed by Ilan Ziv, is an infuriating and shaming must-see film that should be broadcast at the beginning of newscasts, and also justifies a commission of inquiry."
-Tom Segev

http://www.tamouzmedia.com/in-the-name_movie.htm

Als journalist die het werk van Tom Segev nauwlettend volg en deze Joods-Israelische historicus uitgebreid heeft geinterviewd weet ik dat zijn oordeel ook daadwerkelijk iets betekent en dat dit een buitengewoon interessante documentaire moet zijn. Arie verzwijgt de documentaire, terwijl het toch belangrijke informatie verschaft voor de Volkskrant-lezers. Maar omdat Nederlandse correspondenten doorgaans luie journalisten zijn en bovendien het correspondentschap in de VS of Rusland vaak een mooie opstap betekent voor een glansrijke carriere, vertonen de carrieristen weinig inzicht en daadkracht. Beter lui dan uitgerangeerd omdat je iets controversieels hebt geschreven. Een illustratie van de kwaliteit van de berichtgeving van veel Nederlandse correspondenten gaf Arie Elshout zelf toen hij twee jaar geleden schreef:

'Schrijver David Grossman zei dit jaar in een gesprek met Volkskrant-correspondent Alex Burghoorn dat ''wij Joden een verhaal [zijn] dat groter is dan het leven zelf''. Dat is hun tragiek, maar ook die van de Palestijnen, die ook hun verhaal hebben. Het maakt het moeilijk een uitweg te vinden uit de banaliteit van geweld en vernedering.'

Aldus Arie nadat hij en zijn metgezel:

'amper een dag in Israël [zijn] of een VN-man laat ons in zijn verduisterde kantoor iets zien waardoor we volledig uit het veld geslagen worden.'

Opmerkelijk aan de uitspraken van de adjunct-hoofdredacteur is dat na al die jaren berichtgeving van de Volkskrant-correspondenten in Israel, hij niet in staat is geweest zich een beeld van de werkelijkheid te vormen, een beeld van de werkelijkheid dat hij en zijn metgezel 'amper een dag in Israel' wel kregen van 'een VN-man.' En niet zomaar een beeld, maar een beeld 'waardoor we volledig uit het veld geslagen worden.'

Een beter bewijs dat bijvoorbeeld de Volkskrant-correspondenten in Israel al decennialang een verkeerde voorstelling van zaken geven, is nauwelijks denkbaar. Dit feit benadrukt Elshout nog eens aan de hand van het citaat van Grossman, door erop te wijzen dat onder andere de Palestijnen van deze gekte het slachtoffer zijn, een feit dat de correspondenten verzuimden duidelijk te maken, anders zou Elshout het niet nog eens hebben opgeschreven.

En nu de adjunct-hoofdredacteur in New York zit doet hij precies hetzelfde, hij geeft geen informatie maar een gekuiste en verkeerde versie van de werkelijkheid.

» Meer over Arie Elshout van de Volkskrant

Lexicon of Misleading Terms in Israeli-Palestinian Conflict

By Amira Hass

The Israeli media is rife with false terms and statements that distort the public's perception of reality.

(1) * "Humanitarian crisis."

"There is no humanitarian crisis in Gaza," say official Israeli spokesmen such as Defense Minister Ehud Barak and Foreign Ministry director general Yossi Gal say repeatedly. And they are correct, because a "crisis" is a sudden change, a deviation from a norm, while what's going on in Gaza has become the routine.

They are right also about the "humanitarian" aspect, if what they mean is that hundreds of thousands are not dying of thirst or hunger. There is no humanitarian crisis, if you think that all a person needs is a set number of daily calories. And for someone who lives in Jerusalem or Tel Aviv, it is easy to ignore the non-crisis-like fact that 90 percent of the water produced in the Gaza Strip from its only water source - part of the Coastal aquifer - is not fit for human consumption. People who do not get purified water are risking their health - high blood pressure, and kidney and intestinal diseases. Indeed, only thanks to the extended-family support system, charitable organizations, UNRWA, international aid programs, public-sector wages and the "tunnel economy" are people not being starved.

But what about a person's need for freedom of movement, a person's right to create, to produce, to earn a living and study, to leave for timely medical treatment and to travel? The spokespeople and PR professionals who try to prove things are fine reduce human needs to a graph containing only water, food and shelter. These graphs tell more about their presenters than they do about human beings.


(2) * "Israel transfers humanitarian aid to the Gaza Strip."

This is a routine statement that leads many to conclude that Israel pays for the Gazans' food and medicine that do enter the strip. This is a mistaken conclusion, but it might be based on an accurate perception of the situation: In prison, the warden is responsible for providing the inmates' food. But not in the 360-square-kilometer Gaza prison, which houses 1.5 million people. What we should be saying is, "Israel permits basic commodities to enter Gaza." Some are ordered, paid for and distributed by international organizations. Most are sold to Gaza merchants, who sell them in the markets, stores and pharmacies.


(3) * "Closures/a closure was imposed/a closure was lifted."

Once, before the disengagement from Gaza in 2005, these misleading definitions included the Gaza Strip. Now they refer to only the West Bank. On the eve of every Israeli holiday, the radio news reports that "a closure has been imposed on Judea and Samaria." And then it is lifted. That is also the source for the strange plural form, "closures." A closure comes and a closure goes and in between everything is fine.

But the "closure" has been in effect since it was declared in January 1991. Since then, all the Palestinians in the West Bank and Gaza Strip have been deprived of the right to freedom of movement. Since then, they have been subject to a complicated regime of permits which is becoming ever more sophisticated. Israel decides which categories of people get permits to move around, and determines the number of people in every category. It is always a small minority that gets to move, and always under restrictive conditions. Meanwhile, Jewish settlers in that very same territory come and go without permits.


(4) * "In 2002 when the West Bank was reoccupied."

One hears this fairly often from Palestinian spokesmen. This is an extremely senseless statement, even when replaced by "When the Israel Defense Forces reoccupied the towns of the West Bank." When the Palestinian Authority was established in 1994, the Israeli occupation and its far-reaching authority was not abolished. When IDF troops left West Bank towns at the end of 1995, the presence of armed Palestinian policemen did not make the towns un-occupied. When the PA took responsibility for most of the Palestinian population and its health, sewage and education problems, it did not receive the authority and resources of a state. Israel still has these. And the sovereign has remained the IDF - in 1996, in 2002 and today.


(5) * "A non-violent struggle."

The IDF rejects Palestinian and international claims that the fight against the separation fence is "a non-violent struggle." The IDF is correct. This should be immediately erased from the lexicon. "Non-violent" is not an appropriate term for the demonstrations at Na'alin, Bil'in, Nabi Salah, Walaja, Maasra, Iraq Burin and the others to come. But this is not due to the reasons given by the army and other Israeli officials. "Violent" has a negative connotation, of course, implying the unjustified use of force, which goes against the existing order and the values of civilization.

When we define the struggle against foreign rule as "non-violent" or "violent," it's as if we asked the occupied to prove their resistence is kosher (or not ). And to whom? The very foreign ruler who considers boycotting settlement products to be unkosher. The adjectives "non-violent" or "violent" presume that the occupation is a natural state of affairs, whose violence is permitted, a civilized norm meant to tame its subjects. "A non-violent struggle" therefore diverts attention from the fact that forced rule is based on the use of violence. Every soldier at a roadblock, every camera on the separation fence, every military edict, a supermarket in a settlement and an Israeli diaper factory on Palestinian land - they are all part of the nonstop violence.

Source: Haaretz 31/5/2010  (Original Title: Lexicon of Most Misleading Terms in Israeli-Palestinian Conflict)

(Bron: Al-Zaytouna Centre for Studies & Consultations)

Stan van Houcke: Inge Vrancken van de VRT

Walter Lippmann beklemtoonde al in de jaren twintig van de vorige eeuw dat 'public opinions must be organized for the press if they are to be sound, not by the press... Without some form of censorschip, propaganda in the strict sense of the word is impossible. In order to conduct propaganda there must be some barrier between the public and the event. Access to the real environment must be limited, before anyone can create a pseudo-environment that he thinks is wise or desirable.' Immers: 'How small our proportion of direct observations is when compared to those observation that are conveyed to us through the media.' Om nu te voorkomen dat de massa, in de woorden van Lippmann, 'a bewildered herd' op hol slaat, moeten de beelden die de massa krijgt toegediend streng geselecteerd worden, zodat de juiste opvattingen ontstaan 'for the real environment is altogether too big, too complex, and too fleeting for direct acquaintance.' De massamens 'is not equipped to deal with so much subtlelety, so much variety, so many permutations and combinations. And although we have to act in that environment, we have to reconstruct it on a simpler model before we van manage with it.'



Mijn collega's van de al dan niet commerciele massamedia weten me telkens weer te verbazen, of beter nog, te verbijsteren. Zo ook gisteren toen ik mee deed aan een discussie over de wijze waarop de westerse pers over het zogeheten Palestijns-Israelische conflict bericht. Achter de tafel zat ook Inge Vrancken, chef buitenland bij de Vlaamse Radio- en Televisieomroep (VRT).

Ik kreeg van de gespreksleider Ludo den Brabander als eerste het woord. Aan de hand van de bovenstaande kaart die in de zaal hing zette ik uiteen dat de Palestijnse bevolking nog slechts 12 procent bezit van het voormalige Palestina, zijnde eenkwart van wat de VN in 1947 had voorbestemd als grondgebied voor een toekomstige Palestijnse staat. Dit feit leidt ertoe dat er geen sprake kan zijn van een levensvatbare Palestijnse staat. De 'Joodse staat' weigert het internationaal recht te respecteren en blijft doorgaan met het bouwen in bezet gebied, daarbij geholpen door het Westen. Dit zijn eenvoudige feiten, waarover geen verschil van mening bestaat. Desondanks verklaarde Vrancken dat het hier een 'ingewikkeld conflict' betreft. Het is het bekende excuus van journalisten die weigeren het probleem in een context te plaatsen, en zodoende niet in staat zijn het probleem in al zijn eenvoud weer te geven.

Vrancken verklaarde tevens dat 'beide kanten' moeten inleveren, het zogeheten compromismodel. De bestolene moet dus een compromis sluiten met de dief, en op die manier vertekent de chef buitenland van de VRT de werkelijkheid. En toch beweerde ze tegelijkertijd dat de VRT onafhankelijk is en als het ware objectief bericht. Ze maakte evenwel niet duidelijk namens wie ze sprak en vanuit welke autoriteit ze haar beweringen deed. Ik bedoel dit: het Internationaal Gerechtshof in Den Haag heeft in 2004 nog eens duidelijk gemaakt dat de Joodse nederzettingen in bezet gebied illegaal zijn, een uitspraak die vervolgens bekrachtigd werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Ondanks het oordeel van zowel het hoogste rechtscollege ter wereld als de belangrijkste internationale organisatie meende de chef buitenland van de Vlaamse omroep dat dit feit terzijde kan worden geschoven en dat 'beide kanten' moeten inleveren. Namens wie spreekt Inge Vrancken nu eigenlijk? Ze zweeg erover. Waarom denkt Vrancken dat zij, als communicatiemanager in een klein landje, kan bepalen dat 'beide kanten' moeten inleveren terwijl het recht duidelijk aangeeft dat de 'Joodse staat' zich uit bezet gebied moet terugtrekken. Bovendien: wat kunnen de Palestijnen met hun resterende 25 procent van het land dat ze van de VN toegewezen hadden gekregen nog inleveren? Vrancken zweeg erover. Ze heeft zichzelf niet eens deze vraag gesteld. Wel zei ze dat tijdens de 'vredesonderhandelingen alles eerlijk op tafel moet liggen.'  Vredesonderhandelingen? Ik vroeg haar 'welke vredesonderhandelingen'? Alleen al het gebruik van dit woord geeft een vertekening van de werkelijkheid. Wel, zo wist ze te vertellen, 'er is inderdaad een vredesgesprek gaande.'  Desalniettemin besefte ze zelf wel dat er in feite geen sprake was van een echt 'vredesgesprek', maar ik moest niet over een woordje vallen. Ik probeerde Vrancken uit te leggen dat woorden nu eenmaal de belangrijkste instrumenten zijn waarover een journalist beschikt en dat hij/zij er dus voorzichtig mee moet omspringen. Het drong niet tot haar door, want ze herhaalde haar mening. Het was weer een illustrerend voorbeeld van een journaliste die zonder context meent dat ze serieuze journalistiek bedrijft en geen propaganda. Inge Vrancken, wie is zij?

Inge trekt  naar Antwerpen om daar Communicatiemanagement (specialisatie pers en voorlichting) te gaan studeren.

Na haar studie heeft Inge wat interimjobs. In 1994 kan ze aan de slag als journalist bij de regionale tv-zender ROB. Ze werkt er vijf jaar, als reporter en als eindredacteur.

Eind 1999 komt Inge bij de VRT werken, bij Ketnet. Ze is er eindredacteur van Mijn gedacht, het informatieprogramma voor kinderen. Twee jaar later start ze mee Karrewiet op en wordt er eindredacteur.
Inmiddels is ze geslaagd voor het journalistenexamen en stapt ze over naar Het journaal. Daar werkt ze nu bij de redactie buitenland. Logisch, want ze is bezeten van wat er in de wereld gebeurt.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/archief/2.1222/VRT-gezichten/BIO_IngeVrancken

Bron: stanvanhoucke.blogspot.com

Spaanse hulpboot mocht door

Vandaag is bekend geworden dat in december 2009 een hulpboot uit Spanje met terroristen, die wapens zoals metalen pijpen, slagwapens en messen aan boord hadden, door de de Israëlische marine werd doorgelaten. In de haven werd de boot door tientallen aanhangers van de extremistische religieuze beweging met zang en dans verwelkomd. Volgens de opvarenden waren de pakketten bestemd voor kinderen. In Israël is hierover een rel ontstaan, en een groep journalisten heeft als protest een video getiteld "We con the world, we con the children" gemaakt.

Het Christenen voor Israël brainwash-programma voor basisscholen

'Veel moslims vinden het niet erg wanneer er kinderen sterven' (zie antwoord 2)

De extremisten van Christenen voor Israël opereren tegenwoordig ook al op basisscholen, onder de naam Tov!club, waar zij gratis 'presentaties' houden en 'lespakketten' leveren. Daarin wordt de kinderen een oor aangenaaid over Israël, de geschiedenis van de joden, Palestijnen, en de Bezette Gebieden. Die niet bestaan, volgens CvI.

Maar zo Tov! is die club niet. Het zet Palestijnen weg als leugenaars, het Palestijnse volk bestaat niet, en een Palestijns vluchtelingenprobleem al helemaal niet, dat inmiddels het oudste ter wereld is. Nee, pas toen de Engelsen in 1923 van het grondgebied het Mandaat Palestina maakten, kwamen er volgens Christenen voor Israël ineens joden en Arabieren wonen. Daarvoor woonde er blijkbaar niemand. Dat moeten de Christenen voor Israël wel blijven volhouden, anders ondermijnt dat hun propaganda.

De mijns inziens sektarische indoctrinatie van Christenen voor Israël van jonge kinderen tart elke beschrijving. Men beweert bijvoorbeeld dat de wijze waarop Yasser Arafat zijn sjaal drapeerde aantoont "dat hij van plan was heel Israël te veroveren":



Over dat de Palestijnen inmiddels al meer dan 80% van het aan hun toegezegde land hebben ingeleverd hebben geen woord. (info)



De kinderen worden door Tov!club ook geïndoctrineerd met o.a. de volgende leugens:

- "De Westelijke Jordaanoever is een gebied in Israël";
- Dat "veel moslims" vinden "dat het niet erg is als er kinderen sterven" in de "strijd met Israël";
- Dat Hamas voor de Gaza-oorlog het bestand 'niet heeft verlengd' i.p.v. dat Israël het bestand heeft geschonden;
- Dat Israël niet tegen de burgers van Gaza vecht;
- De raketten uit Gaza "doden en verwonden veel mensen in Israel";
- Dat een economische blokkade (levensmiddelen, bouwmaterialen, etc.) niet aan de orde is;
- Dat Israël niets en niemand bezet omdat er geen Palestijnse staat is;
- Dat Hamas soms vluchtende burgers "expres richting de gevechten" stuurt om medelijden op te wekken;
- "de meeste Pastijnse doden [zijn] geen burgers, maar strijders van de Hamas";
- Dat Christenen voor Israël dat alles "verschrikkelijk" vinden.

Maar ten tijde van het bloedbad in Gaza schreef CvI op haar website dat men hoopte dat Israël flink zou doorpakken deze keer. De Israëli's deden namelijk God's werk, en Allah en zijn misleide kudde zou verslagen worden. Aantallen slachtoffers, en het aantal Israëlische raketten op Gaza, wordt natuurlijk weer niet vermeldt op de website van de Tov Club.

Het is vreselijk dat de extremisten van Christenen voor Israël met hun leugens ongestrafd toegang krijgen tot onze kinderen. Ze al zo jong leren haten. Met christelijkheid heeft dat helemaal niets te maken. Ik roep iedere ouder op om hiertegen in actie te komen.

2 analyses BBC-propaganda 'Death in the Med'

Schijnheilige "ophef", Trouw misselijkmakend (2)

"Op een foto zit Aberjil naast een geboeide en geblinddoekte Palestijne gevangene en kijkt hem glimlachend aan." (Trouw)

Vervolg. Trouw heeft er blijkbaar voor gekozen om propaganda te bedrijven in een stijl die mij doet denken aan nazi-propaganda, met de beschrijving van de foto waarop IDF-soldate Eden Abergil poseert met haar trofeeën, geboeide en geblindoekte Palestijnen. Helemaal geen "gevangenen", ze hebben namelijk nog geen rechter gezien, en erger nog: misschien krijgen ze die wel nooit te zien. Maar Trouw gebruikt het woord "gevangenen" om van de geboeide en geblindoekte mannen veroordeelde criminelen te maken, zodat de misdaad van Israëlische leger minder erg lijkt.



"Kijkt hem glimlachend aan"? Dat zie je helemaal niet op de door Trouw omschreven foto. Ze heft haar kin op, en tuit haar lippen iets, alsof ze de Palestijn een kus wil geven. Vernedering op vernedering. Dat glimlachen zuigt Trouw dus uit de duim (de Volkskrant overigens ook), ik neem aan om de dader sympathieker over te laten komen. Geen wonder dat de foto ontbreekt. Het zou al met al de lezer wel eens 'het oncomfortabele verhaal' over Israël kunnen laten zien.

Ook het 'aankijken' van de Palestijn is relatief omdat iedereen kan zien dat de andere partij geblinddoekt is, en dus zijn ogen bedekt zijn. De soldate kijkt naar hem. Hij zou haar nabijheid hebben gehoord, haar misschien wel hebben geroken, maar hij heeft geen idee wat zij met hem uitspookt. En dat is ook de bedoeling, want dat draagt bij aan de vernedering.

"Klein bier"

Enkele reacties in de media:

Joods Actueel: "deze foto’s ... tonen enkel een niet al te slimme en tactloze vrouw" en "klein bier"

CIDI: (zwijgt traditioneel)

Telegraaf: "Het is de tweede keer in korte tijd dat het Israëlische leger in verlegenheid is gebracht. Onlangs verscheen er op YouTube een video waarop te zien is hoe een paar militairen dansen op een patrouille op de Westoever."
1. Het probleem is volgens de Telegraaf niet de vernedering en mensenrechtenschending, maar dat Israël "in verlegenheid" is gebracht;
2. Het bloedbad op de Middelandse Zee is blijkbaar alweer vergeten.

NOS meldt net als de Telegraaf: "Een aantal Israëlische militairen kwam onlangs in de problemen nadat op YouTube een filmpje opdook waarop te zien is hoe de militairen dansen op een patrouille op de Westoever."
Wie fluistert toch de Nederlandse media het 'nieuws' in? Dat het uit één bron komt is duidelijk. Dat die soldaten "in problemen" zijn gekomen: o ja? Is er soms iemand veroordeeld? Slechts 6% van dit soort incidenten wordt onderzocht. En van die 6% wordt slechts 4% (licht) gestrafd.

RTL Nieuws heeft er een jolig artikeltje over geschreven waarin zelfs de uitroep "Oei!" niet ontbreekt. De vraag is natuurlijk of ze net zo jolig zouden schrijven wanneer het de foto van een nazi en zijn arrestant in het getto van Warschau zou betreffen. Of een Amerikaanse soldaat in Abu Ghraib.

Het pro-Israël Parool ook weer lekker op dreef door er een mysterie van te maken: "Ze wekt de indruk hen te beschouwen als trofeeën." Ze wekt de indruk? De lezer zou dus best eens niet kunnen zien wat hij ziet. De lezer zou zich wel eens kunnen vergissen in het motief van de soldate. Misschien wilde ze wel een sociaal bewogen foto maken! Of een kunstfoto!

De NRC confabuleert al in haar titel: 'Woede over Facebook-foto's Israëlische soldaat'. Andere kranten zijn nog voorzichtig, met hun "ophef". Welke "woede"? Ik heb nog geen woede gezien van woordvoerders, die een standaardverhaaltje afdraaien, of van de Israëlische burgers. Geen schreeuwende mensen op tv, of woedende meute die straat op gaat. Op Haaretz na schrijven de Israëlische kranten dat er eigenlijk niets aan de hand is, in de trant van "klein bier". De NRC schrijft ook over "een gebonden Palestijnse gevangene" terwijl iedereen met functionerende ogen (en hersenen) kan zien dat de man ook nog geblinddoekt is.

Laten we wel wezen: dit is geen incident. Dus laat u niet gek maken door de hype in de massamedia. Dit is slechts een symptoom. De Palestijnen gaan al generaties lang dagelijks gebukt onder nog veel ergere terreur van de Israëlische bezetters. Maar daar is geen aandacht voor.

Hasbara: nederzetting Gilo heet "wijk" en "buurt"

Het Algemeen Dagblad ('persbureau' Novum) verkoopt aan haar lezers dat de joodse nederzetting Gilo in bezet Oost-Jeruzalem een "buurt" en een "wijk" is. De bedoeling hiervan is niet om aan correcte journalistieke verslaggeving te doen, maar om voor de lezer een vals beeld van de situatie in Jeruzalem te schetsen teneinde de Israëlische bezetting van Oost-Jeruzalem sinds 1967 te normaliseren en de illegale joodse nederzetting Gilo te legitimeren.

We moeten helaas weer naar het buitenland voor correcte informatie:

BBC News geeft haarscherp aan dat het Algemeen Dagblad Israëlische propaganda bedrijft, door te melden: "The settlement, which Israel regards as a neighbourhood of Jerusalem". In de eerste zin al noemt de BBC Gilo correct "a Jewish settlement".

The Independent met de titel: Israel takes down wall near West Bank settlement. Ook: "an Israeli settlement", "the occupied West Bank"

Reuters: "Gilo, a settlement on the southern edge of Jerusalem", "Gilo is built on land annexed by Israel to its Jerusalem municipality following a 1967 war in which it captured the West Bank and the Gaza Strip."

Let dus op, wanneer u in een 'krant' of ander nieuwsmedium leest dat Gilo een "wijk" of een "buurt" in Jeruzalem is, dan heeft u te maken met een pro-Israël propagandablaadje, dat er op uit is om de bezetting te legitimeren. Dat zijn o.a.:

- Persbureau ANP
- Persbureau Novum/AP
- Persbureau Associated Press (AP)
- Persbureau Agence France-Presse (AFP)
- Algemeen Dagblad
- De Volkskrant
- Het Parool
- Trouw
- Reformatorisch Dagblad
- De Telegraaf
- NOVA (tv)

---

Checkpoint 300 van Gilo, Palestijnen staan elke nacht v.a. 2 uur in de rij totdat Israël om ± 6 uur toegang geeft tot Oost-Jeruzalem, zodat ze naar hun werk kunnen gaan. Nederlandse christenen als die van de extremistische Christenen voor Israël beweren dat Oost-Jeruzalem niet bezet wordt, maar dat de Palestijnen Israël hebben bezet... Jaarlijks zenden zij miljoenen euro's naar joodse nederzettingen en naar Israël voor hulp aan de bezetting.

---

I was very struck by the fact that reporters are supposed to be obedient now. Look at the reporting of the West Bank, where American journalists keep referring to occupied territories as "disputed territory," where the wall is called a "fence," where a colony is called a "settlement" or a "neighborhood," or an "outpost", where [there is a] constant desemanticizing of war to make it safe journalism so you won't be called controversial. Heaven spare you if someone falsely accuses you of being anti-Semitic. This kind of journalism breeds internal laziness, and it's lethal, because if a public is presented with pictures of the Middle East in which there are "fences" and "disputes," a fence like the bottom of your garden, a dispute which you can solve over a glass of water, cup of tea, and a court case, then the use of violence becomes generically violent, it becomes mindless, and thus the Palestinians, for example, who may throw stones, or whatever, become a generically violent people. In fact, if there are walls and if there are people occupying your own land and keeping it -- I'm against all violence for all reasons whatsoever, but at least you can understand what it means. (Interview met Middle East correspondent Robert Fisk, Institute of International Studies, UC Berkeley, 2006)

---

Euphemisms for Israeli Settlements Confuse Coverage

Fair.org | by Rachel Coen | August 2002

The Israeli newspaper Ha'aretz reported in May (5/31/02) that the Israel Broadcasting Authority, at the behest of a member of the Israeli cabinet, has directed its editorial departments not to use the terms "settlers" or "settlements" on radio or TV. According to Ha'aretz, "it is not clear if the editors will obey the order." What does seem clear is that settlements--housing built on land illegally seized by Israel after the 1967 war--are such a contentious issue within Israel that the Israeli government would like to stop reporters from even saying the word.

Nonetheless, the opinion pages of an Israeli paper like Ha'aretz often show a franker debate over Israel's aggressive settlement policy than one can generally find in mainstream U.S. media. Government interference doesn't seem to have been necessary to convince some major U.S. news outlets to avoid honest investigation of settlements, and sometimes even to avoid the word itself.

The "neighborhood" of Gilo

This may be partly due to campaigns by pressure groups within the U.S. Take the case of Gilo, an Israeli settlement that some pro-settler groups have used as a focal point for their campaigns to eliminate the term "settlements" in favor of "neighborhoods." In September 2001, CNN changed its policy on how to characterize Gilo: "We refer to Gilo as 'a Jewish neighborhood on the outskirts of Jerusalem, built on land occupied by Israel in 1967.' We don't refer to it as a settlement," said the order from CNN headquarters. CNN denies that its decision was a concession to outside pressure, but according to veteran Middle East reporter Robert Fisk (London Independent, 9/3/01), sources within the network said that the switch followed "months of internal debate in CNN, which has been constantly criticized by CNN Watch, honestreporting.com and other pro-Israeli pressure groups."

CNN is far from the only outlet that has trouble identifying Gilo. Media critic Ali Abunimah pointed out in a June 20 letter to NPR that the network's coverage of the suicide bombings that killed 26 Israelis that day incorrectly asserted that the attacks took place in "Jerusalem." In fact, they occurred in the settlements of Gilo and French Hill, both of which are outside of Jerusalem's traditional city limits, on land illegally annexed by Israel. Abunimah explained that "while absolutely nothing can justify such attacks...geographical accuracy in reporting remains supremely important," especially given the emotional intensity of the subject.

In a May 29 article about Palestinian attacks on Israelis, New York Times correspondent John Kifner reported the Israeli army's efforts to erect fortified barriers between Bethlehem and Gilo, which Kifner described as "a nearby East Jerusalem neighborhood, where a sprawling Jewish area has been built on land seized after the war of 1967." The sentence would have been a lot easier to parse if Kifner had called Gilo what it is: an Israeli settlement.

As Kifner indicated, Gilo is built on land seized by Israel after the 1967 war. What the Times left unsaid, however, is that this seizure violates international law. Gilo, like other Israeli settlements on "seized" land, was built in violation of U.N. Security Council Resolution 446, which states that Israeli settlements built on land occupied since 1967 "have no legal validity and constitute a serious obstruction to achieving a comprehensive, just and lasting peace." Resolution 446 also calls on Israel to observe the Fourth Geneva Convention, which states that an occupying power "shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies." Since 446 was passed in 1979, the U.N. has issued other resolutions "deploring" Israel's failure to comply with it.

According to the Israeli human rights group B'Tselem, the settler population in the West Bank (excluding East Jerusalem) increased almost 100 percent between 1993 and 2000, and there are now 380,000 Israelis living in West Bank settlements (including those in East Jerusalem). In a May 13 report, "Land Grab," B'Tselem argued that this illegal growth is a result of Israel's policy of de facto annexing Palestinian land through a variety of mechanisms, including economic incentives for settlers so large that in the year 2000, "settlement regional councils received grants averaging 165 percent more than their counterparts in Israel." B'Tselem found that while "the built-up areas of the settlements" constitute only 1.7 percent of the West Bank, the settlements' broad municipal boundaries and their regional councils mean that settlements control nearly 42 percent of West Bank land.

Again, Gilo's status as an illegal settlement does not justify the killing of civilians there, but it is central to understanding why Gilo is such a hot spot. For news outlets to report on Gilo simply as a Jerusalem neighborhood under attack, without explaining its legal status, confuses rather than clarifies the issues involved--especially since the Israeli/Palestinian conflict, which has claimed so many thousands of lives, is at bottom about who should control the land.

---

No, Gilo is not East Jerusalem

Mondoweiss | by Jeffrey Blankfort | 22 November 2009

Jeffrey Goldberg gives one of his Goldbloggers, Hershel Ginsburg, the space to explain to Goldberg’s unenlightened readers that Gilo, where the Israelis are now building another 900 housing units, is not a part of East Jerusalem, but in Jerusalem: "a neighborhood in the city, i.e., within the city limits, forming the southernmost part of the city (not in "east" Jerusalem as a number of ignorant journalists have reported)."

The use of the folksy term,"neighborhood," was slyly introduced a few years back, as British journalist Robert Fisk first pointed out, in a public relations effort to humanize what the international community and its laws had long ago determined were illegal settlements.

Even though every modern map of the city shows that Gilo is definitely in its Eastern portion, Ginzburg’s argument that Gilo is not in East Jerusalem, however, is legally correct. Until the 1967 war, the land on which Gilo now sits was part of the greater West Bank. After their rapid victory in 1967 the Israelis expanded Jerusalem’s area to three times its original size and promptly annexed it, a decision that angered the international community which has accepted it.

In fact, to protest the illegal action, all the foreign countries, including the US, moved their embassies from West Jerusalem to Tel Aviv. An " integral part of Jerusalem," as Ginzburg, Goldberg’s alter ego, would have us believe, it isn’t.
Ironically, a frank description of the annexation process and the building of Gilo and other settlements in the captured area that became today’s Jerusalem was provided by one of their most avid defenders, Moshe Elad, writing on Ynet, Wednesday:

"On June 27, 1967 [PM Levi]Eshkol decided to annex an area of roughly 70,000 dunams, only 10% of which was part of the Old City. The rest of the area included the land of 28 villages in the West Bank from the Bethlehem and Ramallah area.

"In three different stages of confiscation and construction, by 1970 the State of Israel built the following neighborhoods: Shapira Hill (known as French Hill,) Ramot Eshkol, Maalot Dafna, Neve Yaakov, Ramat Alon, Talpiot East, Gilo, and later on Ramat Shlomo – these neighborhoods were built on 23,500 dunams of the annexed territory."

Israel is not planning on giving any of them up.