De schone handen van Kees van Pelt (CU)

In augustus 2009 togen Kees van Pelt en zijn vrouw Ineke naar Israël om het Israëlische leger te assisteren op de militaire basis Bat Zap bij Ramla.

Kees en Ineke van Pelt op IDF basis Bat Zap bij Ramla, Israël 2009.

Kees van Pelt is burgerraadslid en fractiemedewerker van de ChristenUnie in Oud-Beijerland. En Van Pelt werkt al 23 jaar voor het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Van Pelt assisteert een bezettingsleger. Helpt hen een handje bij de uitvoering van oorlogsmisdaden en mensenrechtenschendingen. Zorgt ervoor dat de uitrusting van de Israëlische soldaten in orde is. Van een schurkenstaat die meer VN-resoluties tegen zich heeft dan alle andere landen ter wereld bij elkaar.

Wat drijft de christen Kees van Pelt om een Israëlisch legeruniform aan te trekken? Op Facebook-pagina van het Israëlische leger licht hij een tipje van de sluier op:

De reactie doet me denken aan 'arabist' Hans Jansen, die voorstelde om in Nederland doodseskaders op te richten tegen islamitische bedreigers, opdat Nederland "zijn vrede en vrijheid terugkrijgt":

"We zijn collectief vergeten dat een vreedzame enclave als Nederland ter verdediging niet genoeg heeft aan haar eigen vreedzaamheid, maar ook een aantal gedisciplineerde rotzakken nodig heeft die zo nodig in het verborgene vuile handen maken bij het vechten voor vrede en vrijheid."

It's a dirty job but someone has to do it. Kees van Pelt wil graag aan de dirty job bijdragen, maar hij wil geen Palestijnen in de ogen kijken wanneer ze aangevallen of gedood worden. Kees van Pelt wil zijn handen schoon houden. Dus koos hij voor een comfortabeler 'oplossing': ervoor zorgen dat het bezettingsleger haar misdaden zo adequaat mogelijk kan uitvoeren.

Hetzelfde motiveerde Adolf Eichmann, zo lezen we in Hannah Arendt's verslagen van zijn berechting, gebuldend in het boek Eichmann in Jerusalem: A Report on the Banality of Evil. Het betreft het exemplarische gedrag van de Schreibtischmörder, de bureaumoordenaar, die achter de schermen de meest abjecte misdaden mogelijk maakt zonder persoonlijk de handen vuil te maken. Daar werd Eichmann in 1962 voor opgehangen, in de Givon gevangenis in Ramla - toevallig dezelfde plaats waar Kees van Pelt en zijn vrouw Ineke in 2009 hun assistentie verleenden aan het IDF.

Ineke van Pelt test oorlogsapparatuur voor Israëlische soldaten.

Van Pelt en zijn vrouw hesen zich in januari dit jaar voor de derde keer in het IDF uniform, via de Stichting Sar-El Nederland. Wiens voorzitter Max Arpels Lezer, Ridder in de Orde van Oranje Nassau, verklaart:

"Ze krijgen geen geweer in handen, ze worden geen soldaat. Maar ze helpen wel in de strijd tegen de Palestijnen"

Op hun reislog legt het echtpaar uit waarom zij het Israëlische bezettingsleger helpen.

Eenvoudig; we geloven dat de Joden Gods volk zijn, we geloven dat God Zijn verbond met Israel nooit zal verbreken en we geloven dat Hij (duidelijk zichtbaar in de stichting van de staat Israel in 1948) Joden van over heel de wereld terugbrengt naar het land Israel en we willen graag gehoor geven aan de oproep in de Bijbel om hen waar mogelijk te helpen.

Zo "eenvoudig" is het? Is hulp aan een bezetting die de hele wereld veroordeelt "eenvoudig"? Is het "eenvoudig" te noemen dat volgelingen van Jezus en zijn vredesboodschap meehelpen aan oorlogsmisdaden en mensenrechtenschendingen?

"Ze stopten zelfs explosieven in nagemaakte kilometerpaaltjes."
Kees en Ineke van Pelt brachten een bezoek aan het Etsel [Irgun] Museum in Jaffa, gebouwd op het puin van geruimde Palestijnen. Op de foto zien we dat Israël "laffe" (aldus JP. Balkenende) bermbommen gebruikte. In de tijd dat het ook Arabische bussen opblies.

Het bijbelse land moet etnisch gezuiverd worden van Palestijnen en Palestijnse Israëli's, om plaats te maken voor joden, teneinde een profetie in de bijbel vooruit te helpen. Dat is het geloof van het echtpaar Van Pelt. Maar zoals gewoonlijk verzwijgen dit soort religieus gemotiveerde extremisten, in wezen nog net zo antisemitisch als voor de oorlog, wat er volgens de bijbel daarna gaat gebeuren met de joden. Het plan van hun god is namelijk om alle (niet bekeerde) joden uit te roeien - om de grootste Entlösung aller tijden uit te voeren. Waarna christenen als Kees en Ineke van Pelt beloond zullen worden met het eeuwige leven naast hun god. Met liefde voor of compassie met joden heeft dat niets te maken. Ze 'helpen Israël' uitsluitend uit eigenbelang. Zo dacht ook de oprichter van de SGP dominee Kersten, die met de Duitse bezetters collaboreerde en joden verraadde: "Zie toch niet op dien Duitscher. Hij is slechts een roede in Gods hand."

→ Stichting Sar-El op dit weblog
→ Artikel over o.a. Sar-El van het persbureau IPS (David Cronin).
→ ChristenUnie op dit weblog

Kees van Pelt @keesvanpelt
They will find you! RT @haaretzonline: #IDF strike in #Gaza kills leader of Popular Resistance Committees bit.ly/zGIOhl
5:30 PM - 9 Mar 12 via Echofon

TRANSLATE

Het probleem van Michael van der Galiën

Als de NOS een sales manager is voor een grote multinational, dan verkoopt De Dagelijkse Standaard ansichtkaarten voor de blinden aan de deur, met een vervalste colportagevergunning. Zo zie ik dat. Omdat DDS een absolute amateur is in het voeren van ideologische propaganda. Goed propaganda voeren doe je namelijk door je ideologie zo positief en heilzaam mogelijk af te schilderen, en niet, zoals DDS het doet, door alleen maar je tegenstanders en critici zwart te maken. Geen recept voor succes.

De eerste vereiste van propaganda is dat het niet als zodanig wordt ervaren, want dan verliest het zijn werking. DDS slaagt daar niet in. Als voorbeeld geef ik hier de behandeling van het recente bloedbad in Kandahar, waarbij 16 burgers, waaronder drie vrouwen en negen kinderen door Amerikaanse militairen in hun bed zijn doodgeschoten en daarna in brand gestoken. Een oorlogsmisdaad.

En dus zit De Dagelijkse Standaard met een probleem: hoe kunnen we dit goedpraten zonder dat we ons in de kaart laten kijken. Vooropgesteld, DDS is het extremistische islam-, Arabieren- en linkshatende weblog van de tot het christendom bekeerde activist Joshua Livestro, bijgestaan door zogeheten columnisten die min of meer dezelfde agenda aanhangen. Welnu, wanneer er ergens moslims worden gemarteld of vermoord - of dat militairen/militanten of onschuldige burgers betreft doet er in wezen niet toe - moet dit feit op het Livestro-log positief worden gebracht, het liefst als bevestiging dat moslims niet deugen, en daarom het onheil over zichzelf hebben uitgestort. En dat de slachtoffers eigenlijk hun verdiende loon hebben gekregen.

"Het klinkt misschien vies, maar ik doe dit uit idealisme." --Michael van de Galiën, Vrij Nederland, 2010

Het was dus erg voorspelbaar dat er op het bloedbad in Afghanistan wordt gereageerd zonder de misdaad zelf te benoemen. Michael van der Galiën, de tweede man van De Dagelijkse Standaard, net als Livestro een bekeerling (tot het soefisme), en bewonderaar van Sarah Palin, zet de aanval in op president Karzai (moslim) en zijn nog grotere vijand president Obama ('links'). Twee vijanden in één klap.

"Obama doet er nu goed aan Karzai te vertellen dat hij het allemaal leuk en aardig vindt, maar dat deze oorlog ontstaan is nadat Al Qaeda en de Taliban het World Trade Center naar beneden hadden gehaald én het Pentagon zwaar hadden beschadigd. Vrijheid en democratie voor Afghanen, en de nationale soevereiniteit, zijn heel leuke en aardige begrippen, maar in de kern gaat het hier om zelfverdediging. Het doel was - en is - om een internationale dreiging te verwijderen; hoe lang dat ook duurt en hoeveel het ook kost."

Wanneer je schaamteloos beweert dat de 9/11 aanslagen zijn gepleegd door de Taliban, dan heb je jezelf in één klap gediskwalificeerd. Domme actie. Zeker voor iemand die zich presenteert als kenner van "US Culture, US Foreign Policy, Turkey Domestic Issues, Middle East, International Affairs, US Domestic Issues, Middle Eastern culture, Islam, Arabic (language), Middle East history, US history, Western literature, transatlantic relationship(s), West-ME rel., Dutch politics, Philosophy, Libertarianism". Maar vooral Amerika-kenner, na zijn studie American Studies (Amerikaanse cultuur) in Groningen, en pas vorig jaar voor het eerst voet aan land zette in Noord-Amerika.
Niet verassend lezen we van hem nooit iets over het ontstaan van de Taliban, en welke van onze bondgenoten hen aan de macht hebben geholpen. Ronald Reagan, die Van der Galiën hoogstwaarschijnlijk ook zal bewonderen, zei over de Taliban in 1985: "These gentlemen are the moral equivalent of America's founding fathers" en kocht hij hen om om tegen de Russen te vechten.

In een volgend weblog schrijft Van der Galiën dat het eigenlijk niet anders kan zijn dat "er iets gebeurd moet zijn" met de Amerikaan. Er moet iets geknapt zijn, herhaalt hij bijna wanhopig, terwijl hij de dader heiliger dan de paus afschildert. En alsof hij hem persoonlijk goed kent. Uiteindelijk ontaardt Van der Galiën in dom hullie-geroep, dat zo typerend is voor mensen die de misdaden van 'eigen volk' door de vingers zien of goedpraten:

"Obama moet die Afghanen maar laten gillen. Laat ze daar eerst maar eens iets doen aan al die (zelfmoord-) terroristen die, wanneer ze maar kunnen, Amerikaanse militairen én onschuldige burgers afmaken."

En alweer veroordeelt hij de daad niet - maar wel "die Afghanen". Hij zegt hier in wezen dat zolang de Taliban in Afghanistan is, de Amerikanen zo veel onschuldige burgers mogen vermoorden als ze willen. Zo veel oorlogsmisdaden mogen plegen als ze willen. "Obama moet die Afghanen maar laten gillen." Onschuldige burgers, vrouwen en kinderen, die neergemaaid worden.

Journalist Stan van Houcke schreef over bekeerlingen met betrekking tot Afshin Ellian, een voormalige Stalinist:

"De bekeerlingen zijn altijd het meest fanatiek, die moeten zichzelf telkens weer bewijzen tegenover zichzelf en de buitenwereld dat ze echt zijn wie ze zijn, net als de nieuwe rijken door veel opsmuk moeten bewijzen dat ze rijk zijn en de oude rijken niet. Vandaar dat Eillian zo'n geweldig kabaal maakt. Hij overschreeuwt zich permanent, en dat mag in een democratie. Wat niet mag is de gastheer telkens schofferen. Dat moet Ellian nog leren, maar dat is een milieukwestie."

Afgezien van het typerende fanatisme hebben de bekeerlingen Livestro, Van der Galiën en Ellian ook nog met elkaar gemeen dat zij het hoogste woord voeren over wat en wie er in ons land allemaal niet deugt. Ellian, een allochtoon door Nederland naar zeggen uit Afghanistan 'gered', en Livestro en Van der Galiën die niet eens in Nederland wonen, maar respectievelijk in Nottingham en Izmir.

Bloedbad in Kandahar, Afghanistan's Haditha

I'm getting a bit tired of the "deranged" soldier story. It was predictable, of course. The 38-year-old staff sergeant who massacred 16 Afghan civilians, including nine children, near Kandahar this week had no sooner returned to base than the defence experts and the think-tank boys and girls announced that he was "deranged". Not an evil, wicked, mindless terrorist – which he would be, of course, if he had been an Afghan, especially a Taliban – but merely a guy who went crazy.

This was the same nonsense used to describe the murderous US soldiers who ran amok in the Iraqi town of Haditha. It was the same word used about Israeli soldier Baruch Goldstein who massacred 25 Palestinians in Hebron – something I pointed out in this paper only hours before the staff sergeant became suddenly "deranged" in Kandahar province. (Robert Fisk in The Independent)

In Nederland hebben we geen journalisten als Robert Fisk, die schrijven om de lezer zo goed als mogelijk te informeren en zo nodig de officiële werkelijkheid te bevragen. In Nederland bestaan, op een enkele uitzondering na, alleen nog maar broodschrijvers, die wel linker uitkijken om controversiële zaken te publiceren zolang deze niet in de Amerikaanse pers zijn verschenen, en dus goedkeurd zijn voor de "onwetende kudde", zoals 'de vader van de public relations industrie' Edward Bernays het uitdrukte.

Op zondagmorgen 11 maart ging "een" Amerikaanse militair twee huizen binnen in twee of drie dorpen in de Afghaanse provincie Kandahar, en schoot er 16 burgers in hun slaap dood, waaronder drie vrouwen en negen kinderen. Daarna werden ze in brand gestoken - hoewel dat feit niet overal door de Nederlandse censuur kwam.

In eerste instantie meldde de NAVO dat er geen doden waren gevallen, een voorspelbare reactie, net als dat de New York Times na de atoombom op Hiroshima kopte: "No Radiation in Hiroshima". De officiële werkelijkheid over het bloedbad in Kandahar werd enkele uren na het uitlekken al vormgegeven: het "spijtige incident" was veroorzaakt door een enkele militair, een "lone gunman" die een zenuwinzinking had gehad.

Zoals gewoonlijk in onze racistische media werd vervolgens alle aandacht gericht op de beklagenswaardige moordenaar, en bleven de Afghaanse slachtoffers traditioneel identiteitsloze individuen. De NOS en de Volkskrant berichten een dag later echter dat lokale bronnen meerdere schutters hebben gemeld:

Een provinciebestuurder in Kandahar zegt dat de Amerikaanse militair die verantwoordelijk is voor de schietpartij nooit in zijn eentje zoveel kogels afgevuurd kan hebben en ook nog de lijken kan hebben verbrand. Over een lengte van 2 kilometer lag de grond tussen de huizen bezaaid met kogels.
Het Afghaanse ministerie van Defensie en de Amerikanen houden het op één schutter.

En daar hield onze "kwaliteitspers" het dan maar op. Dezelfde dag nog verschenen allerlei artikelen over de vermeende zenuwinzinking van de Amerikaanse soldaat. En: "De slachting die de soldaat gisteren aanrichtte, is opnieuw een klap voor de militaire gemeenschap." Hoe zwaar de klus in Irak en Afghanistan wel niet is voor onze soldaten. Over de slachtoffers en hun familieleden wederom geen woord. Dat zou anders zijn geweest wanneer een Afghaan zijn geweer had geleegd op slapende Westerse soldaten. Dat komt omdat wij Afghanen zien als mensen wiens leven minder waard is dan die van Westerlingen. Daarom gebruiken Westerlingen Afghanistan ook al decennialang om onze wapens op te testen. Nee, eigenlijk doen we dat al veel langer. Winston Churchill experimenteerde er met mosterdgas in 1818, vlak nadat het verboden werd. In de loop der jaren is er honderden keren Hiroshima aan bommen op Afghanistan gegooid.

Amerikanen urineren op gedode Afghanen, januari 2012 (video)

Oorlog en media

"We journalists... have to be brave enough to defy those who seek our collusion in selling their latest bloody adventure in someone else's country... That means always challenging the official story, however patriotic that story may appear, however seductive and insidious it is.

For propaganda relies on us in the media to aim its deceptions not at a far away country but at you at home... In this age of endless imperial war, the lives of countless men, women and children depend on the truth or their blood is on us... Those whose job it is to keep the record straight ought to be the voice of people, not power."

(John Pilger over de rol van de media in zijn film 'The War you don't see', 2010)

Deze bravery ontbreekt, op een zeldzame uitzondering na, bij Nederlandse verslaggevers. Net als bij (uitgelekte) schandalen zoals het martelen in de Amerikaanse Abu Ghraib gevangenis en de Britse gevangenis in Baghram, en de rogue soldiers - die naast het moorden en martelen o.a. op lijken van "Taliban" urineren, lichaamsdelen als trofee afsnijden (Kill Team) en korans verbranden - gaat het immer om een "tragedie" en "geïsoleerd incident", zo zei Oana Lungescu, een woordvoerster van de NAVO, over het bloedbad in Kandahar. Misdaden van "ontspoorde" militairen zijn als toevallige natuurrampen waar niemand iets aan kan doen. Dat suggereren de nieuwsberichten die historie en context volledig ontberen, om de suggestie van een patroon te vermijden.

Iedere soldaat die in een imperialistische, koloniale oorlog heeft gevochten kan u vertellen dat oorlog niets te maken heeft met de good clean war waarover onze kranten dagelijks verslag doen. Oorlog is op het slagveld een totale chaos waarin door alle partijen barbaarse wreedheden worden begaan. Oorlog voeren is geen "wederopbouw" en "vrede en democratie brengen". In Afghanistan zeker niet, we hebben immers de oude warlords weer op hun oude machtsplekken gezet, en we hebben de laatste bewezen frauduleuze verkiezingen door de vingers gezien. Volgens Hans van Baalen, defensiewoordvoerder van de VVD, viel er in Afghanistan niets te wederopbouwen "want er staat namelijk niets" (meer). Onze soldaten waren in Afghanistan om te voorkomen dat de Taliban, die volgens hem de aanslagen op de Twin Towers hadden gepleegd, Nederland zou veroveren, zo stelde Van Baalen vijf jaar geleden. Niemand die een vraag stelde bij dat televisieoptreden. Blijkbaar ontbrak het onze journalisten - druk bezig om de oorlog in Afghanistan te promoten, waarbij het "oh what a lovely war!" concept niet werd geschuwd - aan moed om dat voor de door onze volksvertegenwoordigers voorgelogen Nederlander schokkende nieuwsfeit aan te stippen. Voor de burger, die wel goed genoeg was om voor die oorlog bijna 1 miljoen euro per dag op tafel te leggen. Een bedrag dat in wezen een soort van militaire oorlogsontwikkelingshulp aan de VS en Groot-Brittannië betrof.

De reactie van de Westerse warlords op het bloedbad in Kandahar was weer exemplarisch: we gaan "de aftocht" niet versnellen, en we gaan niets veranderen aan onze aanpak. Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton: "We blijven vastberaden om de Afghaanse bevolking te beschermen" (sic), en ze noemde de daad van de militair "onverklaarbaar" - "Dit is niet zoals wij zijn". Dat publiceerde de NOS, alsof er aan dit gekakel van een krankzinnige niets schortte.

Oorlogstrofee-foto van het Amerikaanse 'Kill Team', dat voor de lol onschuldige Afghanen vermoordde en lichaamsdelen afsneden als trofee.

Dader is slachtoffer

Iedere soldaat die wreedheden begaat en iedere beul die martelt, is ook een "brave huisvader", die na gedane arbeid naar huis gaat en zijn vrouw en kinderen knuffelt. Dat is de mens eigen, zo is historisch bewezen. Het bloed van de Afghaanse slachtoffers was nog niet gestold of onze "kwaliteitskranten" begonnen de vermeende dader als slachtoffer op te voeren.

Allereerst werd gemeld dat president Barack Obama "zich grote zorgen maakte over de veiligheid van de Amerikaanse troepen in Afghanistan". Over de 'veiligheid' van de Afghanen tijdens de bezetting werd en wordt niets gemeld. Daarna volgden de berichten over de moeilijke en "stressvolle" omstandigheden waarin de tot op de tanden bewapende Amerikanen in Afghanistan moeten opereren. Zij lopen posttraumatische stressstoornis (PTSS) op, en plegen regelmatig zelfmoord. Het bloedbad was aangericht door één militair met een "zenuwinzinking", en daar moeten we het mee doen.

Correspondente Bette Damm van de NRC meent dat het bloedbad laat zien dat de Amerikanen vooral "oorlogsmoe" zijn. Hoe teleurstellend. Een ander rookgordijn is dat de Afghanen opeens "de NAVO behoorlijk zat zijn". Maar dat waren ze al vanaf het moment dat de Britten en de Amerikanen binnenvielen. Ook hier weer geen historische achtergrond (met bijvoorbeeld de Russische bezetting) en geen context. De suggestie die hier wordt geopperd is natuurlijk dat de Afghanen tot nu toe tevreden waren over de aanwezigheid van de NAVO.

Terug naar de dader, die inmiddels (ook maar een) slachtoffer blijkt te zijn, aangezien hij nu weer zou lijden aan een "hersenbeschadiging", opgelopen in Irak. Volgens de bekende "anonieme bronnen binnen de Amerikaanse overheid", die desalniettemin zonder terughoudendheid massaal worden geciteerd. Zo ook de "bron bij de krijgsmacht" die een dag later weer suggereerde dat er drank in het spel zou kunnen zijn geweest. Elders lezen we over "stress, alcohol en huwelijksproblemen". De "zenuwinzinking" zien we ook weer terugkeren, en de NOS presenteert inmiddels de "hersenbeschadiging" als een feit. Twee dagen later meldt de NOS weer dat de dader "niet gezond" was, en dat hij leed aan PTST omdat hij een dag voor de moordpartij had gezien dat "een van zijn kameraden beide benen verloor bij een explosie". Novum/AP meldt echter dat het maar één been was. Het lijkt in de berichten bijna een logische zaak dat de militair zijn magazijnen leegde op onschuldige burgers. En het ANP meldde gisteren: "Bales schoot afgelopen zondag kennelijk in verwarde toestand 16 burgers dood". Kennelijk, dat 'duidelijk zichtbaar', 'blijkbaar' of 'onmiskenbaar' betekent! Maar, zoals Robert Fisk schreef, als de militair werkelijk "ontspoord" was, dan had hij wel 16 Amerikanen gedood, in plaats van dat hij de bewuste keuze maakte om Afghanen te doden.

Wat echter nergens wordt vermeld is dat soldaten simpelweg worden getraind om mensen te doden, en dat het martelen of doden van onschuldige burgers, mensen die geen bedreiging vormen, gewoon bij het pakket 'oorlog' inbegrepen is.

Francisco de Goya, uit de serie Los Desastres de la Guerra, 'Begraaf ze en zwijg', ets plaat 18, ± 1810–20

Geen eenling, maar koelbloedig teamwerk

De Standaard bericht vandaag:

Volgens de Verenigde Staten was een soldaat verantwoordelijk voor de dodelijke aanval op een dorp in het district Panjwai in de provincie Kandahar.

'Na ons onderzoek kwamen we te weten dat het bloedbad niet het werk was van één soldaat. Meer dan een dozijn militairen namen er aan deel en hebben de slachtoffers gedood en hun lichamen verbrand', zegt parlementslid Naheem Lalai Hameedzai.

'Alle dorpelingen waarmee we hebben gesproken zeiden dat er vijftien à twintig mannen waren die op verschillende plaatsen in het dorp een nachtelijke raid uitvoerden', aldus Hameedzai. Volgens de bevindingen van het onderzoek zouden sommige van de vermoorde vrouwen ook seksueel zijn misbruikt.

Ook de Afghaanse president Hamid Karzai had eerder al gezegd dat het bloedbad niet toe te schrijven is aan één enkele 'dolgedraaide' militair.

Eergisteren werd dit al bekend gemaakt in de kritische media, zoals Russia TV en het Pakistaanse The Nation. In Nederland wordt nog gezwegen. Misschien moeten de redacties morgenochtend nog overleggen hoe ze dit laatste nieuws gaan inpakken. Of misschien is dit nieuws gewoon niet 'verkoopbaar'.

Lees vooral geen Nederlandse kranten over dit onderwerp, maar bijvoorbeeld:

→ The Independent: Robert Fisk: Madness is not the reason for this massacre

→ The Guardian: Massacres are the inevitable result of foreign occupation - The latest slaughter in Afghanistan is part of a decade of savage civilian killing: until Nato leaves, it is certain to continue

→ Al Jazeera: The horror, the horror by Pepe Escobar - The massacre in Kandahar won't mark the end of all elaborate plans for Afghanistan.

→ London Review of Books: The Not So Lone Gunman by Tariq Ali

TRANSLATE

Jeroen Pauw en de beïnvloeding van de publieke opinie

In 2010 ontving Jeroen Pauw de 'JFK Greatest Man Award'. De prijs van het lifestyle mannenmagazine JFK, tevens organisator van de nationale en internationale Miljonairs Fair, wordt jaarlijks uitgereikt aan "de meest stijlvolle, coole, creatieve, avontuurlijke, non-conformistische Nederlandse man met lef en ruggengraat en gevoel voor humor".

Regelmatig heb ik 's avonds, wanneer ik achter mijn computer zit te werken of te lezen, achter mijn rug een televisie aan staan. Ik hoef de pratende hoofden niet te zien, maar wanneer er iets interessants op gebeurt kan ik me altijd even even omdraaien. Gisteren gebeurde dat tijdens het infotainmentprogramma Pauw en Witteman.

Te gast was oorlogsverslaggever Hans Jaap Melissen, die voor de NOS en Radio Nederland Wereldomroep (RNW) werkt, twee nieuwsorganen die ons doorgaans op de hoogte houden van de officiële werkelijkheid. Melissen kreeg bijna een kwartier de tijd om te vertellen wat hij in Syrië heeft meegemaakt. Dat is mooi, want bijna niemand weet wat er zich daar precies afspeelt, net als onlangs in Libië. Zoals dat gaat bij volksopstanden, voorbij de romantische kiekjes van het opstandige volk in pickup trucks met Kalasjnikovs en granaatwerpers. Ik volgde dus met interesse het verhaal van de verslaggever. En dan gebeurt het. Op een gegeven moment zegt Jeroen Pauw:

"Wat kan er nou ... want je wilt natuurlijk ook een soort, ja, laten we zeggen een publieke opinie beïnvloeden met de berichten die je doet, althans, dat is, als het goed is, gebeurt dat."

Zie onderstaande video, vanaf 11:00 minuten. Door een slip of the tongue onthult Jeroen Pauw hier wat de taak van de hedendaagse journalist is: niet het informeren van het publiek staat voorop, door eenvoudigweg verslag te doen van de werkelijkheid, maar het beïnvloeden van de publieke opinie. Aan de tafel klinkt geen bezwaar. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het tegenwoordig ook, zoals mensen die zich voor het verkrijgen van informatie niet beperken tot de commerciële massamedia weten.



De uitvinder van de moderne "public relations industry", ofwel propaganda, was de Amerikaanse journalist en adviseur van Woodrow Wilson Edward Bernays (1891-1995), een neef van Sigmund Freud, die in zijn boeken - waaronder Crystallizing Public Opinion (1923), Propaganda (1928) en The Engeneering of Consent (1947) - uiteen zette dat het voeren van propaganda, het drillen van de publieke geest ("regimenting the public mind"), voor de moderne democratie van essentieel belang is.

Wanneer je in een democratie de "onwetende kudde" onder controle wilt houden, moet je het publiek allereerst overtuigen van wat goed voor hen is. Zoals Bernays dat bijvoorbeeld deed met het propageren van roken (voor vrouwen) voor de Amerikaanse tabaksindustrie. In een dictatuur word het publiek gewoonlijk met geweld onder de duim gehouden. Maar dat kan niet meer in een democratie, een staatsvorm die bij uitstek geschikt is gebleken om de noden en wensen van het publiek om te zetten in consumentisme. Hand in hand met de individualisering van de samenleving: verdeel en heers.

Uit het boek Propaganda:

"Het bewust en intelligent manipuleren van de georganiseerde gewoontes en opinie van de massa is een belangrijk element in de democratische maatschappij. Zij die dit onzichtbare mechanisme in de samenleving manipuleren, vormen een onzichtbare regering die de werkelijke macht in ons land heeft. ...We worden geregeerd, onze geesten worden gekneed, onze smaak gevormd en onze ideeën worden grotendeels bepaald door mensen die we niet kennen. Dit is een logisch gevolg van de manier waarop onze democratische samenleving is georganiseerd."

Over deze "onzichtbare regering", waarmee de journalistiek wordt bedoeld, zette de veelvuldig gelauwerde journalist John Pilger in 2007 uiteen:

Edward Bernays, the so-called father of public relations, wrote about an invisible government which is the true ruling power of our country. He was referring to journalism, the media. That was almost 80 years ago, not long after corporate journalism was invented. It is a history few journalist talk about or know about, and it began with the arrival of corporate advertising. As the new corporations began taking over the press, something called "professional journalism" was invented. To attract big advertisers, the new corporate press had to appear respectable, pillars of the establishment—objective, impartial, balanced. The first schools of journalism were set up, and a mythology of liberal neutrality was spun around the professional journalist. The right to freedom of expression was associated with the new media and with the great corporations, and the whole thing was, as Robert McChesney put it so well, "entirely bogus".

For what the public did not know was that in order to be professional, journalists had to ensure that news and opinion were dominated by official sources, and that has not changed. Go through the New York Times on any day, and check the sources of the main political stories—domestic and foreign—you'll find they're dominated by government and other established interests. That is the essence of professional journalism.

(tekst, audio met beelden: deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4)

Onze 'staatsomroep' NOS, waar correspondent Hans Jaap Melissen al 12 jaar voor werkt, is in dit licht exemplarisch. Hetgeen door Jeroen Pauw waarschijnlijk onbedoeld werd bevestigd. Bijvoorbeeld de Israël-verslaggeving wordt bij de NOS grotendeels gedomineerd door verklaringen van de Israëlische regering en persberichten (ook een uitvinding van Bernays) van het Israëlische leger. Elk bombardement op Gaza wordt steevast omschreven als "vergeldingsaanval". En zelfs wanneer de omroep een correspondent ter plekke heeft, zoals tijdens operatie Cast Lead, stond Sander van Hoorn verslag te doen op een door Israël aangewezen plek voor buitenlandse journalisten, uitgerust met een persoonlijke, Nederlands sprekende, persofficier van het Israëlische leger. Tussen de feestvierende Israëli's. Waar Van Hoorn niets over meldde. Deze plek, die vrij uitzicht biedt op (bombardementen op) Gaza, wordt niet voor niets de Hill of Shame genoemd. Onlangs ook bezocht door Emile Roemer en Harry van Bommel van de SP, ook met een legerofficier, die het tweetal 'informeerde'. Zonder shame overigens, aangezien er wel twee foto's van zijn gepubliceerd in het karige fotoverslag van hun Israëlreis.

Jeroen Pauw weet heel goed waar hij het over heeft wanneer hij stelt dat het, "als het goed is", de taak van een journalist is om de publieke opinie te beïnvloeden. Hij is een man van alle markten. Geboren in Hilversum, zijn vader was geluidstechnicus bij de NOS. Tijdens de middelbare school was hij werkzaam als leerling-journalist bij de AVRO. Vervolgens werkte hij voor de EO, het ANP, RNW, NCRV, BNN, RTL Nieuws, RTL4, NOVA en nu de VARA. Ook richtte hij een eigen productiebedrijf op, TVBV, dat o.a. aan branding doet: het programmeren van legale sluikreclame in televisieprogramma's, "en het gedrag van de consument te beïnvloeden." En zo zijn we weer terug bij Edward Bernays.

Journalist Stan van Houcke zette de zaken in een breder perspectief:

Pas in 1965 liet Bernays weten dat het hem schokkeerde een leermeester te zijn geweest voor de nazi's, maar desalniettemin heeft hij zijn ideologie nooit veranderd. De technieken van Bernays worden nog steeds op grote schaal gebruikt in de westerse reclame en de democratische politiek en natuurlijk de commerciele massamedia. Zo kon het laissez-faire kapitalisme van de jaren twintig weer terugkeren in de jaren negentig, en opnieuw met desastreus gevolg, want de perioden van crisis zijn onlosmakelijk verbonden met deze vorm van kapitalisme. Maar in tegenstelling tot de jaren dertig toen president Roosevelt met het alternatief van de New Deal kwam proberen politici als mininister Bos nu dit parasitaire kapitalisme te redden met gigantische overheidssteun, dus met belastinggeld.

TRANSLATE