Is an Israeli Jewish sense of victimization perpetuating the conflict with Palestinians?

Haaretz | By Akiva Eldar | 30-01-09

A new study of Jewish Israelis shows that most accept the 'official version' of the history of the conflict with the Palestinians. Is it any wonder, then, that the same public also buys the establishment explanation of the operation in Gaza?

A pioneering research study dealing with Israeli Jews' memory of the conflict with the Arabs, from its inception to the present, came into the world together with the war in Gaza. The sweeping support for Operation Cast Lead confirmed the main diagnosis that arises from the study, conducted by Daniel Bar-Tal, one of the world's leading political psychologists, and Rafi Nets-Zehngut, a doctoral student: Israeli Jews' consciousness is characterized by a sense of victimization, a siege mentality, blind patriotism, belligerence, self-righteousness, dehumanization of the Palestinians and insensitivity to their suffering. The fighting in Gaza dashed the little hope Bar-Tal had left – that this public would exchange the drums of war for the cooing of doves.

"Most of the nation retains a simplistic collective memory of the conflict, a black-and-white memory that portrays us in a very positive light and the Arabs in a very negative one," says the professor from Tel Aviv University. This memory, along with the ethos of the conflict and collective emotions such as fear, hatred and anger, turns into a psycho-social infrastructure of the kind experienced by nations that have been involved in a long-term violent conflict. This infrastructure gives rise to the culture of conflict in which we and the Palestinians are deeply immersed, fanning the flames and preventing progress toward peace. Bar-Tal claims that in such a situation, it is hard even to imagine a possibility that the two nations will be capable of overcoming the psychological obstacles without outside help.

Scholars the world over distinguish between two types of collective memory: popular collective memory – that is, representations of the past that have been adopted by the general public; and official collective memory, or representations of the past that have been adopted by the country's official institutions in the form of publications, books or textbooks.

The idea for researching the popular collective memory of Israeli Jews was raised by Nets-Zehngut, a Tel Aviv lawyer who decided to return to the academic world. At present he is completing his doctoral thesis in the International Center for Cooperation and Conflict Resolution at Columbia University's Teachers College. The study, by him and Bar-Tal, entitled "The Israeli-Jewish Collective Memory of the Israeli-Arab/Palestinian Conflict," examines how official collective memory in the State of Israel regarding the creation of the 1948 refugee problem has changed over time.

Bar-Tal became enthusiastic about the idea and, with funding from the International Peace Research Association Foundation, he conducted a survey in the summer of 2008 among a representative sample of 500 Jewish Israeli adults. The study demonstrated that widespread support for the official memory testifies to a lower level of critical thinking, as well as belief in traditional values, high identification with Jewish identity, a tendency to delegitimize the Arabs, and support for taking aggressive steps against the Palestinians.

In a telephone interview from New York, Nets-Zehngut says it is very clear that those with a "Zionist memory" see Israel and the Jews as the victims in the conflict, and do not tend to support agreements or compromises with the enemy in order to achieve peace. This finding, he explains, demonstrates the importance of changing the collective memory of conflicts, making it less biased and more objective – on condition, of course, that there is a factual basis for such a change.

Bar-Tal, who has won international awards for his scientific work, immigrated to Israel from Poland as a child in the 1950s.

"I grew up in a society that for the most part did not accept the reality that the authorities tried to portray, and fought for a different future," he says. "I have melancholy thoughts about nations where there is an almost total identity between the agents of a conflict, on the one hand, who nurture the siege mentality and the existential fear, and various parts of society, on the other. Nations that respond so easily to battle cries and hesitate to enlist in favor of peace do not leave room for building a better future."

Bar-Tal emphasizes that the Israeli awareness of reality was also forged in the context of Palestinian violence against Israeli citizens, but relies primarily on prolonged indoctrination that is based on ignorance and even nurtures it. In his opinion, an analysis of the present situation indicates that with the exception of a small minority, which is capable of looking at the past with an open mind, the general public is not interested in knowing what Israel did in Gaza for many years; how the disengagement was carried out and why, or what its outcome was for the Palestinians; why Hamas came to power in democratic elections; how many people were killed in Gaza from the disengagement until the start of the recent war; and whether it was possible to extend the recent cease-fire or even who violated it first.

"Although there are accessible sources, where it is possible to find the answers to those questions, the public practices self-censorship and accepts the establishment version, out of an unwillingness to open up to alternative information – they don't want to be confused with the facts. We are a nation that lives in the past, suffused with anxiety and suffering from chronic closed-mindedness," charges Bar-Tal.

That describes the state of mind in 2000, when most of the pubic accepted the simplistic version of then-prime minister Ehud Barak regarding the failure of the Camp David summit and the outbreak of the second intifada, and reached what seemed like the obvious conclusion that "there is no partner" with whom to negotiate.

Bar-Tal: "After the bitter experience of the Second Lebanon War, during which the memory of the war was taken out of their hands and allowed to be formed freely, the country's leaders learned their lesson, and decided that they wouldn't let that happen again. They were not satisfied with attempts to inculcate Palestinian awareness and tried to influence Jewish awareness in Israel as well. For that purpose, heavy censorship and monitoring of information were imposed" during the Gaza campaign.

The professor believes that politicians would not have been successful in formulating the collective memory of such a large public without the willing enlistment of the media. Almost all the media focused only on the sense of victimization of the residents of the so-called "Gaza envelope" and the south. They did not provide the broader context of the military operation and almost completely ignored – before and during the fighting – the situation of the residents of besieged Gaza. The human stories from Sderot and the dehumanization of Hamas and the Palestinians provided the motivation for striking at Gaza with full force.

Nets-Zehngut and Bar-Tal find a close connection between the collective memory and the memory of "past persecutions of Jews" ("the whole world is against us," and the Holocaust). The more significant the memory of persecution, the stronger the tendency to adopt Zionist narratives. From this we can understand the finding that adults, the religious public and those with more right-wing political views tend to adopt the Zionist version of the conflict, while young people, the secular public and those with left-wing views tend more to adopt critical narratives.

The atmosphere in the street and in the media during the weeks of the Gaza war seems to have confirmed the central finding of the study: "The ethos of the conflict is deeply implanted in Jewish society in Israel. It is a strongly rooted ideology that justifies the goals of the Jews, adopts their version, presents them in a very positive light and rejects the legitimacy of the Arabs, and primarily of the Palestinians," notes Bar-Tal.

For example, when asked the question, "What were the reasons for the failure of the negotiations between [Ehud] Barak and [Yasser] Arafat in summer 2000?" 55.6 percent of the respondents selected the following answer: "Barak offered Arafat a very generous peace agreement, but Arafat declined mainly because he did not want peace." Another 25.4 percent believed that both parties were responsible for the failure, and about 3 percent replied that Arafat did want peace, but Barak was not forthcoming enough in meeting the needs of the Palestinians. (Sixteen percent replied that they didn't know the answer.)

Over 45 percent of Israeli Jews have imprinted on their memories the version that the second intifada broke out only, or principally, because Arafat planned the conflict in advance. Only 15 percent of them believe the viewpoint presented by three heads of the Shin Bet security services: that the intifada was mainly the eruption of a popular protest. Over half those polled hold the Palestinians responsible for the failure of the Oslo process, 6 percent hold Israel responsible, and 28.4 percent said both sides were equally responsible.

Among the same Jewish public, 40 percent are unaware that at the end of the 19th century, the Arabs were an absolute majority among the inhabitants of the Land of Israel. Over half of respondents replied that in the United Nations partition plan, which was rejected by the Arabs, the Arabs received an equal or larger part of the territory of the Land of Israel, relative to their numbers; 26.6 percent did not know that the plan offered the 1.3 million Arabs a smaller part of the territory (44 percent) than was offered to 600,000 Jews (55 percent).

Bar-Tal claims that this distortion of memory is no coincidence. He says that the details of the plan do not appear in any textbook, and this is a deliberate omission. "Knowledge of how the land was divided could arouse questions regarding the reason why the Arabs rejected the plan and make it possible to question the simplistic version: We accepted the partition plan, they didn't."

However, his study shows that a larger percentage of the Jewish population in Israel believes that in 1948, the refugees were expelled (47.2 percent of respondents), than those who still retain the old Zionist version (40.8 percent), according to which the refugees left on their own initiative. On this point, not only do almost all the history books provide up-to-date information, but some local school textbooks do as well. Even on the television program "Tekuma" ("Rebirth," a 1998 documentary series about Israel's first 50 years), the expulsion of the Arabs was mentioned.

Nets-Zehngut also finds a degree of self-criticism in the answers relating to the question of overall responsibility for the conflict. Of those surveyed, 46 percent think that the responsibility is more or less evenly divided between Jews and Arabs, 4.3 percent think that the Jews are mainly to blame, and 43 percent think that the Arabs and the Palestinians are mainly to blame for the outbreak and continuation of the conflict. It turns out, therefore, that when the country's education system and media are willing to deal with distorted narratives, even a collective memory that has been etched into people's minds for years can be changed.

Bar-Tal says he takes no comfort in the knowledge that Palestinian collective memory suffers from similar ills, and that it is also in need of a profound change – a change that would help future generations on both sides to regard one another in a more balanced, and mainly a more humane manner. This process took many decades for the French and the Germans, and for the Protestants and the Catholics in Northern Ireland. When will it finally begin here, too?

(verwijderd) http://www.haaretz.com/hasen/objects/pages/PrintArticleEn.jhtml?itemNo=1060061

Gaza Freedom Graffiti in the Warsaw Ghetto

Yesterday, Israeli and Polish activists met in the ruins of Warsaw’s old Jewish Ghetto.

The activists sprayed ‘Liberate All Ghettos’ in Hebrew, followed by ‘Free Gaza and Palestine’ in English on a wall of an original block in the ghetto. The block is across the street from the last fragment of the remaining perimeter wall of the Ghetto. They also hung Palestinian flags from the wall.

This was first time such an action took place in the ghetto.



Yonatan Shapira former Israeli Air Force captain and now refusnik and BDS activist said:

‘Most of my family came from Poland and many of my relatives were killed in the death camps during the Holocaust. When I walk in what was left from the Warsaw Ghetto I can’t stop thinking about the people of Gaza who are not only locked in an open air prison but are also being bombarded by fighter jets, attack helicopters and drones, flown by people whom I used to serve with before my refusal in 2003.

I am also thinking about the delegations of young Israelis that are coming to see the history of our people but also are subjected to militaristic and nationalistic brainwashing on a daily basis. Maybe if they see what we wrote here today they will remember that oppression is oppression, occupation is occupation, and crimes against humanity are crimes against humanity, whether they have been committed here in Warsaw or in Gaza’.

Ewa Jasiewicz, activist with Kampania Palestyna and one of the co-ordinators of the Free Gaza Movement who just returned from participating in the Freedom Flotilla said:

`Yonatan could have been the pilot in the Blackhawk that dropped commandos onto the Mavi Marmara that killed nine activists from our flotilla. I could have been one of them. Poland is full of the ruins of ghettos and death camps and shrines to those who sacrificed their lives in the defence of not just their communities but in resistance to fascism.

People here need to wake up and realise that occupations and ghettos did not end with the end of the second world war. These tactics and strategies of domination and control of other people and lands are present in Palestine today and are being perpetrated by the state of Israel. We have a responsibility to free all ghettos and end all occupations’.

Poland continues to deepen its’ military and political alliance with Israel whilst ignoring its obligations under international law to stop the ghettoization of the West Bank by Israel’s apartheid wall and to ensure the protection of civilians.

Kampania Palestyna together with the international Boycott, Divestment and Sanctions movement, calls for an end to Israeli impunity and degradation of human rights and international law.

Ewa Jasiewicz said, ‘Poland can no longer be a Greenzone for the normalisation of Israeli apartheid. We all have the responsibility to end the occupation and ghettoization of the Palestinian people’.

Yonatan Shapira said: ‘I was always taught growing up that the atrocities that happened to the Jewish people here happened because the world was silent. And therefore I cannot be silent. The Jewish people needed to be liberated from the ghettoes, and now Israelis need to be liberated from the crimes of their own government. Each one of us can take part in this global struggle for justice, and support the Boycott, Divestment and Sanctions movement for the sake of not just the Palestinian people but for Israelis too’.

www.kampania-palestyna.pl

www.bdsmovement.net

Buitenlandse Zaken bekritiseert media, signaleert "afname van schuldgevoelens"

"Palestijnen worden geportretteerd als de zwakke partij wiens rechten worden geschonden..."

Wat is er verkeerd aan deze verslaggeving? Volgens een geheim (althans, niet openbaar) rapport van BuZa zouden de media aan "negatieve verslaggeving" hebben gedaan tijdens de aanval op Gaza, en dat is een van de redenen waarom de steun voor Israël in Nederland verminderd zou zijn. Dat het een volkomen zinloze slachting was van honderden onschuldige burgers staat neem ik aan niet in dat rapport. Andere oorzaken die worden genoemd: de grotere invloed van de moslimgemeenschap, de secularisering van Nederland in het algemeen, en "de afname van schuldgevoelens" na de tweede wereldoorlog over de jodenvervolging.

De Israëlische krant Yedioth Ahronot meldt in het bezit te zijn van dit document van Buitenlandse Zaken, dat gaat over de afnemende steun aan Israël na de aanval op Gaza. Dat dat niet alleen het geval is in Nederland, maar een globale trend is, vermeldt de krant niet. Het citeert uit het rapport:

"The prolonged conflict between Israel and the Palestinians, along with negative coverage in the Dutch media have been the central factors leading to the declining support," the document notes.

The Palestinians, according to the current stance, "Are being portrayed as the weak side whose rights are violated, and as a result they enjoy sympathy and support from the Dutch public. Other factors to take under consideration are the influence of the Muslim community in the Netherlands, the decrease in feelings of guilt following the treatment of Dutch Jewry in World War II and the declining status of religion in the country (and a consequential decline in Christian support)."

Nederland en oorlogsmisdadigers, toen en nu

Ook na de oorlog beschermden wij jodenjagers tegen veroordeling, zo blijkt uit een bericht in het Parool. De BNV, voorloper van de BVD, hielp crimineel en "Amsterdams grootste oorlogsmisdadiger", Dries Riphagen aka 'Al Capone', in februari 1946 Nederland ontvluchten. Het korte bericht in het Parool lijkt een avontuurlijk jongensboek, en handelt over een lijkkist en een omgebouwde fiets, maar de meest essentiele vraag ontbreekt: waarom deed de geheime dienst dat?



Wat we niet in de krant lezen is waaróm Riphagen een oorlogsmisdadiger was, behalve dat de term "jodenjager" in de titel staat. Hier kunnen we de details lezen.

Uiteindelijk kwam hij terug naar Europa, maar hij heeft voor zijn daden tijdens de oorlog nooit verantwoordelijkheid af hoeven te leggen. In 1973 is hij in Montreaux aan kanker gestorven. Financiële problemen heeft hij nooit meer gehad. Dat was geen wonder. Hij heeft zonder problemen zijn oorlogsbuit uit de banken van België en Zwitserland kunnen halen.

Terwijl Ans van Dijk de kogel kreeg, mocht haar directe baas met zijn flonkerende buit ontsnappen. En hij was niet de enige die er met het leven van afkwam. Lages en Aus der Fünten, beide verantwoordelijk voor het wegvoeren van de Joden, ontsnapten aan het vuurpeloton. Lages kreeg in 1966 gratie uit gezondheidsoverwegingen en Aus der Fünten kwam in 1989 vrij na 44 jaar gevangenschap. Hun hoge rang had hun de doodstraf bespaard. Wat betreft de ambtenaren en politiemensen die betrokken waren bij het wegvoeren van de joodse bevolking kan gezegd worden dat ze bijna allemaal op hun plaats bleven na de oorlog. Van de zuiveringen binnen het ambtenarenapparaat en de politie is bijna niets terechtgekomen. Zelfs de personen die wel werden aangepakt zaten al snel weer op hun oude vertrouwde plaats. Van gerechtigheid was in dit hoofdstuk van de geschiedenis absoluut geen sprake.

Maar dat vond de krant blijkbaar niet interessant genoeg om ook iets over te vermelden. Het Parool:

Bekend was al dat het BNV Riphagen na de oorlog in de gelegenheid heeft gesteld te vluchten: hij hoefde niet de cel in, maar kreeghuisarrest bij [BNV-agent] Frits Kerkhoven en kon dus zo de benen nemen. Onbekend was dat het BNV Riphagen ook nog actief heeft geholpen bij zijn vlucht.
(...)
In Spanje werd hij opnieuw door Frits Kerkhoven ontzet: de BNV-rechercheur bracht hem kleding en schoenen. 'In de hakken van die schoenen had Kerkhoven diamantjes verstopt die mijn vader bij hem had achtergelaten. Met die diamantjes heeft mijn vader zich op de een of andere manier vrijgekocht,' aldus Rob Riphagen.

Na Spanje reisde Riphage naar het Argentinië van de nazi-vriendelijke dictator Juan Perón, zoals vele andere nazi's op de vlucht, geholpen door onder meer Evita Perón zelf, en het Vaticaan, via de zogeheten Rattenlinien. In Argentinië bestonden voor de oorlog al Duitse gemeenschappen waar je de vlag met de swastika overal kon zien hangen. In Laatste tango in Bariloche schrijft René Zwaap over dit 'Beieren aan de voet van de Andes', en wat onze koninklijke familie (i.h.b. prins Bernard) daar te zoeken had, en nog steeds heeft.

Het is een vreemd bericht in het Parool. Eerst lezen we dat agent van de BNV Frits Kerkhoven Riphage hielp de grens over te komen, en later nog eens helemaal naar Spanje reisde om Riphage wederom te helpen. En waarom? Maar vervolgens luidt de op een na laatste zin: "Onbekend was dat het BNV Riphagen ook nog actief heeft geholpen bij zijn vlucht." Nee, dat is niet onbekend, want dat hebben we net kunnen lezen.

Eind jaren vijftig volgt Riphagen zijn (inmiddels) nazi-vriend Juan Perón naar Europa waar hij begin jaren zeventig overlijdt in een Zwitserse kliniek. In de tussentijd heeft hij zijn fortuin, afgenomen van joden, naar Argentinië weten te verschepen. Hij heeft nog nooit de binnenkant van een rechtbank gezien.

De Nederlandse overheid heeft zich nooit expliciet verontschuldigd voor haar assistentie aan de holocaust. Pas zestig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog publiceerde alleen de Nederlandse Spoorwegen het volgende bericht:

'NS heeft op 29 september 2005 publiekelijk gesproken over de rol die zij heeft gespeeld in de Tweede Wereldoorlog. President-directeur Aad Veenman sprak tijdens een bijeenkomst op station Muiderpoort in Amsterdam. In dat kader bood hij de Joodse gemeenschap en andere betrokken groepen verontschuldigingen aan voor het verlenen van medewerking door NS aan de deportaties uit Nederland.'

De NS kreeg Fl 4,80 voor iedere naar Westerbork getransporteerde joodse Nederlander, van waaruit hij/zij verder gedeporteerd werd naar de vernietigingskampen. De NS verzorgde voor meer dan 100.000 joodse Nederlandse deze enkele reis en streek zodoende bijna een half miljoen gulden op.

Nederland liet SS’er Jan Olij met rust in Argentinië

Dat zijn geen spannende jongensverhalen met sensationele ontsnappingen. En wanneer u denkt 'ja maar dat is alweer zo lang geleden', dan vergist u zich. In 2009 publiceerde Arnold Karskens in DePers 'Nederland liet SS’er Jan Olij met rust in Argentinië': "Nederlandse diplomaten waren al begin jaren vijftig op de hoogte van de verblijfplaats van de voortvluchtige SS’er Jan Olij." Net als Riphagen wist hij via Spanje naar Argentinië te vluchten.

Jan Olij is vaker ontkomen aan arrestatie. Toen hij in 1958 korte tijd in de West-Duitse stad Recklinghausen verbleef, meldden oud-verzetsman Harry Tromp en journalist Han Lammers dat bij de Amsterdamse politie. Ook toen werd niet ingegrepen. Olij stierf op 8 mei 1996 in Buenos Aires.

Daarna volgen meer voorbeelden van de Nederlandse traditionele 'laksheid' in het opsporen en berechten van oorlogsmisdadigers.



'Dutch authorities' hielpen Ami Ayalon ontkomen

Op mijn oude website schreef ik over de van marteling verdachte Israëli, het voormalige hoofd van Shin Beth (binnenlandse veiligheidsdienst) Ami Ayalon, het volgende:

Yedioth Ahronot (de Israëlische krant Ynet News) meldt:

"Word of the attorney's request reached officials in Jerusalem, who immediately contacted Dutch authorities to make certain Ayalon would not be arrested. Due to Holland's speedy and positive response to Israel's plea, the possibility of spiriting Ayalon out of the country immediately, as was the case with Minister Shaul Mofaz's visit to London, was not considered."

Gisteren berichtte Alex Burghoorn in de Volkskrant:

"De aanhouding van Ayalon is in mei door Israël voorkomen na ‘discreet overleg’ met Nederland via diplomatieke kanalen, heeft de Israëlische krant Yedioth Ahronot dinsdag gemeld. Een Israëlische regeringsfunctionaris heeft die lezing aan de Volkskrant bevestigd. Zowel de juridische als diplomatieke afdelingen van de ministeries van Buitenlandse Zaken hebben volgens Israël contact met elkaar gehad."

Is Alex Burghoorn een journalist?

Antwoord: ja en nee.
Ja, omdat Burghoorn voor de Volkskrant een telefoontje heeft gepleegd naar de Israëlische regering.
Nee, omdat het hem blijkbaar geen moer interesseert (niet "boeiend" genoeg?) welke "Dutch authorities" er, na 'een telefoontje' uit Israël, voor hebben gezorgd dat een verdachte van marteling en 'persona non grata' Nederland zonder consquenties heeft kunnen bezoeken, en weer heeft kunnen ontvluchten.

Wanneer er iets een journalist zou moeten prikkelen is het wel het feit dat er "Dutch authorities" blijken te bestaan, die voor een buitenlandse bezettinsmacht, die VN-resoluties aan zijn laars lapt en mensenrechten schendt, meteen in de houding springen en opdrachten uitvoeren, zelfs wanneer dit onze democratische rechtstaat ondermijnt. Maar dat prikkelt Alex Burghoorn niet. Nee, de Alex Burghoornen op deze wereld snurken verder.

Het bezoek in mei van de voormalige Shin Bet-leider was overigens aan de volgens Haaretz "pro-zionistische lobby-groep" het CIDI, voor een conferentie* waar o.a. minister Maxime Verhagen ook aan deelnam.

*) Ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van Israel organiseerde CIDI op 18 mei 2008 in het Hilton Hotel in Amsterdam een internationaal symposium met als onderwerp “60 years Israel, dreams and reality”. De ochtend van het symposium werd gevuld door toespraken van de Minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, de Amerikaanse Midden-Oosten bemiddelaar Dennis Ross, de Israelische minister en oud Shin Bet – chef Ami Ayalon en de hoofdredacteur van de Duitse Krant Die Zeit dr. Josef Joffe.
Na de lunch vond er een paneldiscussie plaats met VVD-Kamerlid Hans van Baalen, professor aan de Vrije Universiteit van Amsterdam Mient Jan Faber, Midden-Oosten commentator Bertus Hendriks en de Arabist professor Hans Jansen. De discussieleider was oud voorzitter van de Tweede Kamer, Frans Weisglas.

Lees over deze tot op heden onopgeloste zaak ook:
» De Standaard: Nederland laat verdachte Israëlische minister ontglippen
(dat is een eufemisme voor: Nederland helpt verdachte Israëlische minister ontsnappen aan rechtsgang)
» Electronic Intifada: Dutch authorities let Israel get away with torture

Ondanks het arrestatiebevel kan Ayalon, die zich tegenwoordig vreemd genoeg als 'vredesduif' profileert, nog steeds vrij door Europa reizen: Ami Ayalon: no arrest in London

Lieberman in Nederland (2)

Blijkbaar moet je in Nederland de oorlog hebben meegemaakt om een fascist te kunnen herkennen.

Holocaustontkenners, etcetera.

In een interview in het radioprogramma Democracy Now in 2006 legt de Amerikaanse politicoloog Norman Finkelstein (bekend van o.a. 'De Holocaust-industrie') uit hoe onbelangrijk Holocaustontkenning is voor het beschaafde Westen wanneer deze komt van bondgenoten of uit eigen gelederen.

Mahmoud Abbas
Mahmoud Abbas leidt de Palestijnse Fatah-beweging die met geld en wapens van de VS en Israël, ook gesteund door de Nederlandse regering, een staatsgreep heeft gepleegd nadat Hamas de Palestijnse democratische verkiezingen had gewonnen. Het beschaafde Westen doet sindsdien alleen zaken met Abbas. Dat terwijl Abbas een onbetwiste Holocaustontkenner is, waarover hij een dissertatie schreef en in 1982 in boekvorm op de markt bracht. Hij beweert daarin dat er 'slechts' 750.000 joden door de nazi's zijn omgebracht en dat gaskamers niet hebben bestaan. Letterlijk.




Ronald Reagan

Tegenwoordig is Ronald Reagan de lieveling van heel rechts Amerika. Men is vergeten dat hij in de hoedanigheid van president op 5 mei 1985, een paar uur na een bezoek aan Bergen-Belsen, op een begraafplaats in het Duitse Bitburg, waar ondermeer 47 Waffen SS-ers begraven liggen, een krans legde. In zijn toespraak stelde hij dat de SS-ers 'net zo goed slachtoffers van de nazi's waren als de joden in de concentratiekampen'. Drie jaar later ontving hij de 'Humanitarian of the Year' onderscheiding van het Simon Wiesenthal Center, en in 1994 onderscheidde de Anti-Defamation League (ADL), fel op holocaustontkenning, hem met de Torch of Liberty Award.






Silvio Berlusconi
De voormalige president van Italië Silvio Berlusconi verklaarde in 2003 een interview in The Spectator in 2003 dat alle aanklachten tegen Mussolini, die hij bewonderde, onterecht waren en dat hij in wezen een beste man was. Maar ook Mussolini heeft aan het einde van zijn carrière de anti-joodse wetten van de nazi's geïmplementeerd en joden naar kampen laten vervoeren. Berlusconi stelde o.a. "Mussolini heeft nooit iemand vermoord. Hij stuurde ze alleen naar een vakantiekamp." (hij bedoelde de toenmalige kampen op de eilandjes Ponza en Maddalena, die nu luxe vakantieoorden zijn). En drie weken later gaf, wederom, de ADL hem de 'Statesman of the Year' onderscheiding. Waarom? Omdat, schreef Finkelstein in een brief aan de New York Times, Berlusconi op dat moment de enige in Europa was die erg pro-Israël was.











"You heard the speech by Rumsfeld, where he says that Iraq is like the Nazis in the 1930s. Now, remember, the tenet of the Holocaust industry is, never compare the Holocaust to anything else. Never compare, and if you compare, they say you’re a Holocaust denier. But that side is always comparing. The Mufti of Jerusalem was Hitler. Nasser was Hitler. Saddam Hussein was Hitler. Hezbollah is now Hitler. Iran is Hitler. Hamas is Hitler. Iraq is Hitler. They’re the worst Holocaust deniers in the world, by their own definition. They’re always comparing." ---Norman Finkelstein 2006

Pimp My War Day

'Gevallenen Afghanistan herdacht op Memorial Day'

Even dacht ik: wat goed dat de Afghaanse slachtoffers ook eens wat aandacht krijgen. Maar nee, ik ben nog steeds te naief: het gaat om het jaarlijkse vlaggenzwaaifestijn in Margraten tijdens Memorial Day, waar met enige regelmaat veteranen zwaaiend met de stars and stripes oorlogsmisdadigers verwelkomen.

De Amerikaanse ambassadeur in Nederland, Roland Arnall, hield een toespraak. Dat is dezelfde miljardair Arnall die met zijn bedrijf Ameriquest middels agressieve verkoopmethoden vrouwen, bejaarden en kansarmen heeft afgeperst met leningen met 12% renteaflossing. Dat was zelfs zo erg dat er in 30 staten juridische procedures tegen het bedrijf werden aangespannen. De zaak is gesetteld met boetes van honderden miljoenen dollars. Tevens is Arnall een van de oprichters van het Simon Wiesenthal Centrum, en heeft hij zich in de functie van ambassadeur ingekocht door 12 miljoen dollar aan de campagne van George Bush bij te dragen. Voor Nederland was dit alles geen enkel probleem, immers Arnall representeert perfect de VOC-mentaliteit waar Nederland zo'n geweldig land door is geworden.

In zijn toespraak vergeleek deze prima donna van het neoliberalisme aan de hand van de gebruikelijke retoriek de Taliban met het "nazi-fascisme". Hoe de wereld kan veranderen, sinds president Reagan dezelfde Taliban in Washington ontving en lauwerde als zijnde "freedom fighters" en vergeleek met de "pilgrim fathers". Uiteraard vergat Arnall gemakshalve dat Nederland werd bezet door een andere natie, en de Taliban grotendeels Afghanen zijn die vechten tegen een buitenlandse bezettingsmacht, net zoals die paar (nog steeds smerige) communisten die in Nederland wél hun nek uit durfden te steken tegen de nazi's. "Dan weten we weer waarom we in Afghanistan zijn," aldus Arnall, gevolgd door nog wat oorlogsretoriek en angstpropaganda. Waar overigens nazi-Duitsland net zo goed in was.

Vervolgens neemt de veelvuldig gelauwerde generaal Bantz J. Craddock, voormalig bevelhebber van het concentratiekamp Guantanamo Bay op Cuba, de Pimp My War show van Arnall over met de obligate leugens over 'strijden voor vrijheid en democratie' en het gebruikelijke heldenepos over Amerikanen die door hun eigen regering zo worden afgeknepen dat er niets anders op zit om het leger in te gaan.

De Limburgse gouverneur Leon Frissen rondde geheel af met een toefje slagroom: "Door deze graven te adopteren blijft onze relatie met de Amerikaanse GI's hecht. Zo worden we er dagelijks aan herinnerd dat vrijheid niet vanzelfsprekend is, maar soms bevochten moet worden."

En zo vloog een bewolkte dag tussen de graven voorbij. De oorlog is weer herdacht met een (van geboorte) Franse crimineel, een Amerikaanse oorlogsmisdadiger en een Limburgse sukkel. Daarna ging iedereen met een ontroerd maar tevreden gevoel naar huis op daar de Volkskrant nog even open te slaan en te genieten van de tenenkrommende dienstbaarheid aan oorlogshitserij, en de fier wapperende Amerikaanse vlag die witter dan wit wast en 100% van de huishoudbacteriën doodt.

Verzwegen holocaust

De schrijver Giles MacDonogh zet in zijn boek 'After the Reich' uiteen wat er gebeurde met Duitsland in de maanden na V-Day in mei 1945. Na de gruwel die nazi-Duitsland in Europa had gepleegd, mocht een vorm van wraak niet uitblijven, en kun je rechtmatig noemen. Maar de afschuwelijke bestialiteiten gepleegd op het Duitse volk, zoals blijkt uit uit MacDonogh's documenten, gaan veel verder dan wraak. De eerste 200 pagina's vormen een welhaast ondragelijke kroniek van menselijk lijden.

MacDonogh's beste schatting gaat ervan uit dat drie miljoen Duitsers nodeloos zijn gedood na de officiële beëindiging van de vijandigheden.

Een miljoen Duitse soldaten verdwenen: het merendeel in Sovjet gevangenschap. Maar ook krepeerden er vele duizenden in Geallieerde gevangenschap. Samengedreven in kooien langs de Rijn, zonder mogelijkheid tot schuilen en heel weinig eten, vielen ze bij bosjes dood neer. Soldaten met meer geluk moesten slavenarbeid verrichten in een aantal geallieerde landen, soms jarenlang. Sommige Duitsers werden in Rusland zelfs tot 1979 gevangengehouden.

De twee miljoen Duitse burgers, het merendeel vrouwen, kinderen en bejaarden, stierven door ziekte, kou, honger, zelfmoord - en massamoord. Naast de verkrachting van vrijwel elk meisje in de Sovjet-zone, is het meest shockerende verslag over de slachting van een kwart miljoen Sudetenduitsers door wraakzuchtige Tsjechische landgenoten. De overlevenden van deze etnische reiniging werden naakt over de grens gedropt en keerden nooit meer terug. Dezelfde scenes speelden zich af in Polen, Silezië en Oost-Pruisen.

De vraag is waarom de Geallieerden dit onder hun neus hebben laten gebeuren. Maar, het kon nog erger, volgens MacDonogh. US Treasury Secretary Henry Morgenthau wilde Duitsland ombouwen tot een gigantische boerderij, waarbij nazi-achtige genocidale methoden als uithongering, sterilisatie en deportatie van de burgers in de platgebombardeerde steden zouden helpen om dit plan uit te voeren. In ieder geval bleven Dachau, Buchenwald, Sachsenhausen en zelfs Auschwitz operationeel, maar nu met Duitsers achter het prikkeldraad. Dat zouden we tegenwoordig Realpolitik noemen.

Giles MacDonogh's gruwelijke boek is van groot belang. Dit stuk geschiedenis wordt namelijk consistent verzwegen, omdat het de Geallieerden plaatst op dezelfde hoogte/laagte als de nazi's, en om de Duitsers geen kans te geven om met wat voor argument dan ook de oorlogsmisdaden van de nazi's te verexcuseren.

Bron: The Telegraph

VVD: Verspreiden Koran is ernstig misdrijf

Zoals ik hier al eerder schreef: de VVD is een club voor gevaarlijke onbenullen. Een auteur onder het pseudoniem H.S.M. Frankenvrij schrijft in Liberaal Reveil, het tijdschrift van het wetenschappelijk (???) instituut van de VVD (Teldersstichting), dat de verspreiding van de koran een ernstig misdrijf is. Hij wil dat islamitische redacteuren een andere versie van de Koran gaan samenstellen, waarin alle opwekkingen tot haat en het plegen van misdrijven worden geschrapt.



"De VVD is al enige tijd bezig met het exploreren van de grenzen van de godsdienstvrijheid", zegt Heleen Dupuis, VVD-senator en voorzitter van de redactie van het Liberaal Reveil. "Wij vinden dat dit artikel bijdraagt aan het debat over religie in de samenleving."

Wat voor debat zou ze bedoelen, maar vooral: met wie? Joden? Gereformeerden? De Pinkstergemeente? Jehova-getuigen? Scientology? De Moon sekte? Children of God? Born Again Christians? Zevendedagadventisten? Baptisten? Mensen die met gifslangen spelen en in tongen praten?

Frankenvrij vind het christendom helemaal okee want het Nieuwe Testament is een boodschap van vrede, kwezelt hij, en het OT is achterhaald. Maar dat getuigt van een ernstig gebrek aan kennis van de bijbel. Immers, Jezus heeft in de bergrede zelf gezegd dat de geweldadige wetten en passages in het Oude Testament onder geen beding genegeerd mogen worden: "Denk niet dat ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen. Ik ben niet gekomen om ze af te schaffen, maar om ze tot vervulling te brengen. Ik verzeker jullie: zolang de hemel en de aarde bestaan, blijft elke jota, elke tittel in de wet van kracht, totdat alles gebeurd zal zijn." Matteüs 5:17-18
En wat deze gedoodverfde prins der vrede ook verkondigde, in het naar zeggen zo vreedzame Nieuwe Testament: "Denk niet dat ik gekomen ben om op aarde vrede te brengen. Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard." Matteüs 10:34

Frankenvrij weet ook niets van de geschiedenis. Dat het anti-semitisme haar oorsprong vind in de bijbel (NT: 1 Korintiërs 10:20-21, 2 Korintiërs 6:14, 1 Tessalonicenzen 2:14-15, Openbaring 2:9, etc.).

Frankenvrij weet niet dat Adolf Hitler een diep gelovig man was en inspiratie opdeed uit de bijbel.

Frankenvrij weet ook niet dat hij precies hetzelfde beweert over de koran als dat de nazi's deden over de tora en de talmoed. In mei 1933 gaf de nazipartij een decreet uit dat elk boek "dat subversief tegenover onze toekomst staat of naar de wortels van het Duitse denken, de Duitse familie en de drijfkracht van onze mensen uithaalt" verbrand moest worden.

Het is een gotspe dat een haatzaaiende propagandeur met een hoog Goebbelsgehalte, die zich achter een pseudoniem verstopt, een plek krijgt in een tijdschrift van een wetenschappelijk instituut. Van een partij in wiens naam 'vrijheid en democratie' besloten ligt.

De Weduwe is dood, lang leve Wilders

Florentine Rost van Tonningen is op 92- jarige leeftijd in België overleden. Florrie werfde kinderen voor de Hitlerjugend en haar man was SS-er, door Seyss-Inquart benoemd tot liquidatie-commissaris van alle marxistische organisaties. en in 1941 secretaris-generaal van het ministerie van Financiën en president van De Nederlandsche Bank. In 1944 werd hij Obersturmführer bij de Landstorm Nederland. Meinout Rost van Tonningen was radicaler en feller pro-Duits dan de andere NSB-kopstukken Anton Mussert en Cornelis van Geelkerken. 'De zwarte weduwe' bleef tot haar dood bewonderaarster van Hitler, was fanatiek anti-semitisch, ontkende holocaust, en omgaf zich met een kleine groep neo-nazi's.

In 1933 ontmoette de weduwe Adolf Hitler: "Hij gaf iedereen weer hoop. Hij was geen dictator, maar een volksvertegenwoordiger." En zowaar, er is een nieuwe 'hoopgevende' volksvertegenwoordiger opgestaan in Nederland, een man met een missie. Die vandaag ook in het nieuws was, want hij wil in Nederland een Berufsverbot invoeren voor een reeks politieke ambten en overheidsfuncties van mensen met twee paspoorten.

Het beroepsverbod is een wetsartikel ingesteld door de nazi's in 1933, dat joden, communisten, bepaalde allochtonen en andere 'vijanden van de staat' (waaronder zelfs kunstenaars, schrijvers en musici) verbood werk te hebben (net als asielzoekers in Nederland). Dat begint dus al met 65.000 militairen. In het Nederlands Daglad beklaagt Wilders zich: "Columnisten (...) zetten mij neer als een racist, als iemand die buiten de wet staat, als de aanvoerder van een fascistische partij, die ademocratisch zou zijn en overeenkomsten vertoont met de nazi's." Hoe is dat toch mogelijk hè Geert. Maar onze nieuwe Führer volksvertegenwoordiger heeft daar een antwoord op: "Maar wij worden er alleen maar populairder door." Inderdaad, de nazi's zijn op democratische wijze door een meerderheid de Duitse bevolking gekozen.

In Nederland hebben 1 miljoen mensen een dubbele nationaliteit. Ik zal maar aan onze Führer volksvertegenwoordiger Geert Wilders voorstellen, om economische redenen natuurlijk, of het misschien niet verstandiger is om deze mensen meteen te laten vergassen. Zoals Winston Churchill ook deed met "weerspannige Arabieren", bolsjewieken en andere "onbeschaafde stammen", toevallig ook de vijanden van Geert Wilders.

Leren van de geschiedenis

"Uiteraard wil het volk geen oorlog: in Rusland niet, in Engeland niet en ook niet in Duitsland. Dat is duidelijk. Maar desalniettemin, zijn het de leiders van het land die het beleid bepalen en het blijkt altijd weer eenvoudig te zijn om de mensen op sleeptouw te nemen. Of het nu gaat om een democratie of om een fascistische dictatuur, een parlement of een communistische dictatuur. Stem of geen stem, het volk kan men altijd naar de pijpen van de leiders laten dansen. Dat is makkelijk. Het enige dat je hoeft te doen is ze te vertellen dat ze worden aangevallen, en pascifisten moet je beschuldigen van een gebrek aan vaderlandsliefde en dat ze daarmee het land in gevaar brengen. Zo werkt het in ieder land."
(Hermann Goering tijdens het oorlogstribunaal van Neurenberg)