Doorzeefde Palestijn bij checkpoint blijkt "misverstand"

De 21-jarige Mohammed Drajma werd afgelopen zondag bij een checkpoint op drie meter afstand doorzeefd met kogels wegens het dragen van een levensgevaarlijk mes hele fles gebroken fles blikje cola. Een "misverstand", zo concludeerde het IDF uiteindelijk.

Journalist Peter van der Ploeg (foto) meldt in de zelfbenoemde "kwaliteitskrant" NRC alsof hij erbij was: "De man kwam op een militaire barricade af met een fles" en "De fles bevatte niets gevaarlijks". Een onmogelijkheid, want Peter heeft zijn stukkie genoegzaam op de redactie of vanuit zijn luie stoel overgeschreven van een niet bij naam genoemde bron. Een rectificatie is niet geplaatst.

Stan van Houcke: Israel als Schurkenstaat 294

Waarom zouden het NOS-Journaal of de NRC nooit enige informatie verstrekken over de positie van Palestijnse kinderen? Is er een afspraak, een complot? Ik bedoel, ze berichten wel regelmatig over Iraanse dissidenten die schandelijk worden behandeld. Waarom dan niet over Palestijnse kinderen die door de 'Joodse staat' worden gemaltraiteerd? Mag het niet vand e directie of zwijgen de journalisten vrijwillig?

Defence for Children International bericht:

Voices From The Occupation

Name: Karam D.
Date of Arrest: 22 September 2010
Age at arrest: 13 years
Accusation: Throwing stones



On 22 September 2010, a 13-year-old boy from Hebron, in the Occupied Palestinian Territory, is arrested by Israeli soldiers on his way home from school and later accused of throwing stones at a settler car. A military court orders house detention and no school.

Thirteen-year-old Karam lives in the Old City of Hebron. "My house is only 100 metres away from the settlement of Kiryat Arba, and settlers walk by our house every day," says Karam. On 22 September 2010, at around 12 noon, Karam was walking home from school. "I was in front of my grandfather's store located near the road used by settlers. Suddenly, two Israeli soldiers grabbed me. Things were calm at the time and I hadn't done anything wrong." Karam was dragged 60 metres by the soldiers and was then punched and slapped, but "not hard" he says. "I was scared and crying. I didn't know what they would do to me." The soldiers accused Karam of throwing stones at a settler car, which he denies, and they continued to beat him for about five minutes.

Shortly afterwards, Karam’s hands were tied in front of him with plastic ties and he was blindfolded. He was then made to sit on the ground against a wall for two hours. "I felt very exhausted," recalls Karam, "and kept wondering what would happen to me. I was very scared. It was the first time I went through something like this. I was hungry and thirsty because I had been at school all morning." After about two hours, Karam was put in an Israeli police car and taken to the nearby police station of Ja’bara, in the Occupied Palestinian Territory. "I knew it was a police car," says Karam, "because a policeman lifted my blindfold and asked for my name." A short time later Karam arrived at the police station and after another 30 minutes, was taken for interrogation. "I was made to sit on a wooden seat in front of the table. He [the interrogator] sat behind the table. "Why do you throw stones?" he asked. "I didn't," I said. "Yes you did, you threw stones at a settler's car," he said. "No I didn't," I said once again. He then started shouting at me: "Liar," he shouted. "I'm not a liar," I said."

Karam was interrogated for around 15 minutes and was then made to sit in a corridor. Shortly afterwards, one of Karam’s neighbours came to the police station and tried to persuade the police to release Karam because he is young and didn’t do anything wrong. Karam’s father was still at work at the time. After another hour of discussion, the police eventually released Karam into the custody of his neighbour. As they walked home, the pair bumped into Karam’s father who had heard about his son’s arrest and was rushing to the police station. "My father thanked our neighbour for his efforts to get me out of the police station," remembers Karam.

"The next day," recalls Karam, "I skipped school because of my eldest sister's engagement party. At around 10:00am, Israeli soldiers surrounded our house and an officer ordered my grandfather to bring me outside. I wasn't scared that much," says Karam, "because we've got used to soldiers." Karam was again put in a police car and taken to Ja’bara Police Station. Karam’s father, Khaled, insisted on accompanying his son, and the soldiers allowed him to do so. On arrival at the police station, father and son were separated, and Karam was again taken for interrogation. "I want you to tell me how you threw stones at a settler's car and with whom," asked the interrogator. Again, Karam denied that he had any involvement in throwing stones. After the interrogation, Karam was made to sit in a corridor for about four hours until two policemen came and shackled his hands and blindfolded him before placing him in a vehicle and transporting him to Ofer Prison, near Ramallah, in the Occupied Palestinian Territory. Whilst his son was being interrogated, Khaled was being held in a shipping container before being sent home alone. On arrival at Ofer Prison, Karam was placed in Room Number 5 with six adult detainees.

Over the course of the next week, Karam was taken to Ofer Military Court on three separate occasions before being released on a surety of 2,000 shekels (US $500) on 28 September 2010. Karam’s father says the court also imposed an additional condition of "putting Karam under home arrest at his uncle's house, which is about 100 metres away from our house and further away from the road used by the settlers. Karam is not allowed to go to school during the home arrest." Karam says the ruling is "very tough and I don't know whether I will be able to handle it. I don't know how I can be away from my house. I won't pass the semester. I won't be able to go to the store or my friend's house. I'm very upset because of this. My family is very upset as well." The military court ordered that Karam remain under home arrest at his uncle’s house until further notice.

Since 1967, Palestinian children as young as 12 years have been prosecuted in Israeli military courts in the Occupied Palestinian Territory and transferred to prisons inside Israel. For further information please see DCI-Palestine’s Child Prisoner Report.

20 October 2010

(Bronnen: Defence for Children International, pdf, Stan van Houcke)

Televisiejournalist Chris Rogers ontving een prijs van Amnesty International voor een ITV-documentaire over Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen (2007). Hier een nieuwsitem van zijn hand over hetzelfde onderwerp:

NRC nonsens: 'Contact tussen Israël en Turkije hersteld'

De NRC verkondigd vandaag nonsens van een 'correspondent': Contact tussen Israël en Turkije hersteld
Er is geen enkele andere krant, ook geen buitenlandse, die dat durft te beweren.

Het gaat over een informeel en geheim gesprek waarvan niemand de uitkomst weet, dus ook een NRC-correspondent niet. In de Hürriyet Daily News lezen we dat Turkije van Israël excuses eist, compensatie voor de familie van de slachtoffers, en een opheffing van de blokkade van Gaza. Maar dat weet de correspondent blijkbaar niet.

Interessant: Israël wordt voor drinkwater afhankelijk van Turkije (20 okt 2009)
"De situatie is dermate ernstig dat het Israelische ministerie van Buitenlandse Zaken op vraag van de Water Authority contact heeft gezocht met Turkije om water over de Middellandse Zee te transporteren"

Wikipedia: Israel exports an annual $1.5 billion in goods and services to Turkey, and imports more than $1 billion. There is a plan to build a massive pipeline from Turkey to supply water, electricity, gas and oil to Israel.

Hirsi Ali ook in touw voor de lobby:
"How do you view the recent events around the aid flotilla sent to Gaza?
Turkey provoked Israel. It is moving away from the west and slowly Islamising."

Halve of misleidende informatie over Israel

Zoals in het artikel "Wereldwijde veroordeling van het optreden van Israel" van 1 juni 2010 gemeld sloot NRC (op zijn website) zich - tot het moment van publiceren van dat artikel - niet aan bij de wereldwijde veroordeling. Het kwam niet verder dan het artikel "Irrationele enteractie". Waarin de krant stelt dat er "eigenlijk geen enkel land ter wereld [is] dat de Israëlische actie niet heeft veroordeeld", zonder zelf ook een veroordeling uit te spreken. En het woordje "eigenlijk" is er toch te veel aan. Een land dat de actie niet heeft veroordeeld is immers … Nederland! Zie de verklaring* van demissionair buitenlandminister Verhagen. Ook de opmerking "... Amerika heeft in de Veiligheidsraad een resolutie gesteund waarin een echt onafhankelijk onderzoek wordt geëist" roept vraagtekens op. Amerika laat zo'n onderzoek immers over aan Israel. De verdachte die zijn eigen (eventuele) misdaden mag onderzoeken. Dat NRC zo'n opmerking plaatst zonder enige kanttekening geeft te denken. En ook tot vandaag krijgt NRC geen veroordeling over de lippen. Al waar het nog mee afkomt is de publicatie van de verklaring de VN Veiligheidsraad over "de Israëlische aanval op het pro-Palestijnse hulpkonvooi voor Gaza". Opnieuw zonder een standpunt van de krant. Waar kwaliteitskranten Trouw, Volkskrant, De Morgen en De Standaard in redactionele artikelen onmiddellijk de Israëlische actie veroordelen volstaat NRC met achtergrondinformatie en een lauw commentaarstuk waarin het spreekt over "fouten" van Israel en betreurenswaardige imagoschade voor het land.

Wel publiceert NRC 1 juni 2010 het artikel "De ratio verzwolgen" van columniste Elsbeth Etty, dat stevige kritiek uit op het optreden van Israel. Blind geweld en bloedvergieten door Israëlische commando's op volle zee, zo luidt het. De regering Netanyahu reageert met grof en ontoelaatbaar geweld op een zelf gecreëerde uitdaging: verlies van eer en prestige, en daarmee een gevoelige symbolische politieke nederlaag als de actievoerders erin zouden slagen de blokkade te breken. Indien het waar is dat de opvarenden alleen passief verzet boden is dit een internationale misdaad, die de toekomst van Israel zelf raakt, aldus Etty. Tot daar straffe taal, maar daarna komen de "mitsen en maren". Want de columniste komt niet verder dan "Netanyahu en de zijnen heeft de inwoners van Gaza hulp ontzegd". Welnu, in Gaza zit men niet op "hulp" van de gijzelnemer te wachten, maar op open grenzen om de wederopbouw aan te pakken. Etty krijgt geen veroordeling over haar lippen voor de onwettige blokkade, de bloedige oorlog begin 2009 en de boycot van het Goldstone-rapport. Vertwijfeld vraagt de NRC columniste zich af of Israel zich dat allemaal kan veroorloven zonder zijn eigen bestaansgrond in het geding te brengen. Zij verdedigt het recht van Israel op "veiligheid en zelfverdediging" en stelt dat het land zich mag en moet verdedigen tegen terroristen. Wie die "terroristen" dan wel zijn vermeldt zij niet.

Ook elders gaan media met een grote boog om de echte problematiek heen. Dat bracht de Amerikaanse emeritus professor Jerome Slater ertoe om de "onverantwoordelijkheid van de New York Times (NYT) publiekelijk aan de kaak te stellen". Slater verwijst naar een redactioneel artikel in de NYT waarin de krant Hamas omschrijft als "een organisatie die uit is op de vernietiging van Israel". Voor de professor op het eerste gezicht een onschuldige passage, tenzij je toevallig de werkelijkheid kent. En, zo doceert de professor, die werkelijkheid is dat de Israëlische economische wurggreep extra werd aangeschroefd na de machtsovername van Hamas juni 2007, maar al begon in februari 2006, als antwoord op de overwinning van Hamas na vrije verkiezingen. Bovendien nam Hamas een aantal geheime en openlijke initiatieven gericht op de regering Bush en op Israel, waarbij het duidelijk maakte een politieke oplossing te willen voor het conflict Israel-Palestina. Die initiatieven werden niet alleen genegeerd of smalend afgedaan als "trucjes", uit vertrouwelijke documenten weten we nu dat de regering Bush na deze verkiezingen een interne Palestijnse coup tegen Hamas aanmoedigde (David Rose, "The Gaza Bombshell," Vanity Fair, april 2008). Een zaak die verborgen bleef voor de Amerikaanse bevolking, maar zonder enige twijfel niet voor Hamas. Mogelijk is de volledige machtsovername precies het antwoord op dat coup plan.

De NYT verzwijgt dus het overvloedig bewijsmateriaal waaruit blijkt dat Hamas stap voor stap afstand heeft genomen van zijn Handvest - waarin het inderdaad zegt de vernietiging van Israel na te streven - en is opgeschoven naar een pragmatischer, de facto aanvaarding van een twee-staten oplossing gebaseerd op het Israel van voor de 1967 oorlog. Daarmee volgt Hamas in feite precies de door de PLO van Yasir Arafat uitgestippelde weg, die geleidelijk afstand nam van zijn oorspronkelijk radicalisme en onverzoenlijkheid, en opschoof naar aanvaarding van een twee-staten oplossing, maar pas nadat Israel bereid was te onderhandelen, officieel afstand deed van de in zijn Handvest opgenomen oproep tot de vernietiging van Israel.

Slater vat de houding van de NYT als volgt samen: de krant is ofwel bezig met ernstige en opzettelijke misleiding, ofwel onvergeeflijk onwetend over de werkelijke gang van zaken. En dat is absoluut niets nieuws voor de NYT, dat in zijn berichtgeving en commentaar-stukken over het Israel-Palestina conflict regelmatig misdaden tegen waarheidsgetrouwe journalistiek pleegt. Gaat NRC ook die kant op?

Bron: Geopolitiek in perspectief

---

* Dode link. Gevonden in antwoord op Kamervragen:

"Zolang niet meer bekend is over de precieze toedracht van dit incident is het niet mogelijk om een gefundeerd oordeel uit te spreken over de mate van proportionaliteit van het Israëlische optreden. Dit onderzoek zal uitgevoerd moeten worden door Israël; ook de betrokken vlaggenstaten zijn bevoegd onderzoek uit te voeren, want het zijn primair hun rechten die in het geding zijn."

Verhagen legitimeert zelfs de blokkade van Gaza:

"De feiten en omstandigheden zoals zij nu bekend zijn, leiden tot de conclusie dat Israël op zich bevoegd was op te treden in de vorm van een inspectie van de schepen om hun neutraliteit vast te stellen, en dus de lading te controleren. Ook is Israël bevoegd een blokkade af te kondigen; het risico van het breken van een blokkade ligt bij degenen die dat doen, ervan uit gaande dat de blokkade deugdelijk is afgekondigd."

www.minbuza.nl

NRC noemt hulpverleners 'activisten'

De pro-Israel lobby bij de NRC bericht:

Harder beleid Israël tegen activisten
Gepubliceerd: 20 januari 2010 11:59 | Gewijzigd: 20 januari 2010 12:07
Door onze correspondent
Tel Aviv, 20 jan. Israël maakt het medewerkers van non-gouvernementele organisaties (ngo’s) lastiger om in de Palestijnse gebieden te werken. Dat blijkt vandaag uit onderzoek van de Israëlische krant Ha’aretz.
Medewerkers van Artsen zonder Grenzen, Oxfam en andere organisaties worden alleen nog als toerist binnengelaten en moeten na enkele maanden weer vertrekken.

Lees verder: http://www.nrc.nl/buitenland/article2463192.ece/Harder_beleid_Israel_tegen_activisten

Duidelijk is dat volgens de NRC de hulorganisaties Artsen zonder Grenzen en Oxfam geen hulporganisaties zijn die de slachtoffers van de Israelische terreur opvangen, maar 'activisten'. Het bewijs daarvoor is het feit dat deze hulpverleners Palestijnen helpen en dus 'harder' moeten worden aangepakt. Zouden ze daarentegen Joden helpen dan spreekt voor zich dat zo'n beleid door de NRC niet van een dergelijke kwalificatie zal worden voorzien. Dan zijn Artsen zonder Grenzen en Oxfam geen 'activisten' meer, maar gewoon hulpverleners. Het feit dat het hier om Joden in Israel gaat betekent onmiddellijk het bekende reflex waarbij de NRC een impliciet en soms zelfs expliciet onderscheid maakt tussen joden en niet- joden, net als antisemieten en filosemieten doen.

Overigens: het bericht is geschreven door 'onze' Guus Valk, een van de vele Nederlandse correspondenten ter plaatse die voorafgaand aan het bloedbad in Gaza begin vorig jaar de AIVD-waarschuwing kreeg om de Gazastrook niet te betreden, met als gevolg dat de Israelische strijdkrachten ongehinderd door 'pottenkijkers' op grote schaal oorlogsmisdaden konden begaan. Lees verder: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2010/01/sander-van-hoorn-30.html

(bron)

NRC-porno: 'Zij kan ook doden'

De overname van de NRC door C&A en de Sauertjes is nog niet rond of de 'slijpsteen voor de geest' schittert, precies een jaar na de Israelische slachtpartij in Gaza waarbij tenminste 300 Palestijnse kinderen werden vermoord, met een pornografische bijdrage die Israëlische soldaten, "meisjes" genoemd, in het zonnetje zet. Het artikel wordt geïllustreerd met foto's van vrouwelijke soldaten o.a. met teddybeertje, geweer tussen de benen, in een afgebrande olijfboomgaard, zoals joodse kolonisten doen op de Westoever om Palestijnse boeren te terroriseren en hen het leven op hun eigen land nog moeilijker te maken dan het al is.

De foto's zijn nota bene van een modefotograaf. Ook de tekst is pervers, geschreven door de in Israël woonachtige Ilse van Heusden. Stan van Houcke heeft over dit artikel al het nodige geschreven (zie links onderaan), met toevoegingen uit zijn interviews met o.a. de joods-Israelische filmmaker Eyal Sivan en de Israëlische documentairemaakster Tamar Yarom (bestellen: De Oneindige Oorlog, Stan van Houcke, uitgeverij Atlas, ISBN 9045012936).

Mijn reactie op de porno van de NRC:



• De Nuance van de NRC 145
• Igor Kruter (de fotograaf)
• De Nuance van de NRC 148
• De Filosemiet en de Antisemiet
• De Filosemiet en de Antisemiet 3