slordigheidjes

Minister van Landbouw Veerman (CDA) treedt niet af. Hij peinst er niet over. Veerman zegt dat hij integer gehandeld heeft. Zo integer dat hij er vorige week nog over moest liegen.

Veerman stelt nog steeds dat hij helemaal geen weet heeft van de betreffende stukken. En dat is vreemd, omdat zijn handtekening eronder staat. Onder een jaarrekening van een zogenaamde "slapende b.v." staat tweemaal Veermans handtekening door het woord "Le Président". Maar volgens Veerman zijn dat "stukken van niks" - hij tekent zoveel zonder iets te lezen.

Volgens de woordvoerder van de minister bezit Veerman in Frankrijk een landbouwbedrijf, een "soort" loonwerkersbedrijf, en nog 9 andere bedrijven. Voor het beheer van zijn Franse bezit had Veerman een "onafhankelijke derde" aangetrokken. Deze persoon heeft vorige week woensdag een volmacht laten zien die slechts een looptijd had tot december 2002. Volgens het ministerie van Landbouw is deze volmacht echter nog steeds geldig, omdat die "stilzwijgend is verlengd".

Intussen lobbiet Veerman welgemoed verder. Zijn 'pensioen' vangt dan ook 185.000 euro aan landbouwsubsidies voor zijn 'slapende b.v.'s'. Per jaar. Bij ons noemen ze zoiets: slapend rijk worden. Op kosten van de Europese burger. Die man moet weg.

Kamerlid Oplaat (VVD) moet ook weg. Die lobbyt voor een bedrijf waarmee zijn familie een contract heeft. Bij Veerman nota bene.

Oplaat heeft sinds vorige herfst al drie keer aan minister Veerman gevraagd om de omstreden energiecentrale Fibroned te helpen. De pluimveehouderij met 45 duizend leghennen van de familie Oplaat in Markelo sloot in 2004 een contract af met Fibroned voor de levering van kippenmest. "Fibroned biedt ons voor de toekomst een gegarandeerde afzet tegen een vaste lage prijs", zei destijds de broer van Oplaat, Bart-Jan.




Af en toe helpt Oplaat mee en hij woont ook nog op het familiebedrijf. Maar betaalt hij wel huur. Dat moet kunnen, vindt Kamerlid Schreijer-Pierik (CDA). Zij is zelf varkensboer en voorzitter van de landbouwcommissie. Zij moet ook weg, want zij verdedigt de belangen van de bio-industrie in de kamer.







Kamerlid Verburg (CDA) is woordvoeder in het WAO-debat én heeft een betaalde functie bij verzekeraar Delta Llyod als lid van het Employee Benefits Adviescollege Delta Lloyd. Employee Benefits zijn regelingen die een werkgever voor zijn personeel regelt bij een verzekeraar. Daaronder vallen ook regelingen voor ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid. Verburg moet dus weg.







En dan heb ik het nog maar niet over belangenverstrengeling op gemeenteniveau. Daar zal de gekozen burgemeester flink aan gaan bijdragen. Want degene die de meeste rondjes weggeeft in het café, krijgt de meeste stemmen.

glaasje water

PTSD, dat lijkt op GTST, maar is verre van leuk: de Post Traumatic Stress Disorder. Dat de Amerikaanse regering geen humor heeft is gelogen. Zo las ik gisteren het aanbevelingsrapport van het Department of Veteran Affairs voor hulpverleners, over hoe ze moeten omgaan met getraumatiseerde Iraksoldaten. Hier volgt een stukje vertaling:

Buiten beschouwing latende de specifieke relatie van de patient met de oorlog, moeten hulpverleners de ongemakken die met de oorlog worden geassocieerd herkennen en normaliseren. Dit kunt U doen door bijvoorbeeld te zeggen:
• "Ik vind het heel erg voor u dat u hier problemen mee heeft."
• "Ik begrijp dat dit heel moeilijk voor u is."
• "U bent niet de eerste patient die hier moeite mee heeft."
• "Het is moeilijk hè?"

Andere gedragsrichtlijnen:
• Praat op een kalme, zakelijke manier.
• Stel de patient gerust door te zeggen dat alles weer goedkomt.
• Herinner de patient eraan dat hij nu veilig is en dat zijn welzijn de eerste prioriteit heeft.
• Leg de medische procedures uit blijf op de hoogte van de patient (bijv. met "Hoe gaat het met je?")
• Vraag (of vertel) de patient waar hij of zij zich op dat moment bevindt.
• Wanneer de patient flashbacks ervaart, vertel ze dan dat ze zich nu in een spreekkamer bevinden, met het benoemen van de plek en de tijd.
• Biedt de patient een glas water aan, een deken, een warm of koud washandje, alles dat ertoe kan leiden dat de patient zich meer zichzelf zal gaan voelen.

Inmiddels worden deze soldaten, jonge mannen en vrouwen, die bereid waren om hun leven te geven voor hun (god en) vaderland, en die nu getuige doen van hetgeen ze daar hebben meegemaakt bestempeld als "unamerican" en "unpatriotic".

Sergeant Kevin Benderman had al 10 jaar smetteloos in het Amerikaanse leger gediend voordat hij in 2003 naar Irak ging. Hij aanschouwde de verwoesting van een land, een meisje met verbrande armen dat hem om hulp vroeg en hij die niet mocht geven, burgers die hun dorst moesten lessen met modder, en dat Irakezen net zulke mensen waren als hij. Daarom vroeg hij ontslag uit het leger aan wegens gewetensbezwaren. Vervolgens werd hij veroordeeld tot 15 maanden cel, degradatie en oneervol ontslag.

Officier Camilo Mejia werd in 2004 veroordeeld tot 1 jaar cel omdat hij niet meer terug wilde gaan naar Irak na 6 maanden dienst. Hij wilde niet meer meedoen aan een illegale en immorele oorlog waarin hij marteling, verkrachting en moord moest aanzien, aldus zijn pleidooi. De jury kwam terug na 2 minuten. De rechter verklaarde: "Als hij geen mensen wil martelen en vermoorden dan had hij niet in dienst moeten gaan." Hij voegde eraan toe dat soldaten als Camilo hard aangepakt moeten worden om andere soldaten te behoeden voor "aanvallen van gewetensnood."

Dit is wat vaderlandslievende Amerikanen van deze soldaten vinden:

"What you have posted is the most unAmerican, most unSoldierlike thing I have ever read. Judgemental freaks."
"The military won't miss him. His personal feelings probably got someone killed by his inattention to duty."
"Your vision of America is so completely wrong. You would have an America where none of these FREEDOMS were allowed, and therefore, you are completely UNAMERICAN because YOU HATE WHAT AMERICA IS and what the founding fathers intended it to be. What you want is a fascist state where YOUR OWN PERSONAL AGENDA is the rule of law and anyone who objects to it is either banished or exterminated."
"Fuck you, you unamerican Soldier hating piss ant fuckwit. Go hate MY troops somewhere else, cunt."

Stel je het eens voor: op een en dezelfde dag trek je een peuter uit het puin met een bloederige pulp waar eens het hoofd heeft gezeten, moet je een insurgent anaal visiteren en op zijn handen gaan staan, en wordt je beste maat naast je aan flarden geschoten. En dan krijg je van de Amerikaanse overheid een gratis glaasje water.

Waarom noemt men deze mensen eigenlijk patienten? Het gaat hier om soldaten die de waarheid hebben gezien in Irak, die hebben gezien wat oorlog werkelijk is. Dan is het doodnormaal dat je daarvan overstuur bent. Nee, de soldaten die geen gewetensproblemen hebben, dat zijn de echte patienten.

fundamentalistisch zieligst

Even weer de zieligste mensen ter wereld. Hartverscheurende taferelen van huilende kolonisten die weggesleept worden, bejaarden, mannen, vrouwen, en kinderen die bijna uit het raam worden gegooid van ellende, snikkende militairen (uitgescholden voor "deurmat"). Ze worden zonder enige waarschuwing uit hun huizen gesleurd, al biddend, verbannen naar een wreed bestaan, ze hebben zichzelf davidsterren opgespeld, noemen Sharon Hitler, en is het de holocaust all over again.

Tenminste, dat zie je wanneer je van Mars komt, en de tv aanzet en de krant openslaat. Toch zie je ook dat de kolonisten hun kinderen misbruiken in hun hysterie, ze duwen ze vooraan, ze duwen ze tot vlak voor de camera's. Ze schreeuwen tegen ze, ook al zijn ze al helemaal overstuur. Willen die mensen nu bewust hun kinderen traumatiseren om een nieuwe generatie arabierenhaters te kweken?

Misschien hadden ze gehoopt op een divine intervention, de hand van god, ondanks dat de Knesset in februari de evacuatie al had aangekondigd, en met de kolonisten wilden overleggen, en dat ze dat toen geweigerd hebben. Misschien wilden ze niet geloven dat er 3,5 miljard NIS uit de schatkist werd gehengeld om hen te helpen. Dat hun huizen worden getaxeerd op 1000 dollar voor elke vierkante meter, voor elk jaar dat ze in Gaza woonden, inclusief vergoeding voor een vakantie van 6 maanden, plús een pensioen voor mensen vanaf 55 jaar, plús 2 jaar huur betaald.

In hard cash wordt het zo'n 150.000 dollar schoon in het handje, per persoon. De kleinste familie zit dan al snel op een half miljoen. Het idee erachter was dat ze het geld zouden aannemen en elders een nieuw bestaan op zouden bouwen. Maar de kolonisten zijn niet tevreden en willen meer. Hun strategie in nu gebaseerd op het idee van de "gemeenschap". Dat wil zeggen dat ze van de staat eisen dat ze en bloc worden verhuisd, naar een door de staat te bouwen nieuw dorp. Naast de financiële vergoeding en de 2 jaar gratis huur.

Maar ook daar gaat voor gezorgd worden. De Elei Sinai kolonisten hebben echter een tentenkamp opgeslagen naast een volkomenen gereed dorp met prachtige woningen bij Yad Mordechai. Want ook dat was niet genoeg. En heeft de staat een exacte kopie nagebouwd van Neveh Dekalim, inclusief alle scholen en instituten, zodat men ook meteen weer aan het werk kon. Maar ook dat was niet genoeg.

Wat is dan wel genoeg? Intussen bericht de media over de 'deplorabele' situatie van joden in (niet de geringste) hotels. Maar waarom ze daar willens en wetens blijven zitten wordt er niet bij vermeld.

Bron: Haaretz 23.08.05

sterk water

De homeopaten zijn weer overstuur. In het gerenommeerde medische magazine The Lancet verscheen vorige week een artikel over homeopatie, dat de werking ervan niet kan worden bewezen, en dat de successen berusten op een placebo-effect. Nu ben ik geen chemicus, maar ik weet wel dat men er al decennialang onderzoek naar doet en dat niemand de werking van homeopatische medicijnen ooit heeft kunnen bewijzen.

Ik zal even in lekentermen proberen uit te leggen hoe homeopatie in zijn werk gaat. Men neme een bijv. kruid (of een mineraal, of 'iets' van een dier of mens), en dat verdunt men zo sterk met water of alcohol dat er van het kruid geen enkel molecuul meer aanwezig is. Dat verdunnen noemt men potentiëren, en volgens de uitvinder van de homeopatie geeft het kruid daarmee haar "geestesenergie" af aan het oplosmiddel. En hoe meer verdund het wordt, hoe krachtiger het medicijn is.

Misschien ben ik te sceptisch, maar ik heb toch echt de indruk dat het hier gaat om een geloof, en niet om een wetenschap. Van Jomanda kun je ingestraalde kaartjes en flesjes water krijgen, en die schijnen heel goed te werken. Behalve als je Millecam heet natuurlijk.

Jomanda, en ook de homeopatische artsen, kun je geen oplichters noemen, omdat ze er namelijk oprecht in geloven. Een twijfelgeval is de Duitse producent Alfred Vogel. Deze stond een aantal jaren geleden nog bekend als doctor A. Vogel, maar moest deze titel laten vallen nadat bekend was geworden dat hij zijn 'titel' had gekocht van een Amerikaans bedrijf dat diploma's drukt, u kent ze wel van de spam.

Vogel beweerde ook dat hij door een Indiaanse medicijnman was gewezen op de geneeskrachtige werking van de Echinabloem (van het middel 'Echinaforce'). In zijn biografie staat een foto van Vogel met de betreffende medicijnman. De indiaan op de foto is Ben Black Elk, die in de VS bekend staat als de meest gefotografeerde indiaan ter wereld of 'het vijfde gezicht van Mount Rushmore', omdat hij zijn brood verdiende door zich door toeristen te laten fotograferen bij Mount Rushmore (zie foto).

In 1988 beweerde een Franse wetenschapper Benveniste van het prestigieuze INSERM instituut dat hij had vastgesteld dat hoge verdunningen van stoffen in water een "geheugeneffect" vertoonden. Dat wil dus zeggen dat het oorspronkelijke middel een soort herinnering projecteert op het verdunningsmiddel. Volgt u mij nog? Zijn resultaat werd in Nature gepubliceerd, echter onder de vermelding dat deze uitkomsten onwaarschijnlijk waren en dat het onderzoek door een grote homeopathische fabrikant was gefinancierd. Daaropvolgende onderzoeken toonden aan dat het onderzoek niet correct was uitgevoerd. Dit schandaal leidde tot het ontslag van de 'wetenschapper'.

Denkt u dus nog eens goed na voordat u een flesje Echinaforce van Vogel koopt ad 11,60 euro. Een setje ingestraalde inlegzooltjes bij Jomanda schijnen goedkoper te zijn.

kutkabinet

"Darn Jan Peter, those Abu Grahib pictures are really funny!"
"Sure thing George, they always cheer me up!"

Op zaterdag 24 september om 13 uur wordt het Binnenhof in Den Haag massaal omsingeld. Demonstranten zullen op de zaterdag na Prinsjesdag, hand in hand het kabinet de rug toekeren. Bij de omsingeling die meer dan een kilometer lang zal zijn worden duizenden mensen verwacht. In het land heerst de stemming dat het genoeg is geweest met het harde beleid van dit kabinet, dat volgens onderzoek nog maar door 19% van de bevolking wordt gesteund. De omsingeling wordt georganiseerd door het platform Keer het Tij waarin 500 maatschappelijke organisaties hun verzet tegen het kabinet bundelen. Meer info: Keer het Tij.

party in utah

Vertaling van het verslag van een boze ooggetuige en video.

Gisterenavond (red. 22 augustus jl.) was ik geboekt om een uur te spelen op een festival even buiten Salt Lake City in Utah. Er was een enorme belangstelling voor dit feest en in de voorverkoop gingen al 700 kaartjes weg. De promotie was gweldig, ze gaven zelfs voorbedrukte draaitafelmatjes weg.

Enfin, we arriveerden zo rond 11:15 uur en het was een vet feest. Het was in de openlucht, omgeven door bergen (red. Spanish Fork Canyon). Ze hadden een prachtige lichtshow die de bergen deed oplichten, het geluid was perfect, en zo'n 1500 mensen hadden het enorm naar hun zin. Maar...

Om ongeveer 11:30 uur stond ik achter het podium met iemand te praten toen ik zag dat er een helikopter verscheen boven de bergtoppen. Ik grapte: "Kijk nou, Big Brother komt eraan." Ik zat er niet ver naast.

De helikopter vloog steeds lager en begon met een zoeklicht op de menigte te schijnen. Ik was nogal overdonderd en keek alleen maar naar dat ding terwijl het over onze hoofden cirkelde. Toen ik weer naar de mensen keek zag ik een vent in een camouflagepak met een geweer langslopen. Op dat moment drong het tot iedereen door wat er aan de hand was. Een paar "soldaten" renden naar het podium om het geluid uit te zetten en begonnen te schreeuwen: "get the fuck out of here or go to jail." Toen werd het echt gevaarlijk.

Niemand verzette zich. Echt waar. Ze hadden politiehonden ingezet, en ik zag dat een hond een signaal gaf dat iemand dope bij zich had of zo. De soldaten vielen die jongen vervolgens aan (met z'n vieren), schopten hem een paar keer in z'n ribben, en duwden hun knieën in zijn zij en in zijn rug. Terwijl de soldaten hem boeiden waren ik en 1000 anderen al bezig om te vertrekken, zonder protest. Maar voor ik het doorhad gooiden ze een blik met fucking TRAANGAS in het publiek. Toen begon iedereen te schreeuwen en te rennen in paniek. Huilende meisjes, jongens overstuur ... wat een zootje.

Nu is dit alleen maar wat ik heb gezien, maar ik heb veel meer gehoord over wat er die avond gebeurd is. En dat is echt geen geroddel van een oververhitte raver, maar uit de monden van de organisatoren zelf.

- Een van de vrienden van een organisator (een hele kleine vrouw) werd door een politiehond aangevallen. Toen ze probeerde om onder de hond uit te komen greep de politie haar. Drie volwassen kerels begonnen haar IN HAAR BUIK TE SCHOPPEN.

- De politie heeft drie videotapes van het gebeuren in beslag genomen. Mensen probeerden de toestand op tape te zetten. De politie zag een jongen filmen, renden achter hem aan, gooiden hem op de grond, en toen liet hij ook zijn camera vallen. Gelukkig, een vriend greep snel de camera en rende ermee weg. Goede opnamen. Maar dat kan niet de enige tape zijn. Met 1500 mensen moet er meer gefilmd zijn.

- De politie verzamelde de medewerkers en de organisatie bij elkaar en de hoofdorganisator liet hen de officiële toestemming zien voor het feest, hij zei: "Hier, ik heb toestemming gekregen." Toen zei de politie: "Nee, dat heb je niet," en gristen het papier uit zijn handen. Vervolgens zetten ze een geweer tegen zijn slaap en zeiden: "get the fuck out of here right now."

Okee... nu even serieus. Dit evenement was 100% legaal. Men had elke toestemming gekregen die de gemeente nodig achtte. Met had het festival ook verzekerd, voor 2 MILJOEN DOLLAR. Men had professionele bewaking ingehuurd om iedereen te onderzoeken op alcohol en drugs (ja, zelfs elke auto werd doorzocht). O ja, ik moet er ook bij vermelden dat ze alle bewakers hebben gearresteerd op grond van het in bezit hebben van drugs.

Een ander interessant gegeven is... de politie had geen opdracht van de gemeente gehad. De eigenaresse van het land waarop het feest werd gehouden heeft al een rechtzaak tegen de gemeente lopen voor iets dergelijks. Een paar maanden geleden verhuurde ze haar land voor een feest en dat werd toen ook door de politie ontruimd. En moet je opletten: de politie dwong haar om HAAR EIGEN LAND te verlaten. Jazeker. Ze arresteerden haar niet, maar ze werd verbannen van haar eigen land!!!

Vergis je niet, dit soort dingen gebeuren hier, in een van de MEEST conservatieve staten van de VS. En dit is eng... een grote schending van onze burgerrechten. De politie had geen zin in dit feestje, dus maakten ze er even een eind aan. Ondanks dat alles wettig en legaal was. De organisatoren hebben 20.000 dollar in dit feest gestoken en hebben alles gedaan om toestemming van de stad te krijgen, alleen maar om het verpest te laten worden door radicale neocons met een eigen agenda.

Dit was een van de engste dingen die ik ooit als ooggetuige heb meegemaakt. Het is bijna niet te beschrijven hoe surrealistisch dit was. Helikopters, assault rifles, traangas, soldaten in camouflage outfit... waarom? Was dat nu echt nodig?

Dit moet groot nieuws worden in Amerika. Tenminste in de muziek scene (landelijk)... dit kan iedereen en overal gebeuren. Wanneer we het recht kwijtraken om vreedzaam samen te komen, dan sanctioneren we ook de politie om dit soort illegale acties te houden, en dat is BULLSHIT!

Gisterenavond het systeem, naar de klote... Ze overvielen een 100% legaal feest en hebben tegelijkertijd veel mensen pijn gedaan. De organisatoren hebben al 6 formele aanklachten klaarliggen en ook de ACLU (red. American Civil Liberties Union) bemoeit zich ermee.

Ik weet zeker dat er binnenkort foto's hiervan naar buiten gaan komen (en hopelijk ook video). Ik verzeker je dat ik ze hier op 404 zal posten, zodat iedereen kan zien hoe de politiestaat Amerika opereert.

Video van de razzia.
FOX13 tv met infraroodopnamen uit een helokopter en interviews met ooggetuigen.

hij's boos

Dries van Agt (74), oud CDA-politicus, is boos. Heel boos. Het NRC citeerde hem vandaag, toen hij in een Palestijnse bus 2 uur moest rijden naar Ramallah, voor een afstand van 30 km, omdat de kortste weg door Jeruzalem loopt, maar die weg is verboden voor Palestijnen. Ze moesten de scenic route nemen, langs de Muur: "Je vloekt je ziel toch uit je keel als je dat ziet."

Van Agt, een aartsconservatieve katholiek die al met normen en waarden strooide toen Balkenende nog masturbeerde bij een beduimelde Playboy. In de jaren van zijn premierschap was hij een "robuuste bondgenoot" van de joodse staat, en in het parlement verdedigde hij de omstreden acties van toenmalige minister van Defensie van Israël, Ariel Sharon, tijdens de Israëlische invasie van Libanon in 1982. Maar nu geeft hij het ruiterlijk toe: "In mijn Haagse periode heb ik mij op de kwestie-Palestina lelijk verkeken."

Niet alleen is Dries boos, hij is ook links geworden. Omdat daar de mensen zitten die voor de Palestijnen opkomen. De ommekeer in zijn denken is volgens hem begonnen met zijn regentschap van de Bethlehem University, de katholieke universiteit in de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever. "Eerst daar werd ik me ten volle bewust van het enorme onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan, bewust ook van de miserabele verwisseling van oorzaak en gevolg die de discussie in Nederland teistert." Voor zijn pro-Palestijnse positie vindt Van Agt binnen het eigen CDA weinig weerklank, en steekt het hem dat het CDA nog nooit iets aan hem heeft gevraagd.

Ook heel boos was Dries vorig jaar, toen hij als 'beschermheer' uit de denk tank van islamofoob en souffleur van Geert Wilders Bart Jan Spruyt (de haatclub Edmund Burke Stichting) stapte. Spruyt had nl. het partijprogramma voor Wilders geschreven. Dries noemde Wilders terecht "reactionair, xenofoob en al te militant."

Dries bidt misschien wel niet meer. Zijn god is immers ook de god van Bush, die de Amerikaanse president persoonlijk heeft opgedragen om Irak te bezetten. Dries vond zichzelf altijd veels "te netjes, te juridisch". Tegenwoordig pleit hij voor een provocatiever "shockterapie". "Maar toch: behoedzaam. Wie kritiek heeft op Israël wordt immers zo in de hoek gezet als antisemiet."

make bullshit history

De G8 spraken af om de financiële hulp van de rijke landen op te schroeven naar 48 miljard dollar per jaar tegen 2010. En openbaarde Tony Blair aan zijn parlement: "daarnaast ... zijn we overeen gekomen om 100% van de multilaterale schulden kwijt te schelden" en voegde eraan toe dat daar geen voorwaarden aan werden gesteld. Nu blijkt dat dit gelogen is.

Het is namelijk zo dat de kwijtschelding van de schulden als financiële "hulp" gaat worden geboekt. Bijvoorbeeld Rusland's ontwikkelingshulp bestaat vanaf nu voor 100% uit kwijtschelding. Een derde van Frankrijk's ontwikkelingshulp verdwijnt naar het potje kwijtschelding en wordt een eenvoudige boekhoudkundige truuk. De kwijtschelding is dus geen "daarnaast" zoals Blair stelde, maar een onderdeel van.

Slechts 18 landen blijken er voor kwijtschelding in aanmerking te komen en komt neer op slechts 1 miljard dollar per jaar. De 62 landen die in aanmerking komen voor een 100% schuldenverlichting om boven de door de VN gestelde armoedegrens uit te stijgen, gaan 10 keer meer betalen aan schuldaflossing. En uit recentelijk uitgelekte rapporten van de World Bank blijkt dat de genoemde 18 landen maar 3 jaar in aanmerking komen voor kwijtschelding. De World Bank zelf concludeert dat deze "hulp" water naar zee dragen is, mits de kwijtschelding en de financiële hulp worden losgekoppeld.

Ook dekt het G8 akkoord alleen maar de schulden aan het Internationale Monetaire Fonds (IMF), de World Bank en de African Development Bank, terwijl vele landen schulden hebben bij andere organisaties.

De bewering dat de kwijtschelding van schulden "ruimte" schept voor het ontwikkelen van gezondheidszorg en onderwijs is ook een sprookje. Wanneer bijvoorbeeld Senegal een kwijtschelding 'ontvangt' van 100 miljoen dollar per jaar, krijgt het tegelijkertijd 100 miljoen dollar minder hulp van de World Bank, míts ze voldoen aan de voorwaarden van de World Bank, en dat vormt de derde leugen.

Blair's Minister van Ontwikkelingszaken Hilary Benn heeft geconstateerd dat "ongeveer de helft" van de hulpprogramma's van de World Bank de voorwaarde van privatisering heeft, en na onafhankelijk onderzoek blijkt dat de condities die de World Bank aan haar hulpprogramma's stelt toenemen. Bijvoorbeeld Benin moet nu gaan voldoen aan 130 voorwaarden, terwijl het er eerst maar 58 waren. 11 van de 13 onderzochte landen worden verplicht om te voldoen aan de privatiseringseis. De twee uitzonderingen zijn al bezig met enorme privatiseringsprogragramma's. Ook het IMF is van plan hun voorwaarden uit te gaan breiden. Terwijl Blair tijdens de G8 conferentie toch publiekelijk zweerde dat privatisering geen voorwaarde voor hulp zou zijn.

Op deze manier worden Brown en Blair's beweringen dat arme landen nu de vrijheid krijgen om hun eigen economische richtlijnen te volgen een lachertje. Het is waar dat het G8-akkoord stelde dat "ontwikkelingslanden ... hun economie moeten aanpassen aan hun eigen ontwikkelingsstrategie." Maar het stelt ook dat "Afrikaanse landen een sterker investeringsklimaat moeten creëren" en "integratie in de wereldeconomie" moeten nastreven. En dat vormt precies de code voor de promotie van privatisering, en de hulp zal zich dan ook alleen concentreren op de landen die daarmee in zee gaan.

Arme landen zijn vrij om te doen wat de rijke landen zeggen. Maar de prijs is hoog. Christian Aid schat in dat Afrika in de laatste 20 jaar 272 miljard dollar kwijt is geraakt aan het promoten van vrije handel - de prijs die betaald wordt om in aanmerking te komen voor leningen en schuldenverlichting van de World Bank.

Bron: The Guardian

antisemiet!

Wat te doen wanneer je word uitgemaakt voor antisemiet? We kennen het riedeltje zo onderhand wel: wanneer je inhoudelijke kritiek hebt op de politiek van Israël waar niets tegenin te brengen valt, ben je voor USraëlisten (zionistische neoconservatieven en andere mentaal gemankeerden) opeens een "anti-semiet".

Niet verwonderlijk is het dat nu ook Cindy Sheehan, actievoerende moeder van een Amerikaanse soldaat gestorven in Irak, door USraëlisten een anti-semiet wordt genoemd, aldus o.a. www.israpundit.com ("Cindy Sheehan: Anti-Semite"). Sheenan zou geschreven hebben hebben naar een televisiezender: "Am I emotional? Yes, my first born was murdered. Am I angry? Yes, he was killed for lies and for a PNAC Neo-Con agenda to benefit Israel." Wanneer ze dat werkelijk gezegd heeft, is er natuurlijk helemaal niets aan de hand, en getuigt zij van een helder inzicht in de belangen van de Amerikaanse regering.

Ook neemt men haar kwalijk dat haar actie wordt gesteund door "a group that advocates the destruction of Israel". Ik ga kijken wie ze bedoelen. Blijkt het een zeer aaibare vrijwilligersclub Crawford Peace House die, omdat ze voor vrede en liefde in de wereld zijn, opkomen voor de rechten van de Palestijnen.

Wat is een antisemiet?
Normaliter is het een term waarmee je een persoon aanduidt die zich vijandig opstelt tegen joden aan de hand van het geloof, etniciteit of ras. Maar tegenwoordig wordt de term meestal gebruikt om elke etnisch-semitische groep mensen aan te duiden m.u.v. de joden. Hoewel Arabieren ook semieten zijn, worden meestal zij gebrandmerkt als anti-semieten - omdat de bijvoorbeeld Foeniciërs ooit (400 vC.) niet zo verzot waren op de joden, emigranten die zich overal introduceerden als het 'uitverkoren volk' - geen burgers, maar een elite, die niet integreerden en altijd in aparte wijken bleven wonen.

Zoals Sharon stelde dat Arafat een antisemiet was, komt op hetzelfde neer wanneer je zou stellen dat elke Europeaan Nederlanders haat, en ook de Nederlanders zichzelf (hoewel en rariteit, is het niet geheel onmogelijk). De vraag is dus of we de emotioneel beladen term moeten blijven associëren met iets louter tegen joden gericht, of dat we het als betekenisloos moeten verwerpen aangezien Arabieren ook semieten zijn en in de praktijk dus nooit in die categorie passen.

Met welk doel?
Allereerst moet je begrijpen dat de beschuldiging van antisemitisme een goedkope en laag-bij-de-grondse aanval op de persoon is. Vooralsnog betekent het dat de persoon die je ervan beschuldigd niet van plan is om over ideeën te debatteren, maar om je in een klap onderuit te halen aan de hand van een zogenaamde fout in je karakter. De USraëlist had je net zo goed "kinderverkrachter", "alcoholist" of "kleptomaan" kunnen noemen, en de bedoeling is om de discussie te verleggen naar de gesuggereerde fout in jouw karakter.

Hoe moet je reageren?
1. Je kunt zeggen: "Als ik een anti-semiet ben, dan ben jij een radicale zionist."
2. Of: "Je negeert het onderwerp door mij onjuist te beschuldigen."
3. Of: "Je moeder is een lelijk oud wijf."
Ik kies voor de laatste: "O ja joh? Nou, ik heb gehoord dat jouw moeder een lelijk oud wijf is." Want je brengt de USraëlist in de war, je krijgt de lachers op de hand, en je geeft meteen aan dat beide beweringen absolute nonsens zijn.

Twee regels in dit spel:
1. Negeer de aantijging niet. Het is een serieuze poging om je op een valse manier in diskrediet te brengen. Je moet het herkennen voor wat het is, en meteen teruggooien met bovengenoemde retorische valkuil.
2. Verontschuldig jezelf nooit voor wat je hebt gezegd. Want dat moedigt de USraëlist alleen maar aan om je nog verder de grond in te boren.

de paal

Ik zit weer op een stoel. Een ongekend genoegen na 5 dagen op een nat en beschimmeld rieten matje in de voortent op het trekkersveldje van camping De Paal (Bergeyk), luisterend naar de regen die onophoudelijk in bakken naar beneden komt.

Maar, het campingleven kent ook zo zijn genoegens. Om te beginnen het ontbijt. Een te duur maar warm krokant stokbrood met een gebakken ei. U zult denken: wat is er zo bijzonder aan een gebakken ei, maar werkelijk, gebakken op campinggaz in de openlucht smaakt hij twee keer zo lekker.

De buren. Naast ons stonden Duitsers - anderhalve familie met drie kleine kinderen met gedragsproblemen. Om tien uur 's avonds begon het bekende ritueel: er werd op de kinderen ingepraat dat ze nu toch wel "een heel klein beetje" moesten gaan slapen, afgewisseld met een langgerekt gehuil van de drie etters in koor. Om ongeveer elf uur gaven de ouders het op en gingen ze maar met de kinderen zitten spelen. Aangezien wij er al om tien uur inlagen, omdat er geen fuk te doen was behalve "kienen" of je bezuipen in het café bij een knetterharde tv (Nederland 2), was het altijd even bijten voor het slapen gaan.

De Bin Laden-familie - zo noemden we ze, omdat de twee vaders een spelletje speelde met agressieve hydraulisch aangestuurde raketjes en daarbij steeds "Bin Laden!" (?) riepen - was van het goed opgeleide type, maar zo asociaal als de nete. Zo werden we bijvoorbeeld de hele morgen gedwongen om naar de Chachacha en The Girl from Ipanema te luisteren, gooiden ze hún vuile luiers steevast in ónze vuilnisemmer, en hingen ze hún handdoeken aan míjn waslijn.

Tegenover ons stond een aardig jong stel met twee kinderen in een gloednieuwe tent. Keurige mensen, hij in korte broek met badslippers, zij in trainingspak en tien kilo te zwaar. Niks op aan te merken. De hele dag zaten ze in de voortent op enorme plastic tuinstoelen met kussentjes een beetje te kijken en sjekkies te draaien. Zo te zien waren de klusjes goed verdeeld en viel er geen onvertogen woord. Elke avond ging de 'skottelbraai' aan, een groeiend fenomeen. Dat is een soort wok van ongeveer een 70 cm. doorsnede op een gasbrander met poot, waarop eten bereid kan worden, meestal vlees, en vormt dus een (zielig) excuus voor de barbeque.

Achter onze tent stonden "trekkershutten" die werden bevolkt door kakkers met een hond met drie poten. Aardige mensen hoor, maar wanneer je iemand met een Wassenaars accent twee uur lang hoort oreren over de platvoeten en de enkelbandjes en de kurkjes in de schoenen van haar dochter (volgens mijn dochter heette die 'Bach'!) dan besef je wel hoe goed je het hebt getroffen in het leven met weliswaar geen rooie cent maar een gezond stel hersens.

God wat ben ik blij dat ik weer thuis ben in die klotestad.

Camping De Paal
Campingboek: The Feverhead - geniaal!

terug uit irak

Op www.alternet.org een interview met een Amerikaanse soldaat uit Irak. Hieronder een vertaalde samenvatting.

Inmiddels zijn er in Irak 1821 Amerikaanse soldaten gesneuveld en ongeveer 100.000 Irakese burgers. Kosten voor Amerika: 204,6 miljard dollar.

Soldaat Zechariah, 25 jaar, uit Lynnwood, Washington, ging het leger in op zijn eenentwingste. Van maart 2003 tot januari 2004 diende hij in het 173e Airborne Brigade als verpleger. Hij ging het leger in om werkervaring te krijgen, geld voor zijn studie, en een beetje avontuur.

Wat heeft men je verteld over de reden om naar Irak te gaan?

Het enige dat we te horen kregen was dat Saddam massavernietigingswapens verborgen hield, en dat wij die moesten vinden en Saddam verdrijven.

Toen je aan de oorlog deelnam, veranderde die reden bij jou?

Zodra we waren gedropt denk ik. In een paar dagen hadden we alle oliebronnen in Noord-Irak veroverd en onze belangrijkste missie was om die te beschermen. Bush zei dat deze oorlog niet om olie ging, maar ik was daar om de oliebronnen te verdedigen, ondanks de verliezen die we leden. Nog voor wij de Irakezen konden helpen met de watervoorziening en de electriciteit, waren er al speciale teams bezig om de pijpleidingen te repareren. Nu is er nog maar 5 à 6 uur water en electriciteit per dag, terwijl de raffinaderijen alle technici krijgen.

Ik werkte ook in de lokale ziekenhuizen, daar werd de situatie alleen maar slechter. Zelfs standaard uitrustingen als rontgenapparaten werden niet vervangen. Er waren geen catheters en geen naalden. Ze hadden niet eens zeep.

Hoe waren je ervaringen met de Iraakse burgers?

We woonden in een vriendelijke buurt. Zolang wij hun buurt beschermden, zouden ze ons helpen, zeiden ze. We werkten veel samen met Turkmenen en Koerden, en ze waren erg aardig. Wij hielpen hen met bijv. het opzetten van scholen, en zij gaven ons tips over terroristen. Volgens mijn broer, die daar nog zit, is dit allemaal wel veranderd.

Heb je wel eens geprotesteerd, wat betreft de redenen om Irak te bezetten?

Nee, want mijn superieuren waren zelf ook erg uitgesproken. Wanneer we een missie moesten uitvoeren, hadden ze er geen moeite mee om te stellen dat het een stomme zelfmoordactie zou worden en dat een ander het maar moest oplossen. De eerste keer deden we wat ons was opgedragen en toen verloren we 3 soldaten in de eerste 2 minuten. Zo'n missie wordt uitgedacht door iemand op een kantoor, maar mijn superieuren wilden ook hun familie weer terugzien, dus veranderden ze het plan meestal.

Waar haalde je de kracht vandaan om je tijd uit te zitten wanneer je twijfelde aan de reden van deze oorlog?

Het was erg moeilijk omdat ik al twijfels had vanaf de eerste dag. Nadat mijn maat Kyle stierf doordat hij de kogels opving die voor mij bedoeld waren ben ik de dagen gaan aftellen. Het kon me allemaal niets meer schelen en werd depressief van het idee dat er nog veel soldaten zouden gaan meemaken wat ik heb meegemaakt. Daarom dacht ik maar aan de dingen die ik zou gaan doen wanneer ik weer thuis was. Alles om maar niet de frustratie te voelen.

Na zes maanden realiseerde ik me dat we vochten tegen mensen die nooit zouden opgeven en die niet te verslaan waren. Een Turkmeen zetten het voor me in het juiste perspectief: wat zou je doen wanneer je thuis in bed ligt en er Iraakse parachutisten uit de lucht komen vallen en Amerka gingen bezetten? Ik realiseerde me dat ik hetzelfde zou doen als de mensen die we in Irak bestreden.

Vind je dat de Amerikaanse troepen zich moeten terugtrekken uit Irak?

Nog steeds ja. We gaan deze oorlog niet winnen. Hoe langer we daar blijven, hoe meer mensen zich aansluiten bij de vijand. We vroegen "Waarom?" aan onze gevangenen. De meesten zeiden dat ze een familielid hadden verloren. Dus dan kun je ervan uitgaan dat er zo'n 2 of 3 mensen zich aansluiten bij de opstandelingen wanneer je er 1 doodt. Zo zou dat ook in Amerika gaan, en omdat iedereen hier een wapen in huis heeft, zal iedereen zijn familie wreken, net zo lang tot de bezetter verdreven is.

Wat herinner je je van je laatste dag in Irak?

Ik was heel erg blij en opgelucht dat ik nog leefde, maar voelde me tegelijkertijd schuldig omdat veel soldaten in onze brigade het niet overleefd hebben. Drie daarvan waren goede vrienden van me. Waarom zij wel en ik niet? Ik dacht, voor ik naar Irak ging, dat ik een held zou zijn wanneer ik thuiskwam. Maar alles wat ik op de terugweg voelde was schaamte, schuld en verdriet. Nu, een jaar later, voel ik nog precies hetzelfde.

Nooit meer zal ik teruggaan. Mijn broer is ook bezig om daar weg te komen. Ik heb de eed gezworen om mijn land te verdedigen, maar dat heeft niets met de situatie in Irak te maken. Ik ben ook niet het leger ingegaan om iemand's persoonlijke belangen te verdedigen.

Hoe was je terugkomst in Amerika?

Verassend. Het begon in Italië waar we uitgejouwd werden en met eieren bekogeld. We mochten er na zonsondergang de stad niet meer in. Het leek een beetje alsof we nog steeds in Irak waren. Amerika was een ander verhaal. Ik praat er niet over want ik schaam me ervoor. Maar mijn vrienden gaven me steeds rondjes in het café, en mijn moeder regelde een grote korting voor me bij een winkel door te zeggen dat ik net uit Irak kwam en de spullen nodig had om een beetje te relaxen.

De steun die mensen aan teruggekeerde soldaten geven is krankzinnig. Maar ook hoor je meer en meer protesten. Ik moest een keer naar Fort Lewis, in uniform. Een mevrouw begon tegen me te schelden, dat ik onschuldige Irakezen vermoordde. Ik was een verpleger. Ik heb nog nooit iemand gedood. En meer van dat soort incidenten. Ik zeg dan dat wanneer diegene mijn opleiding had betaald, dat ik dan nooit naar Irak was gegaan. Ik geef deze mensen wel gelijk, maar het negeren van een bevel komt neer op, officieel de doodstraf, maar in ieder geval de gevangenis in. Dus wat kun je anders doen dan een bevel op te volgen.

Osama Bin Laden pakken in Afganistan, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar al die soldaten die welgemoed naar Irak gingen wisten na 6 maanden wel dat het één grote oplichterij was.

Op school werden interessante discussies gehouden. Meestal deed ik daar niet aan mee, maar soms voelde ik de behoefte om de soldaten te verdedigen. Zij doen alleen maar wat hen opgedragen wordt en proberen weer heelhuids thuis te komen. Ik denk dat dat wel effect heeft gehad. Ik wil in ieder geval dat mensen weten wat er in Irak werkelijk aan de hand is.

Hoe gaat het nu met je?

Ik heb nog bijna elke nacht nachtmerries over Irak en degenen die stierven. Ik word geholpen door iemand die gespecialiseerd is in post-traumatisch stress syndroom, en zij heeft me geholpen de dromen te begrijpen en ervoor te zorgen dat ik ze zo min mogelijk heb. Nu heb ik er overdag niet meer zo'n last van. Eerst sliep ik maar 2 à 3 uur per nacht, maar nu sta ik op met het idee dat het maar een droom was en ga ik aan het werk. Ik ben bezig met m'n studie in de verpleging en restoreer een oude Volkswagen.

Krijg je hulp genoeg om weer in de maatschappij terug te keren?

Ja, maar het wordt moeilijker. Mijn therapie wordt om de een of andere reden niet meer vergoed. Het hoort 2 jaar lang gratis te zijn, maar er verandert steeds iets, en dat moet ik dan weer gaan regelen.

Zo terugblikkend, was er iets dat je had willen weten over de oorlog dat je niet verteld is?

We zijn getraind in het leger als machines zonder emoties. Het moeilijkste is om je maten te zien sterven, en daar werden we niet op getraind. Toch is dat een grote aanslag op je emoties en op het moreel. Zou ik nu terugmoeten, dan zou ik met niemand vrienden worden want dan hoef ik me het ook niet zo aan te trekken wanneer ze gedood worden.

Wil je nog iets aan dit interview toevoegen?

Ik hoor steeds dat het moreel van de soldaten in Irak zo hoog is. Maar het is moeilijk om je eerlijk uit te spreken wanneer ze altijd een overste naast je zetten die de antwoorden voor je spelt. Ook de vragen die gesteld gaan worden worden vaak vooraf gescreend. Maar ik ken geen enkele soldaat die enthousiast is over de raketten die op hem worden afgevuurd en die hun vrienden opgeblazen zien worden, op een dagelijkse basis. Sommigen zijn al in hun derde of vierde dienstperiode daar. Die zijn ook niet enthousiast over het leven in een woestijn bij 50 graden, die hun kinderen niet geboren zien worden, die hun vrienden zien sterven, en bidden dat zij de volgende niet zijn.

President Bush, net als Cheney, heeft geen idee wat er daar speelt, en het interesseert hem ook niet. Het hele gedoe over terroristen maakt me kwaad. Hij heeft iedereen en zichzelf al bewezen dat Irak geen bedreiging was, geen massavernietigingswapens had, maar hij zegt nog steeds dat het terroristen waren en dat wij ze moeten stoppen. Maar het waren geen terroristen, totdat wij hun familieleden vermoordden. En nu zijn het wel terroristen, omdat ze hun familieleden verloren hebben, die Amerika hen afgenomen heeft.

apies kijken

Zeker 350.000 mensen kwamen naar Amsterdam op 6 augustus jl. naar het Gay Pride evenement om boten vol met hossende anders- en schaarsgeklede homoseksuelen te bekijken. Net als bij het carnaval, mág het, voor een dagje. Maar mijn vraag is: waarom lenen homoseksuelen zich voor een dergelijke (laten we het beestje bij de naam noemen) freak show?

Homoseksuelen maken zich nog steeds druk over dat ze niet door de Nederlandse maatschappij worden geaccepteerd. Mijns inziens wordt dat meestal schromelijk overdreven. Homoseksuelen willen geaccepteerd worden. Prima en terecht, de partnerkeuze is immers vrij in Nederland, maar waarom zich dan op dé dag een kostuum aantrekken en net doen alsof je iemand anders bent?

De homoseksuelen die ik ken willen niet in een reetveter of nazi-uniform lopen. Die willen gewoon opgaan in de samenleving, die willen gewoon geaccepteerd worden als mens, en niet als freak. Evenementen als Gay Pride geven echter de boodschap af dat homoseksuelen weliswaar allemaal vrolijke en uitbundige mensen zijn (wat ik ten zeerste betwijfel), maar toch meer een soort mensen zijn die willens en wetens buiten de maatschappij willen staan. En dat vind ik jammer, want dat draagt bij aan uitsluiting, en niet aan integratie.

het eindpunt

What a way to go... Gisteren was het 60 jaar na Hiroshima. Een goede gelegenheid om een weblog te beginnen. Ik heb me weer doodgeërgerd op het internet. Het is onbegrijpelijk dat er nog veel mensen zijn die de drop goedkeuren. Vooral de argumentatie "daarmee zijn miljoenen doden voorkomen" is 60 jaar na dato nog in zwang.

Na Pearl Harbour, een overduidelijk militair doelwit, moesten 140.000 Japanners sterven, waarvan 95% burgers. En, de horror van Hiroshima was nog niet genoeg voor de Amerikanen. Nee, ze namen 3 dagen later ook Nagasaki nog even mee. Waarom? Om dat Hiroshima nog niet 'erg' genoeg was. Dat was blijkbaar wat er werkelijk speelde in de sleazy hersentjes van de machthebbers.

Het idee dat het droppen van de bommen veel mensenlevens gered heeft werd daarna geïnternaliseerd door de Amerikaanse bevolking en speelt nóg steeds een grote rol. Echter, President Truman en zijn adviseur James Byrnes waren het met elkaar eens op de terugweg van de Potsdam conferentie op 3 augustus, dat de Japanners vrede wilden sluiten. Desalniettemin werden zelfs nog in 1995 deze historische feiten gecensureerd op een tentoonstelling in het Smithsonian over de Enola gay. Deze tentoonstelling, 50 jaar na de drop, presenteerde aan het Amerikaanse publiek de door de regering gesanctioneerde versie van het gebeuren. Historische feiten werden nog steeds gecensureerd. Zelfs presenteerde men de leugen dat "special leaflets were dropped on Japanese cities" om de Japanse bevolking te bewegen om te evacueren. Dat was wel een voorstel van generaal Marshall, maar Truman heeft dat afgewezen. En het Smithsonian gaf nog steeds de versie dat Hiroshima "a definite military target" was. Echter, US Strategic Bombing Survey: "Hiroshima and Nagasaki were chosen as targets because of their concentration of activities and population." Pure volksverlakkerij dus en een aanhoudende historische brainwash.

The US Strategic Bombing Survey, set up by the War Department in 1944 to study the results of aerial attacks in the war, interviewed hundreds of Japanese civilian and military leaders after Japan surrendered, and reported just after the war: "Based on a detailed investigation of all the facts and supported by the testimony of the surviving Japanese leaders involved, it is the Survey's opinion that certainly prior to 31 December 1945, and in all probability prior to 1 November 1945, Japan would have surrendered even if the atomic bombs had not been droppd, even if Russia had not entered the war, and even if no invasion had been planned or contemplated."

En was Truman van dit rapport op de hoogte in augustus '45? Ja. En wist hij ook dat de leiders van Japan in 1944 al met Moskou had afgesproken om een staakt het vuren te organiseren met de geallieerden.

Truman was zo bang voor de Russen dat, toen deze de oorlog verklaarden (15 aug.) aan Japan en legers naar de Stille Oceaan wilde sturen, hij in zijn dagboek schreef: "Fini Japs when that comes about." Walter Brown, assistent van Byrnes: "Truman was hoping for time, believing that after (the) atomic bomb Japan will surrender and Russia will not get in so much on the kill, thereby being in a position to press for claims in China".

Samuel Walker, historicus van de US Nuclear Regulatory Commission: "It is clear that alternatives to the bomb existed and that Truman and his advisers knew it...It is certain that the hoary claim that the bomb prevented one-half million American combat deaths is unsupportable."

Oppenheimer, leider van het Manhattan Project, zei in november 1945, dat de bom was gedropt op "an essentially defeated enemy." en waarschuwde hij toen al tegen de "sleazy sense of omnipotence."

De harde waarheid is dat de bommen onnodig zijn gedropt. Er werden geen "miljoenen levens" mee gered. Zelfs McGeorge Bundy, de eerste die deze leugen populariseerde, bekende later dat hij het uit zijn duim gezogen had om de drop te rechtvaardigen.

Echter, de mensen die na de publicatie van terzake historische documenten nóg in die leugens 'geloven' (lees: geloof), kunnen we zonder terughoudendheid scharen bij de 60% Amerikanen die erin geloven dat mensen regelmatig door buitenaardse wezens worden ontvoerd. Zij zijn de meelijwekkende slachtoffers van 60 jaar Amerikaanse censuur, indoctrinatie en propaganda.